|
1. Incarnatio Filii Dei propter homines, quam admiranda. Hodie
Veritas de terra orta est (Psal. LXXXIV, 12), Christus
de carne natus est. Gaudete solemniter, et sempiternum diem hodierno
quoque admoniti cogitate, aeterna dona spe firmissima concupiscite;
filii Dei esse accepta potestate praesumite. Propter vos temporalis
effectus est temporum effector, propter vos in carne apparuit mundi
Conditor, propter vos creatus est Creator. Quid adhuc mortales
mortalibus rebus oblectamini, et fugitivam vitam, si fieri posset,
tenere conamini? Spes longe clarior effulsit in terris, ut terrenis
vita promitteretur in coelis. Hoc ut crederetur, res incredibilior
praerogata est. Deos facturus qui homines erant, homo factus est qui
Deus erat: nec amittens quod erat, fieri voluit ipse quod fecerat.
Ipse fecit quod esset, quia hominem Deo addidit, non Deum in homine
perdidit. Miramur virginis partum, et novum ipsum nascendi modum
incredulis persuadere conamur, quod in utero non seminato germen prolis
exortum est, et a complexu carnis viscera immunia filium hominis
protulerunt, cujus patrem hominem non tulerunt: quod virginitatis
integritas et in conceptu clausa, et in partu incorrupta permansit.
Mira est ista potentia, sed plus est miranda misericordia, quod ille
qui sic nasci potuit, nasci voluit. Erat enim jam unicus Patri,
qui unicus natus est matri: et ipse est factus in matre, qui sibi
fecerat matrem ; sempiternus cum Patre, hodiernus ex matre: post
matrem de matre factus, ante omnia de Patre non factus: sine quo
Pater nunquam fuit, sine quo mater nunquam fuisset.
2. Virginibus, viduis et conjugatis ex Christi nativitate laetitiae
causa. Ecclesia, mater est et virgo. Exsultate, virgines
Christi, consors vestra est mater Christi. Christum parere non
potuistis, sed propter Christum parere noluistis. Qui non ex vobis
natus est, vobis natus est. Verumtamen si verbi ejus memineritis,
sicut meminisse debetis; estis etiam vos matres ejus, quia voluntatem
facitis Patris ejus. Ipse enim dixit: Quicumque facit voluntatem
Patris mei, ipse mihi frater et soror et mater est (Matth. XII,
50). Exsultate, viduae Christi: qui fecundam fecit
virginitatem, illi vovistis continentiae sanctitatem. Exsulta etiam,
castitas nuptialis, omnes fideliter viventes cum conjugibus vestris:
quod amisistis in corpore, in corde servate. Ubi jam non potest esse
a concubitu caro integra, sit in fide virgo conscientia, secundum quam
virgo est omnis Ecclesia. In Maria Christum pia virginitas
peperit: in Anna Christum viduitas parvum grandaeva cognovit: in
Elisabeth Christo conjugalis castitas et anilis fecunditas militavit.
Omnes gradus fidelium membrorum capiti contulerunt, quod ipsius gratia
conferre potuerunt. Proinde quia veritas et pax et justitia Christus
est, hunc fide concipite, operibus edite; ut quod egit uterus Mariae
in carne Christi, agat cor vestrum in lege Christi. Quomodo autem
non ad partum Virginis pertinetis, quando Christi membra estis?
Caput vestrum peperit Maria, vos Ecclesia. Nam ipsa quoque et
mater et virgo est: mater visceribus charitatis, virgo integritate
fidei et pietatis. Populos parit, sed unius membra sunt, cujus ipsa
est corpus et conjux, etiam in hoc similitudinem gerens illius
virginis, quia et in multis mater est unitatis.
3. Veritas de terra, justitia de coelo. Die minimo anni cur natus
Christus. Omnes itaque unanimes, castis mentibus et affectibus
sanctis, diem Natalis Domini celebremus: quo die, sicut istum
sermonem exorsi sumus, Veritas de terra orta est. Jam enim et quod
in eodem psalmo sequitur, factum est. Nam ille qui de terra ortus
est, hoc est, de carne natus est, quia de coelo venit, et super
omnes est (Joan. III, 31); procul dubio cum ascendit ad
Patrem, etiam justitia de coelo prospexit. Hanc enim justitiam
verbis suis ipse commendat, promittendo Spiritum sanctum: Ipse,
inquit, arguet mundum de peccato, et de justitia, et de judicio. De
peccato quidem, quia non crediderunt in me: de justitia, quia ad
Patrem vado; et jam non videbitis me (Joan. XVI, 8-10).
Haec est justitia, quae de coelo prospexit. A summo enim coelo
egressio ejus, et occursus ejus usque ad summum coeli. Ne vero
quisquam contemneret veritatem, quia de terra orta est, cum sicut
sponsus processit de thalamo suo, id est, de utero virginali, ubi
Verbum Dei creaturae humanae quodam ineffabili conjugio copulatum
est: ne hoc ergo quisquam contemneret, et quamvis mirabiliter natum,
et dictis factisque mirabilem, tamen propter similitudinem carnis
peccati nihil amplius Christum quam hominem crederet: cum dictum
esset, Tanquam sponsus procedens de thalamo suo, exsultavit ut gigas
ad currendam viam; continuo subjunctum est, A summo coelo egressio
ejus (Psal. XVIII, 6, 7). Quod ergo audis, Veritas de
terra orta est, dignatio est, non conditio; misericordia est, non
miseria. Veritas ut de terra oriretur, de coelo descendit: sponsus
ut de thalamo suo procederet, a summo coelo egressio ejus. Inde est
quod hodie natus est, quo die minor dies nullus in terris, a quo tamen
incrementa dies sumunt. Qui ergo inclinatus est, et nos erexit,
minimum elegit diem, sed unde lux crescit: ipso suo tali adventu, nos
etiam tacitus tanquam sonitu magni clamoris exhortans, ut qui pauper
propter nos factus est, in illo divites esse discamus; qui propter nos
formam servi accepit, in illo libertatem accipiamus; qui propter nos
de terra ortus est, in illo coelum possideamus.
|
|
