|
1. Jejunii effectus. Adversus daemonum nequitiam,
quae nobis Dominus arma ostendit, debemus utique
retinere. Hoc, ait, genus in nullo ejicitur, nisi
oratione et jejunio. Haec cum plena fide exercentur,
pietas est. Pietas autem ad omnia utilis est,
professionem habens vitae praesentis et futurae (I Tim.
IV, 8). Inspiciamus ergo utiliter orationis fructus
et jejunii; quia ipsa sunt arma adversus improbas
cogitationes. Jejunium purgat mentem, sublevat sensum,
carnem spiritui subjicit. Jejunium cor facit
contribulatum et humiliatum, quod Deus non spernit.
Jejunium concupiscentiae nebulas dispergit, libidinum
ardores exstinguit, castitatis verum lumen accendit.
Jejunium verbositatem non amat, divitiarum superfluitatem
judicat, superbiam spernit, humilitatem commendat,
praestat homini se ipsum intelligere, quod est, infirmum
et fragilem; atque dum ita se intelligit imbecillem,
aptius virtute Dei adjutorium quaerit et accipit: quaerit
autem per frequentes orationes et obsecrationes.
2. Oratio, jejunii refectio. Ipsa quid sit. Oratio
quidem refectio est jejuniorum, et advocat gratiam
Spiritus sancti. Oratio duritiam cordis mollit,
austeritatem temperat, jejunium dulcificat. Sicut enim
sine potu non est plena refectio; sic et jejunium sine
oratione non potest animam perfecte nutrire. Quid est
autem oratio, nisi ascensio animae de terrestribus ad
coelestia, inquisitio supernorum, invisibilium
desiderium? Abeat dissensio saecularium morum, quibus
premitur mens humana quotidie. Oratio conjunctio est
Spiritui sancto: si tamen in oratione intentus sit
animus; sicut clamat Propheta, Sitivit in te anima
mea; quam multipliciter tibi caro mea. Quid autem
sitiendum est, sequitur: Ut videat virtutem tuam.
Credite mihi si ad videndam plenam virtutem Dei plene
sitiat anima humanae substantiae, nec fastidio victa
dissimulet, replebitur adipe et pinguedine spirituali: et
sitiens illam Dei visitationem, sensu proprio cum fide
clamabit, Adhaesit anima mea post te, suscepit me
dextera tua (Psal. LXII, 2, 3, 9). Jejunium
tollit inertiam, de animo impedimenta carnalia aufert.
Oratio vero perseverans jungit Deo; atque ita gaudens
assistere se Domino gloriatur. Adhaerens autem anima
Domino, incipit securitatem habere et libertatem; nec
pavores sustinet nec timores. Suscepto autem tanto
patrocinio dexterae Dei, quomodo poterit noceri ab aliqua
potestate? sicut scriptum est, quod nemo illud rapit de
manu Patris (Joan. X, 29); hoc praestat
jejunium, hoc praestat oratio.
|
|
