|
Dicendum est cur tanta celebritate hodierna potissimum nocte
vigilemus. Quod die tertio resurrexerit a mortuis Dominus Christus,
nullus ambigit christianus. Hac autem nocte hoc factum esse, sanctum
Evangelium contestatur. Totum enim diem a praecedente nocte computari
non dubium est: non secundum dierum ordinem qui commemoratur in
Genesi: quanquam et illic tenebrae praecesserunt. Nam tenebrae erant
super abyssum, cum dixit Deus, Fiat lux; et facta est lux. Sed
quia illae tenebrae nondum erant nox, nondum enim praecesserat dies:
divisit quippe Deus inter lucem et tenebras, et prius lucem vocavit
diem, deinde tenebras noctem; et facta luce usque ad alterum mane
commemoratus est dies unus (Gen. I, 3-5): manifestum est illos
dies a luce coepisse, et transacta luce usque ad mane singulos
terminatos. Sed posteaquam creatus homo a luce justitiae ad peccati
tenebras declinavit, a quibus eum Christi gratia liberat, factum est
ut nunc dies a noctibus computemus: quia non a luce ad tenebras, sed a
tenebris ad lucem venire conamur, et Domino adjuvante fieri speramus.
Sicut et Apostolus dicit: Nox praecessit, dies autem
appropinquavit: abjiciamus itaque opera tenebrarum, et induamus nos
arma lucis (Rom. XIII, 12). Dies igitur Dominicae
passionis quo crucifixus est, jam transactam noctem propriam
sequebatur; ideoque clausus et terminatus est usque ad Parasceven,
quam Judaei etiam Coenam puram vocant, ab ejus noctis exordio
incipientes sabbati observationem. Deinde sabbati dies a sua nocte
incipiens, finitus est vespere incipientis noctis, quae pertinet ad
initium dominici diei: quoniam eum Dominus suae resurrectionis gloria
consecravit. Illius itaque noctis ad initium dominici diei
pertinentis, nunc ista solemnitate memoriam celebramus: illam noctem
agimus vigilando, qua Dominus resurrexit; et illam vitam, de qua
paulo ante dicebamus, meditamur, ubi nec mors ulla, nec somnus est,
quam in sua carne nobis inchoavit, quam sic excitavit a mortuis, ut
jam non moriatur, et mors ei ultra non dominetur. Nam quando
venientes ad sepulcrum ejus, a quibus diligentibus quaerebatur,
diluculo corpus non invenerunt, responsumque acceperunt ab Angelis,
quod jam resurrexerat; manifestum est quod ea nocte resurrexit, cujus
extremitas illud diluculum fuit. Deinde cui resurgenti paulo diutius
vigilando concinimus, praestabit ut cum illo sine fine vivendo
regnemus. Sed et si forte his horis, quibus nos ducimus istam
vigiliam, illius adhuc corpus in sepulcro erat, nondumque
resurrexerat; nec sic vigilando sumus incongrui: quia ille dormivit ut
vigilemus, qui est mortuus ut viveremus.
|
|
