|
1. Dum a cultu Dei gens iniqua discedit, horrenda fame
comprimitur, et justa necessitate turbatur. Venit,
inquit, filius Adadezer regis Syriae, in Samariam, et
obsedit eam: et facta est fames magna, ita ut
venundaretur caput asini quinquaginta siclis argenti, et
quinque siclis argenti quarta pars cabi stercoris
columbini. Cur famem, o miserrime, pateris? Cur
inopiam teterrimam sentis? Cur tanta penuria laceraris?
Crescit famis quotidie poena; quia quotidie crescit et
culpa. Perseverant flagella; quia in populo perseverant
et delicta. Propter te enim hostis irruit, inimicus
obsedit, adversarius tua pabula devoravit. Tu esuris:
et ille pinguescit. Tu famem horridam pateris; et ille
de tuis pabulis, suis vacat epulis. Tu asinorum
cadavera, et stercora columbarum argento mercaris.
Callida deinceps vita, damna peccata, delicta compesce,
ad Deum convertere, relinque idolum, abominare
figmentum; tunc poteris hostes divino adjutorio vincere,
et coelesti praelio superare. Nec quisquam tibi poterit
nocere ulterius, si damnato scelere divinus in te
germinaverit cultus. Proh nefas! Horrenda cadavera et
columbarum stercora peccator populus vescitur, nec Dei
cultum quaerit: inquinatas carnes et horrendas escas fames
et necessitas poscit, et adhuc figmentum hominum duritia
colit: pabula denegantur, et illicita a peccatoribus
exhibentur: Deus a populo peccatore non quaeritur, et
idolum adoratur. Mutatur in figmentum Dei cultura,
mutatur religio, mutatur et esca: mutatur Dei sancta
cultura, mutantur et hominibus pabula, interdicta
vescuntur. Ut enim alienum est quod colitur; ita alienum
est quod contra regulam esuritur. Nec enim difficile est
populum famem posse sentire, quem male vivendo constat
spiritualiter esurisse.
2. Interea crescunt cum vitiis augmenta famis, et
peccata matrum cadavera appetunt filiorum, et alternis
vicibus mulieres duae suos natos devorare disponunt. Proh
dolor! In cibum pietas vertitur, in pabulum suscepta
soboles commutatur. Ante parricidium geritur, quam ad
funestas epulas veniatur. Anima artubus elicitur, et
matrum viscera polluuntur. Innocens sanguis effunditur,
ut parentum fames rabida saginetur. Apud illas enim totum
crudele, nefandum est, inquam, insontis sanguinem
fundere, innocentis carnes concoquere, decoctos artus
avidis faucibus transvorare; ut natum convertat in cibum,
quem Deus condidit in solatium. Sed postquam ad funestas
epulas ventum esset, altera mulier alteram exhortatur:
Recipe, inquit, recipe, miseranda mater, in viscera
filium nuper visceribus procreatum. Esto tui nati
sepulcrum, esto ejus corporis diversorium: esto ejus, ut
ita dixerim, monumentum. Intra te paululum comestus
infans redeat, qui prae fame vivere jam jamque non
poterat. Materni sinus qui vitalem intra se enutrierant,
et nutritum in luce protulerant, particulatim sibi
redditum recognoscant. Recipiat nunc comestum uterus,
quem vivum ediderat partus. Repetat habitaculum mortuus,
unde nuper exierat vivus; quoniam fames urget, necessitas
cogit. Cur enim nato superstite moriar, et non magis
natum ego mater consumam?
3. Igitur cum haec mulier comestum jam conspiceret
puerum, suum ab ista clade subtrahit filium. Negat se
facturam in proprio, quod cum matre fecerat in alieno.
Sufficit, inquit, mihi, sufficit tuo sceleri, mulier,
consensisse; sufficit me funestas epulas degustasse, et
innocentis carnibus mea viscera polluisse. Crudele enim
tecum participavi consilium, ut nefandum exercerem de meo
filio parricidium: quod tecum admisi, expiare non
possum, nefandum scelus recusare non valeo. Esto saltem
relevata in meo, quae sic gravaris in tuo: desine meo
scelere, desine tuo graviore commisso. Utinam nec tu
faceres quod tu fecisti, nec ego scelus admitterem quod
incurri; ut homicidium facerem, et parricidium
perpetrarem. Ex me disce quid feceris: quia et ego per
te merui quod amiserim. Quare istud quod cogis non
facio, quod suades effugio, quod ingeris perhorresco.
4. Tunc ad regem altera alteram pertrahit, ad judicium
ducit, causam tanti sceleris publicavit, quod enormitas
facinoris publicare coegit. Tunc, inquam, sceleratum
factum prodidit dolor, tunc immane facinus pietas perfida
denudavit. Ardet insana mulier, quia parricidium fecit;
ardet, quia filium suum devoravit: sed plus ardet, quia
in illa clade filium suum alia non immolavit. Aut ego cum
hac, inquit, moriar: aut certe ut haec meum, ita illius
natum invadam. Pactum nostrum justitia iniqua, rex
juste, confirma: quia ego nunquam meum natum occiderem,
nisi suum occidendum amaro placito locavisset. Ergo,
domine rex, aut meum qui comestus est, reddat; aut suum
qui est absconditus, prodat. Certe ut dignum est,
utrasque nos pari sententia percute; ne aut ego post
tantum facinus vivam, aut haec sese gaudeat non fuisse in
suum filium parricidam.
5. Quo audito rex vestimenta conscidit, vultum
mutavit: et continuo propheta ad regem mandavit, Haec
dicit Dominus, Hac hora, crastina die, mensura
similaginis siclo emetur, et duae mensurae hordei siclo in
porta Samariae ementur. Nuntiat Propheta sanctissimus
ad regem coelitus ubertatem, quam sola fides crederet, et
perfidia posse fieri denegaret. Nuntiat in locum famis
futuram abundantiam similaginis, nuntiat cessaturam
famem, successuram ubertatem. Nuntiat subito magnalia
Dei successura virtute Altissimi; et additur proprio
sceleri perfidia hominis. Tunc homo qui missus fuerat a
rege ait: Nec, si cataractae coeli aperiantur, possunt
fieri quae narrantur. O perfidia hominis! Non credit
promissam fieri ubertatem, qui horrendam senserat
egestatem. Nec considerat Deum promisisse abundantiam,
qui populo irrogarat penuriam. Scelestissime homo, cur
mirabilibus non credis? Cur farra non accipis? Cur
promittentem Dominum perhorrescis? Crede, quod
credentibus datur; crede populo futurum, cujus te jam
negaveris socium. Et quia bonis tantis indignus es, haec
tibi videre conceditur, et posse perfrui denegatur.
6. Igitur dum haec geruntur, auditum fecit Dominus in
castris Syriae, ut populo promissam tribueret ubertatem:
quadrigarum strepitus, et curruum sonitus, et armatorum
tumultus inimicorum auribus maluit resonare, ut posset jam
suum populum liberare. Quo strepitu perculsi inimici
fugiunt, sine pugna terga vertunt, utensilia relinquunt;
et Israelitae egressi civitatem, castra hostium invadunt
depraedantes. Revertente ergo populo onerato, ille qui
non crediderat, cecidit lapsus, et ubertatem videns in
populo cecidit, pressus est (IV Reg. VI et
VII).
|
|
