|
1. Non sufficit mortalis eloquentia justorum omnium
orationes eximias atque triumphos gravidasque referre
virtutes, quas omnipotens Deus dedit eis quibus solet
conferre victoriam, qui viros ac feminas vigere permisit,
qui et flammam camini refrigerio dispersit, et insidiosos
exercitus capite sublato nudavit. Nam cum Holofernes
ille filiorum Israel, imo sui capitis inimicus,
exterarum gentium sibi jus vindicaret, atque obsidione,
armis, ignibus quoque pugnaret, necnon et multarum
gentium campos carnis messibus oneratos in cinerem pascente
flamma converteret; Judith sanctissima, cujus precibus
patuit coelum, orationis arte arma victricia fabricavit,
quibus adversa confligeret, et pavescentes viros femina
vindicaret. Squalebat civitas obsidione barbarae
feritatis: ita enim universa languebant, ut in manibus
hostium jam tradi commodius judicarent, quam perniciosae
famis populatione vexari. Ecce Judith post precem et
saccum, post cinerem ad cultus puellares redit, spes
omnium populorum procedit, sollicitos populos redditura
securos sua sapientia consolatur, quae promittens
victoriam quam omnis natio miraretur, portam sibi paululum
remotis obicibus postulat aperiri. Prodiit secura unius
puellae comitatu contenta, et hostium securis gressibus
properavit in castra. Intra muros sollicita fuit, secura
fit dum ad timenda pervenit. In qua femina insidiosae
pulchritudinis novitatem hostilis exercitus vehementer
expavit, ut in ejus obsequio vires amitterent, arma
projicerent, et colla curvarent.
2. Deducitur ad praetorium subjectis ordinibus fraus
Holofernis, et lugentis victoria civitatis. Quam cum
videret Holofernes, solutus est sensibus, animam cum
capite perditurus. Jacuit enim dedecus juvenum mulieris
vultu captivus; licuit mulieri exarmare juvenes, et
debellare victores, sollicitam defendere civitatem, et
barbarum subvertere bellatorem. Decepit sincera
corruptum, fefellit casta pollutum, pudica peimit
adulterum, sobria jugulat ebriosum. Illa enim tam
barbaros animos insidiosi sui vultus fraude confuderat, ut
eum ligaret multarum arte fabularum, ut redderet inter
exercitus victum, et inter arma captivum. Paratur
convivium regi, Judith interesse jubetur. Illa
consentit, ut vincat: accedit ad convivium, nihil de
cibis aut de poculis hostium gustatura, quae suis
utensilibus voluit esse contenta. Quamvis ille bellator
armorum tam castissimae feminae male sanus attenderet
vultum: illa tamen, quare venerat, de ejus capite
cogitabat; quo sublato defectis civibus subveniret, et
multa capita tueretur, defenderet, vindicaret.
3. At ubi convivii sagina fines excessit, et gravis
calicibus somnus successit, videns Judith inimici
corporis inclinatas ebrietate cervices, surgens ipsius
cruentum arripuit collum, comam quoque barbari capitis
manu occupavit. Domine, inquit, confirma brachium
meum. Et percussit tertio in collo ejus; et amputavit
caput ejus. Exiens foras, tradidit puellae caput
Holofernis, et misit illud in peram. Et post pusillum
exivit foras quasi ad orationem secundum consuetudinem.
Ecce castitas. Orationis favore castitas pudorem
proprium servavit intactum et quietum, decepitque
alienum. Jacet inclusum cadaver, et jam foris est
caput. Cum palmifera castitate Judith ad cives sollicite
festinat: nec prohibetur regressu, cui quasi ad orationem
anteire fuerat concessum. Jam recipit attonita civitas
tantae victricis reditus triumphales, jam luctus
convertuntur in gaudium, jam portae plenissima securitate
panduntur, jam pendet muris victoribus caput. Omnis erat
in civitate victoria, et in hostilibus castris tremor erat
et fuga (Judith. X-XV); Judith in civitate cum
securis secura. Ubi enim assiduis pulsatur orationibus
coelum, potentia semper calcatur armorum. Ecce gloriosae
feminae castitatem servavit oratio; et hostem servare non
potuit multitudo. Lugentem civitatem una femina valuit
vindicare; et tantus exercitus regem non potuit
custodire.
|
|
