|
1. Christus legitimus haeres Jacob est factus. In
lectione Evangelii infirmitatem humani generis suscepisse
Dominum Jesum Christum, plenissime nobis sanctus
Evangelista monstravit. Siquidem cum dixisset, venisse
Dominum in civitatem Samariae, quae dicitur Sichar,
juxta praedium quod dedit Jacob Joseph filio suo; in quo
praedio erat fons Jacob; addidit, Jesus, inquit,
fatigatus ex itinere sedebat sic supra puteum. Venit
Dominus noster Jesus Christus ad praedium quod sanctus
Jacob Joseph filio suo dereliquerat: quod praedium non
tam Joseph, quam Christo, arbitror derelictum, cujus
figuram sanctus Joseph patriarcha portabat, quem vere sol
adorat et luna, et omnes stellae benedicunt. Ad hoc
praedium ideo venit Dominus, ut Samaritani, qui
haereditatem sibi patriarchae Israel vindicare cupiebant,
agnoscerent possessorem suum, et converterentur ad
Christum, qui legitimus patriarchae haeres est factus.
2. Fatigatur Christus ob infirmitatem nostram.
Requiescit in fidelibus.---Jesus, inquit, fatigatus
ex itinere sedebat sic supra puteum. Videte diversitatem
mysterii. Inter Apostolos exsultabat in spiritu in monte
positus; non solum confortabat eos, verum etiam gloriam
his propriam demonstrabat: in Samaria constitutus,
fatigatus ex itinere sedebat supra puteum. Numquid Dei
virtus poterat fatigari? Non utique: sed fatigabatur,
quod fidelem populum invenire non poterat. Tunc ergo
fatigatur Christus, quando nullam virtutem in suo populo
recognoscit. Hodieque fatigat eum inobedientia nostra,
fatigat eum infirmitas nostra. Infirmi enim sumus,
quando non ea quae fortia sunt atque perpetua, sed
temporalia et caduca sectamur. Bene ait, Sedebat supra
puteum, non requiescebat; quoniam in Samaritanis non
poterat requiescere. Et hora, inquit, erat quasi
sexta. Sexta die Deus de limo terrae hominem figuravit;
sexta hora venit Samariam visitare: ut qui in eum
Samaritani crederent, ipse in his inciperet requiescere;
ut verum illud quietis sabbatum celebraret. Sedebat ergo
Dominus supra puteum.
3. Christus fons cur supra puteum sedit.---Et venit
Samaritana mulier haurire aquam. Magnum mysterium.
Venit mulier ad puteum; et fontem quem non speravit,
invenit. Dicit ad eam Dominus: Da mihi bibere. Bonus
Dominus ultro se offert non quaerenti, ut compleatur
illud propheticum, Palam apparui non quaerentibus me,
inventus sum ab his qui non interrogaverunt nomen meum
(Isai. LXV, 1, sec. LXX). Petit bibere
daturus: sedit supra puteum; ut non in altitudine
quaeramus aquam, sed de eo fonte qui supra omnes aquas
est, salutaria nobis pocula hauriamus. Quis est fons,
nisi Dominus noster Jesus Christus, cui dicitur,
Quoniam apud te est fons vitae, et in lumine tuo
videbimus lumen (Psal. XXXV, 10)? Bonus fons
qui nos de hujus vitae refrigeravit incendio, et
inundatione sua ariditatem nostri pectoris superavit.
4. Baptismum qui differunt, donum Dei nesciunt.
Adventus Christi gratia. Unde et mulieri dicitur, Si
scires donum Dei, et quis est qui dicit tibi, Da mihi
bibere; tu forsitan petisses ab eo, et dedisset tibi
aquam vivam. Non omnes sciunt donum Dei; quia non omnes
desiderant aquam vivam. Si enim desiderarent, nunquam
circa se Baptismi sacramenta differrent. Igitur de se
pronuntiant, et vitae suae testimonium perdunt, qui ideo
volunt tardius baptizari, ut flagitia et scelera multa
committant. Noli differre, o homo, remedia salutis
tuae: quoniam nescis quando a te anima tua repetatur.
Denique Samaritana ignara mysterii, dicebat: Domine,
neque hauritorium habes, et puteus est altus. Ante
adventum Domini et puteus altus erat, et sine hauritorio
aquam sibi unusquisque haurire non poterat. Venit
Dominus fons vivus, ut Pharisaeorum corda dilueret,
sitim exstingueret, pectora satiaret, non quaerens
hauritorium, sed ultro se infundens mentibus singulorum.
Et addidit: Omnis qui biberit ex hac aqua quam ego dabo
ei, non sitiet in aeternum; sed fiet in eo fons aquae
salientis in vitam aeternam. Unum Baptismum docet, qui
post ingressum aeterni fontis et coelestis poculi
sacramentum, unumquemque nostrum sitire non patitur. Et
ideo nos quibus tanta beneficia nullis praecedentibus
meritis praestitit divina misericordia, quantum possumus,
cum ipsius adjutorio laboremus, ut tantae pietatis gratia
non nobis judicium pariat, sed profectum. Quod ipse
praestare dignetur, cui est honor et gloria in saecula
saeculorum. Amen.
|
|
