|
1. Justi in saeculi insidiis Deo liberante victores.
Quotiescumque in hoc perverso saeculo contra laudabiles
viros multiformes tenduntur insidiae, vel diversae
calumniarum emerserint causae, quid homo pestilens
cogitet, quid diabolus machinetur, non metuet justus,
quia cum ipso est Christus. Eligatur homo miles in
praelio constitutus, officia semper exercere virtutum.
Unum ergo de duobus amplectitur: aut patefactis
insidiis, ejus innocentia in populo clarescit; aut
persequentibus inimicis praeventus, cum conditionem mortis
excesserit, molestiis saecularibus liberatus, portum
securitatis intrabit. Daniel propheta nec in lacum
projectus leonum timore perculsus expavit; sed inter ista
bestiarum ora consistens, Dominum tota mente placavit,
et tyrannicas dispositiones illaesus evasit. Zacharias
pontifex magnus, pro cultu Dei, pro legibus sacris, pro
censura in templo sacerdotali rebellem increpans populum,
mortem constanter accepit, et detestabilis acies
Judaeorum ejus cruore pavimentum infecit. Zacharias
martyr triumphat, et Daniel confessor exsultat: unus
moritur et triumphat, alter evadit et regnat. Sed nec
femineus sexus suis fraudatur exemplis, qui pudicitiae
ornatum salubriter reservavit.
2. Susannae periculum et liberatio. Susanna
illustris, decus pudicitiae, vicit impudentiam judicum,
petulantiam seniorum compressit audacem; ne castitas in ea
pateretur injuriam. Stabat Susanna in judicio falsorum
mendacibus oppressa testimoniis damnatorum: stabat non
tanquam rea, sed pro castitate firmiter moritura. Ibat
ergo pudica ad supplicium, non adulterorum corpus, in quo
extrema libido exarserat, et diabolus inflammaverat.
Quod protexerat virtus, et ornabat pudor, illaesum ibat
in mortis exitium. Egregium portabat caput, cujus vultum
integra conscientia sublimabat ad coelum. Propter damna
pudoris, salutis vota compressit; et cui fuerunt chara
praemia castitatis, vitae gaudium non amisit. Contempsit
unum; et consecuta est totum: et quae mori voluit, cum
gloria castitatis evasit; et quam sententia prava
dejecerat, illustris conscientiae integritas erigebat,
metusque Dei et imminentis sacri judicii indubitata
credulitas. O amor honestatis et Legis! Susanna
adulterii conscientiam graviorem judicavit, quam poenam.
Cum duceretur, non dolebat de supplicio; quoniam
gaudebat de testimonio falsidico. Innocens accusatur per
sententiam; sed nutu Dei suspenditur poena; ut
judicantium falsitas denudaretur, et innocens purgaretur.
Infirmus sexus contra viros surgit fortior, expugnat
libidinem castitas et honestas, impulsu luxuriae horrenda
prosternitur improbitas. Susanna propriam virtutem animi
servavit, et judicium populorum constanter excepit.
Conflantur de innocente falsa crimina. Ille enim munitus
est, qui Deum habuerit defensorem. Denique Daniel
propheta instinctu Dei commonitus, Redite in judicium,
exclamavit. Stupet populus pro judicio repentino;
revocatur addicta; falsos testes pavor invadit. Gemit
diabolus, quod ipsius commenta nudantur: gaudent Angeli
de pudoris integritate comperta, quod defendatur in terris
veritas fatigata. Interrogatum est quo in loco Susanna
facinus, quo arguebatur, admisit. Hic, Sub lentisco,
dicit; ille, Sub prino. Cum ergo eorum discrepant
prolata responsa, sic repugnantia dictorum facta
nudantur, ut vigore mentis increpato populo, testibus
confusis veritas ostenderetur. Gaudet populus de pudoris
integritate: triumphat maritus, quod fidam invenerit
conjugem: laetatur familia, quod nihil invenerit in ea
quod puniat, quod adulterii factum non invenerit, nec
homicidium diabolus quod procurabat, impleverit (Dan.
XIII).
|
|
