|
1. Quis psallat in psalterio et cithara. Job tuba
ductilis. Job afflictus ad purgationem levium
peccatorum. Beatus Job, fratres dilectissimi, de quo
nobis hesterna lectio recitata est, tam sanctus fuit, ut
in illo compleretur illud quod in Psalmo Spiritus sanctus
dixit, Psallite Domino in cithara et voce psalmi. Non
vocem solam, sed opera assumite: ut non tantum cantemus,
sed et manibus operemur. Qui cantat et operatur, psallit
in psalterio et cithara; qui psallit in psalterio, divina
de coelo verba canit: qui autem operatur manibus, humana
opera perficit. Extende manus, et da pauperi, nudum
vesti, hospitio recipe peregrinum. Sed cum facis, pie
ac hilariter fac: recole illi te facere, qui dicturus
est, Esurivi, et dedistis mihi manducare (Matth.
XXV, 35). Videte qualia organa adjungantur in
similitudinibus. In tubis, inquit, ductilibus. Beatus
Job, fratres dilectissimi, ita Dei Spiritu plenus
erat, ut velut ductilis tuba laudes Domini dulciter
decantaret. Sic enim de talibus sonitus est, In tubis
ductilibus et in voce tubae corneae. Ductiles areae sunt
tubae, et tundendo producuntur. Quando enim
producuntur? Quando malorum hominum persecutionem
patimur, si patienter omnia sustinemus, et nunquam contra
dispensationem Domini murmuramus, vapulando erimus tubae
ductiles ad laudem Domini productae, si cum tribulatione
proficimus. Tribulatio tunsio est, profectus productio
est. Tuba ductilis erat beatus Job, quando a diabolo
percussus tantis damnis, orbitate etiam filiorum
afflictus, in nullo contra Dominum murmuravit. Tunsione
illa tantae tribulationis factus est tuba ductilis. Ergo
audiamus si ipsa tuba bene sonuit. Audi, Dominus
dedit, Dominus abstulit; sicut Domino placuit, ita
factum est: sit nomen Domini benedictum. Videte,
fratres, quomodo et quam diligenter sonuit, quam suavem
sonum dedit. Nec hoc solum sufficit, nisi adhuc
tundatur. Datus est autem in potestatem satanae, ut caro
percuteretur. Percussus est, coepit putrescere; ita ut
eum scatentes globi vermium exararent. Ipse tamen beatus
Job quamlibet esset justus, non tamen fuit sine
peccatis. Neque enim melior erat sancto Joanne
evangelista, qui ait, Si dixerimus quia peccatum non
habemus, ipsi nos seducimus (I Joan. I, 8). Per
illam enim crudelissimam poenam minuta peccata
purgabantur. Quam rem etiam ipse intelligens, Deo
gratias referebat; et negligentiarum suarum quasi
verissimus judex, non molli linteo, sed testa radebat
saniem fluentem.
2. Job infirmus melior Adam integro. Ex omnibus tamen
bonis suis, sola ei a diabolo mulier reservatur.
Supposita est uxor Eva, quasi ad seductionem. Hoc erat
necessarium, ut uxor ei reservaretur: equidem non ad
solatium mariti, sed ad ministerium diaboli. Suggessit
mulier blasphemiam: Job non obtemperat, sed recusat.
Evam Adam in paradiso non repulit; repulit Job Evam in
sterquilinio. In stercore sedebat Job, cum flueret
vermibus atque putresceret: sed melior Job vulneribus
plenus in stercore, quam Adam integer in paradiso.
Equidem adhuc uxor sua Eva erat; sed jam ille Adam non
erat. Quid ergo dixit mulier? Blasphema Deum, et
morere.
3. Diabolus malleus universae terrae. Ecce audivimus
quomodo tunditur tuba ista. Percussit eum diabolus a
capite usque ad pedes gravi vulnere, et putrescens
vermibus sedebat in stercore. Audivimus quemadmodum
tunsus est: tubae hujus ductilis vocem dulcem, si
placet, audiamus. Respondit enim uxori: Locuta es,
inquit, quasi una ex insipientibus mulieribus: si bona
suscepimus de manu Domini, mala quare non toleremus
(Job I et II)? O sonum fortem! o sonum dulcem!
Quem non dormientem excitet sonus iste? Quem non excitet
praesumptio in Domino, ut adversus diabolum securus
procedat in praelium; et non se suis viribus obtecturus,
sed Dei auxilio protegendus? Ipse enim adjutorium
dedit, qui eum tentari permisit. Non enim tunderet
diabolus de se ipso: nihil enim facere poterit, nisi quod
dispensatio divina permiserit. De illius enim diaboli
poena futura propheta commemorans ait, Contritus est
malleus universae terrae (Jerem. L, 23). Malleum
universae terrae, diabolum voluit intelligi. De ipso
malleo in manu Domini posito, id est, in potestate
Dei, tunduntur ductiles tubae, id est, animae sanctae,
ut resonent Dei laudes.
4. A diabolo tunduntur justi et injusti. De isto
malleo et justus tunditur et peccator; ille, ut
probetur; ille, ut puniatur: aut certe ut justus
augeatur in bonis, et peccator corrigatur a malis. Sub
isto enim malleo in manu, id est, in potestate Domini
constituto, tunduntur non solum humiles, sed et superbi:
sed humiles producuntur, superbi comminuuntur ut vitrum.
Una eademque tunsio bonos producit ad gloriam, malos
redigit in favillam: ut impleatur in eis illud quod
scriptum est, Et erit tanquam pulvis, quem projicit
ventus a facie terrae (Psal. I, 4). De ipso enim
malleo quoties animae sanctae, Deo dispensante vel
permittente, tunduntur, in nullo murmurant, in nullo
penitus contradicunt; magis humiliter, velut ductilis
tuba, proclamant, Justus es, Domine, et justa judicia
tua (Psal. CXVIII, 137); adhuc minus
patimur, quam meremur. Et haec quidem dicunt animae
sanctae. Animae vero superbae et peccatis obnoxiae,
quoties aliqua adversitate pulsantur, rebelles contra
Dominum murmurare praesumunt, dicentes: Deus, quid
tibi feci? quare tanta patior mala? Quibus in
conscientia respondet divina justitia: Bene dicis, O
Deus, quid tibi feci? Verum est quia nihil mihi
fecisti, sed totum tibi: si enim aliquid boni fecisses,
mihi feceras. Cum vero peccata et crimina commisisti,
tibi omnia fecisti, non mihi. Et quia quaecumque
seminaverit homo, haec et metet; non est injustum quod
spinas et tribulos peccatorum colligat, qui nequitiam
seminavit. Nos vero, fratres charissimi, audiamus
Apostolum dicentem, Seminemus quod bonum est ad omnes,
maxime ad domesticos fidei. Timeamus, ne forte, si in
carne seminamus, secundum Apostolum de carne metamus
corruptionem: sed ipso attestante, seminemus in spiritu,
ut de spiritu metamus vitam aeternam (Galat. VI,
8-10); ad quam nos Dominus sub sua protectione
perducat, cui est honor et imperium in saecula
saeculorum. Amen.
|
|
