|
1. Christus dies de die. Sanctificavit nobis, fratres, istum
diem, dies qui fecit omnem diem. De quo Psalmus canit, Cantate
Domino canticum novum; cantate Domino, omnis terra. Cantate
Domino, et benedicite nomini ejus: benedicite de die in diem salutare
ejus (Psal. XCV, 1 et 2). Quis est dies de die, nisi
Filius de Patre, lumen de lumine? Sed dies ille hunc genuit diem,
qui de Virgine natus est hodie. Dies ergo ille non habet ortum, non
habet occasum. Diem dico Patrem Deum. Quid est dies, nisi
lumen? Non oculorum carnalium, non lumen commune cum pecoribus ; sed
lumen quod Angelis lucet, lumen cui videndo corda purgantur. Transit
ista nox in qua modo vivimus, in qua nobis accenduntur lucernae
Scripturarum: et veniet illud quod in Psalmo canitur, Mane astabo
tibi, et contemplabor te (Psal. V, 5).
2. Mirabilis ortus Christi ex virgine. Justitia ortu Christi
nobis allata. Dies ergo ille, Verbum Dei, dies qui lucet
Angelis, dies qui lucet in illa unde peregrinamur patria, vestivit se
carne, natusque est de Maria virgine. Mirabiliter natus. Quid
mirabilius virginis partu? Concipit, et virgo est; parit, et virgo
est. Creatus est de ea quam creavit: attulit ei fecunditatem, non
corrupit ejus integritatem. Maria unde? Ex Adam. Adam unde? De
terra. Si Maria de Adam, et Adam de terra; ergo et Maria terra.
Si autem Maria terra, agnoscamus quod cantamus, Veritas de terra
orta est. Quale nobis beneficium praestitit? Veritas de terra orta
est, et justitia de coelo prospexit (Psal. LXXXIV, 12).
Judaei enim, sicut dicit Apostolus, ignorantes Dei justitiam, et
suam volentes constituere, justitiae Dei non sunt subjecit. Unde
potest homo esse justus? a semetipso? Quis pauper sibi dat panem?
Quis nudus cooperitur, nisi acceperit vestem ? Unde justitia? Quae
justitia sine fide? Justus enim ex fide vivit (Rom. I, 17).
Qui sine fide se dicit justum, mentitur. Quoniam mentitur in quo non
est fides; si vult dicere verum, convertat se ad veritatem. Longe
enim veritas erat, quae de terra orta est. Dormiebas, venit ad te:
gravi opprimebaris somno, excitavit te: viam tibi fecit per se, ne
perderet te. Ergo, Veritas de terra orta est, quia Christus de
virgine natus est: justitia de coelo prospexit, ut per justitiam
homines resipiscerent, qui per injustitiam desipuerunt.
3. Regenerationis beneficium ex humana Christi generatione.
Mortales eramus, peccatis opprimebamur, poenas nostras portabamus.
Omnis homo quando nascitur, a miseria inchoat. Noli quaerere
prophetantem: interroga nascentem, vide flentem. Cum haec esset in
terra Dei indignatio, qualis subito facta est dignatio? Veritas de
terra orta est. Creavit omnia, creatus est inter omnia. Fecit
diem, venit in diem. Dominus Christus in aeternum sine initio apud
Patrem, habet et Natalem. In principio Verbum, qui nisi haberet
humanam generationem, nos ad divinam non perveniremus regenerationem,
natus est, ut renasceremur. Christus natus est, nemo dubitet
renasci: generatus est, non regenerandus. Cui enim necessaria erat
regeneratio, nisi cujus damnata est generatio? Fiat itaque in
cordibus nostris misericordia ejus. Portavit eum mater in utero:
portemus et nos in corde. Gravidata est virgo incarnatione Christi:
gravidentur pectora nostra fide Christi. Peperit virgo Salvatorem:
pariat anima nostra salutem, pariamus et laudem. Non simus steriles:
animae nostrae Deo sint fecundae.
4. Generatio Christi duplex. Generatio Christi a Patre sine
matre, et a matre sine patre: ambae mirabiles. Prima, aeterna;
secunda, temporalis. Natus est aeternus de aeterno. Quid miraris?
Deus est. Sit consideratio divinitatis; et perit causa
admirationis. Transeat admiratio, ascendat laudatio: fides adsit,
crede quod factum est. Parumne pro te humiliatus est Deus? Qui
Deus erat, factus est. Augustum erat diversorium, involutus
pannis, in praesepe positus est, quis non admiretur? Ille qui mundum
implet, in diversorio locum non invenit. In praesepio positus cibus
noster est factus. Accedant ad praesepe duo animalia, duo populi.
Cognovit bos possessorem suum, et asinus praesepe Domini sui
(Isai. I, 3). Noli erubescere Dei esse jumentum: Christum
portabis, non errabis; ambulas per viam, sedet super te. Sedeat
super nos Dominus, et quo vult nos dirigat: jumentum ipsius simus,
ad Jerusalem eamus. Ipso insidente non opprimimur, sed elevamur:
ipso ducente, non errabimus, per ipsum ad ipsum eamus; ut cum nato
hodie puero in perpetuum gaudeamus.
|
|
