|
1. Eleemosyna isto maxime tempore eroganda. In adjutorio
misericordiae Domini Dei nostri, tentationes saeculi, insidiae
diaboli, mundi labor, carnis illecebra, turbulentorum temporum
fluctus, et corporalis omnis atque spiritualis adversitas,
eleemosynis, et jejuniis, atque orationibus superandae sunt. Haec
cum per totam vitam fervere debeant christiano; tum maxime propinquante
solemnitate Paschali, quae suo reditu anniversario nostras excitat
mentes; innovans in eis memoria salutari, quod Dominus noster unicus
Dei Filius misericordiam praestitit nobis, jejunavit oravitque pro
nobis. Eleemosyna quippe graece, misericordia est. Quae autem major
esse misericordia super miseros potuit, quam illa quae coeli creatorem
de coelo deposuit, et terreno corpore terrae induit conditorem; eum
qui in aeternitate Patris manet aequalis, mortalitate coaequavit et
nobis, formam servi mundi Domino imposuit; ut ipse panis esuriret,
satietas sitiret, virtus infirmaretur, sanitas vulneraretur, vita
moreretur? Hoc autem, ut nostra pasceretur fames, rigaretur
ariditas, consolaretur infirmitas, exstingueretur iniquitas,
ardesceret charitas. Quae major misericordia, quam creari creatorem,
servire dominatorem, vendi redemptorem, humiliari exaltatorem, occidi
suscitatorem? Nobis de praebendis eleemosynis praecipitur ut panem
demus esurienti (Isai. LVIII, 7): ille se ipsum ut nobis
daret esurientibus, prius pro nobis se tradidit saevientibus.
Praecipitur nobis ut peregrinum recipiamus: ille pro nobis in sua
propria venit, et sui eum non receperunt (Joan. I, 11). Ipsum
denique benedicat anima nostra, qui propitius fit omnibus iniquitatibus
ejus, qui sanat omnes languores ejus, qui redimit de corruptione vitam
ejus, qui eam coronat in miseratione et misericordia: qui satiat in
bonis desiderium ejus (Psal. CII, 2-5). Exerceamus itaque
eleemosynas nostras tanto impensius, tantoque frequentius, quanto
propinquior fit dies qua nobis praerogata eleemosyna celebratur. Quia
jejunium sine misericordia ei nihil est qui jejunat.
2. Jejunium et abstinentia qualis requiritur. Minuendae
voluptates, non mutandae. Jejunemus etiam humiliantes animas
nostras, appropinquante die quo magister humilitatis humiliavit
semetipsum, factus subditus usque ad mortem crucis (Philipp. II,
8). Imitemur ejus crucem, abstinentiae clavis edomitas
concupiscentias configentes. Castigemus corpus nostrum, et servituti
subjiciamus: et ne per indomitam carnem ad illicita prolabamur, in ea
domanda aliquantum et licita subtrahamus. Crapula et ebrietas etiam
per dies caeteros devitanda: per hos autem dies etiam concessa prandia
removenda. Adulteria et fornicationes semper exsecranda atque
fugienda: his autem diebus et a conjugibus temperandum est. Facile
tibi obtemperabit caro, ne inhaereat alienis, quae refrenari
consueverit et a suis. Sane cavendum est ne mutes, non minuas
voluptates. Videas enim quosdam pro usitato vino, inusitatos liquores
exquirere, et aliorum expressione pomorum, quod ex uva sibi denegant,
multo suavius compensare; cibos extra carnes multiplici varietate ac
jucunditate conquirere; et suavitates quas alio tempore consectari
pudet, huic tempori quasi opportune colligere: ut videlicet observatio
Quadragesimae non sit veterum concupiscentiarum repressio, sed novarum
deliciarum occasio. Haec, fratres, ne vobis persuasa subrepant,
quanta potestis vigilantia providete. Parcimonia jejuniis
conjungatur. Sicut ventris castiganda saturitas, ita gulae
irritamenta cavenda sunt. Non humanorum alimentorum genera
detestanda, sed carnalis est delectatio refrenanda. Esau non pingui
vitulo vel volatilibus saginatis, sed immoderate concupita lenticula
reprobatus est (Gen. XXV, 30-34). Sanctum David aquam
plus justo desiderasse poenituit (I Paral. XI, 18, 19).
Non operosis ergo neque pretiosis, sed in promptu et positis quibusque
vilioribus alimentis est corpus a jejunio reficiendum, vel potius
fulciendum.
3. Oratio jejunantis libera sit a cupiditate et odio. Quomodo
oratio facit eleemosynas. His diebus adminiculis piarum eleemosynarum
et frugalium jejuniorum oratio nostra in superna sustollitur: quia nec
impudenter a Deo misericordia petitur, cum ab homine homini non
negatur, nec serena cordis petentis intentio carnalium voluptatum
phantasmatibus nubilis impeditur. Sit autem oratio casta, ne forte
non quod charitas, sed quod cupiditas quaerit, optemus; ne inimicis
mali aliquid imprecemur; ne in quos nocendo vel vindicando non
possumus, orando saeviamus. Certe sicut nos apti efficimur ad orandum
eleemosynis et jejuniis, sic et ipsa nostra oratio facit eleemosynas,
cum dirigitur atque profunditur, non pro amicis tantum, verum etiam
pro inimicis, et jejunat ab iro et odio et a perniciosissimis vitiis.
Si enim nos jejunamus a cibis, quanto potius illa a venenis? Denique
nos debitis opportunisque temporibus alimentorum perceptione reficimur:
nunquam illam escis talibus oblectemus. Perpetua suscipiat ista
jejunia: quia est illi cibus proprius, quem sumere sine intermissione
praecipitur. Semper ergo jejunet ab odio, semper dilectione
pascatur.
|
|
