|
1. Magi ad Christum stella et Angelorum revelatione perducti.
Anniversaria celebratio diei hujus anniversarium sermonem a nobis
exigit, debitum auribus et cordibus vestris. Hodie Salvator noster
Magos ad se de tam longinqua gente perduxit. Venerunt ut adorarent
infantem, Verbum Dei. Quare venerunt? Quia stellam inusitatam
viderunt. Et unde eam Christi esse cognoverunt? Videre enim
potuerunt stellam; numquid loqui eis potuit et dicere, Stella
Christi sum? Procul dubio aliter indicatum est, per aliquam
revelationem. Tamen inusitate rex natus erat, qui et ab alienis
adorandus erat. Numquid non reges ante in Judaea erant nati, aut per
universam terram in diversis gentibus? Quare iste adorandus, et ab
alienigenis adorandus, non terrente exercitu, sed in paupertate
carnis, latente majestate virtutis? Quando natus est, adoratus est a
pastoribus Israelitis, quibus eum Angeli nuntiaverunt: sed Magi non
erant de gente Israel. Colebant Gentium deos, hoc est daemonia;
quorum fallaci decipiebantur potentia. Viderunt ergo quamdam stellam
inusitatam, mirati sunt: quaesierunt sine dubio cujus esset signum,
quod tam novum insolitumque viderunt. Et utique audierunt, profecto
ab Angelis, ab aliqua admonitione revelationis. Quaeris fortassis,
Ab Angelis bonis, an malis? Christum quidem et angeli mali, hoc
est daemones, Filium Dei esse confessi sunt. Sed cur non et a bonis
audierunt, quando in Christo adorando salus eorum jam quaerebatur,
non iniquitas dominabatur? Potuerunt ergo illis dicere Angeli:
Stella quam vidistis, Christi est, ite et adorate eum ubi natus
est, et simul indicate qualis et quantus natus. Illi autem hoc audito
venerunt et adoraverunt. Aurum, thus et myrrham obtulerunt, secundum
consuetudinem suam. Talia enim solebant offerre diis suis.
2. Christus ab ipsis Judaeis demonstratus Gentibus. Quod sane
antequam facerent, antequam eum in civitate ubi natus fuerat
invenirent, venerunt quaerentes, Ubi natus est rex Judaeorum?
Nonne poterant etiam hoc revelatione cognoscere, sicut cognoverant
illam stellam regis esse Judaeorum? Nonne potuit eos ad illam
civitatem eadem stella perducere, sicut postea perduxit ad locum ubi
Christus cum matre infans erat? Poterat sane, non tamen factum est;
ut hoc a Judaeis inquirerent. Quare voluit hoc Deus a Judaeis
inquiri? Ut dum ostendunt in quem non credunt, ipsa sua
demonstratione damnentur. Attendite quia et nunc fiunt primitiae
Gentium Magi, quanto a majori impietate liberati, tanto majorem
dantes gloriam liberanti. Quaerunt, Ubi est qui natus est rex
Judaeorum? Herodes, audito regis nomine, tanquam aemulus
contremiscit. Vocat Legis peritos, interrogat ab eis secundum
Scripturas ut indicent ubi Christus nasceretur. Illi respondent,
In Bethlehem Judae. Perrexerunt Magi, et adoraverunt (Matth.
II, 1-11): Judaei remanserunt, qui demonstraverunt. O
magnum sacramentum! Hodie per Judaeorum codices convincimus: fiunt
fideles per eorum codices. Ostendimus Paganis quod nolunt credere.
Nam aliquando Pagani faciunt nobis hujusmodi quaestionem, cum vident
quae scripta sunt sic impleri, ut negare omnino non possint, quod ea
per Christi nomen in omnibus gentibus praesentantur, quae in sanctis
codicibus praedicta recitantur, in fide regum, in eversione idolorum,
in mutatione rerum humanarum: et aliquando audent, ut dicant,
Vidistis ita fieri, et tanquam praedicta sint conscripsistis. Hoc
poeta quidam eorum fecit: recognoscunt ista qui legerunt. Narravit
quemdam apud inferos descendisse, atque in beatorum regionem venisse,
demonstratosque illi Romanorum principes nascituros, quos jam ipse,
qui haec scribebat, natos noverat (Virgilius, Aeneid. lib. 6,
vers. 752-887). Praeterita enim narravit; sed quasi futura
essent praedicta, conscripsit. Sic et vos, inquiunt nobis Pagani,
vidistis haec omnia fieri, et scripsistis vobis codices, in quibus
haec legantur tanquam praedicta. O gloria regis nostri! Merito
Judaei a Romanis victi sunt, nec deleti. Omnes gentes a Romanis
subactae, in Romanorum jura transierunt: haec gens et victa est, et
in lege sua mansit, quantum ad Dei cultum attinet, patrias
consuetudines ritumque custodivit. Everso etiam templo suo, exstincto
sacerdotio pristino, sicut dictum est a Prophetis; servant tamen
circumcisionem et morem quemdam, quo a caeteris gentibus
distinguuntur. Propter quid, nisi propter testimonium veritatis?
Sparsi sunt ubique Judaei, portantes codices quibus Christus
praedicatur, et sicut praedictus est praesentatur, ut jam Paganis
possit ostendi. Profero codicem, lego prophetam: ostendo impletam
esse prophetiam. Dubitat paganus, ne forte hoc ipse confinxerim.
Inimicus meus habet hunc codicem, antiquitus sibi a majoribus
commendatum. Ambos inde convinco: Judaeum, quia id prophetatum et
completum ego cognovi; paganum, quia non ego hoc confinxi.
3. Sacrificium uni Deo debitum. Non ergo seducant daemonia specie
divinationis incautos, et rerum temporalium male curiosos; nec superbo
fastu decipientes impios, sibi sacrificiorum exigant honorem. Vere
divina praedixerunt divini viri unius discipuli. Verum sacrificium,
uni vero Deo debetur. Hujus figurae ante gratiam, victimis
adumbratae sunt. Quod uno modo futurum fuerat; multis modis
providentia divina praenuntiavit; ut quam magnum esset, ostenderet.
Ipse medicus, ipse medicamentum: medicus, quia Verbum;
medicamentum, quia Verbum caro factum est. Ipse sacerdos, ipse
sacrificium. Ipse est qui mutavit viam Magorum: ipse etiam nunc
mutat vitam malorum. Cujus in carne manifestationem, quae graece
dicitur Epiphania, justificatae in spiritu gentes hodierna solemnitate
concelebrant: ut renovet memoriam solemnitas, vigeat devotione
pietas, ferveat congregatione charitas, luceat invidis veritas.
|
|
