|
Lux quam non videt alia lux, lumen quod non videt aliud lumen; lux
quae obtenebras omnem lucem, et lumen quod excaecas omne extraneum
lumen; lux a qua omnis lux, lumen a quo omne lumen; lumen ad quod
omne lumen est tenebrae, ad quod omnis lux obscuritas; lux cui omnes
tenebrae lumen, cui omnis obscuritas lux; lux suprema quam caecitas
non obnubilat, quam caligo non hebetat, quam tenebrae non obfuscant,
quam nulla obstantia claudunt, quam nunquam separat aliqua umbra: lux
quae illuminas omnia tota simul et semel et semper, absorbe me in
claritatis tuae abyssum, ut videam undique te in te, et me in te, et
cuncta sub te. Ne derelinquas me; ne accrescant umbrae ignorantiae
meae, et multiplicentur delicta mea. Sine te enim omnia mihi sunt
tenebrae, omnia mala; quia nihil bonum sine te vero, solo et summo
bono. Hoc confiteor, hoc scio, Domine Deus meus, quia ubicumque
sum sine te, male est mihi praeter te, non solum extra me, sed etiam
in me; quia omnis copia quae non est Deus meus, mihi est egestas.
Satiabor tantum cum apparuerit gloria tua (Psal. XVI, 15).
Etenim, Domine vita mea beata, ut miseriam meam confitear tibi, ex
quo ab unitate tua cecidi, summum et unum bonum; temporalium rerum
multiformitas lapsum me per carnales sensus disverberavit, et ab uno te
in multa divisit: et facta est mihi abundantia laboriosa, et egestas
copiosa, dum aliud et aliud sequebar, et a nullo implebar; dum in te
non inveniebar, incommutabile et singulare et indivisum unum bonum,
quod secutus non erro, quod consecutus non doleo, quod possidens
satiatur totum desiderium meum. Heu miseria magna! heu me! Domine,
misera anima mea te refugit, cum quo semper abundat et gaudet; et
sequitur mundum, cum quo semper eget et dolet. Mundus clamat,
Deficio; et tu clamas, Reficio: et misera anima mea magis sequitur
deficientem, quam reficientem. Plane infirmitas mea haec est.
Medice spirituum, sana illam, ut confitear tibi, salus animae meae,
toto corde meo super omnibus beneficiis tuis, quibus pascis me a
juventute mea et usque in senectam et senium. Te deprecor per te
ipsum, ne derelinquas me.
Fecisti me cum non essem, redemisti me cum periissem. Perieram,
mortuus fueram; ad mortuum descendisti, mortalitatem suscepisti, ad
servum rex descendisti. Ut servum redimeres, te ipsum tradidisti; ut
ego viverem, tu mortem suscepisti, mortem vicisti; me restaurasti,
cum te humiliasti. Perieram, abieram, in peccatis venumdatus eram;
venisti pro me, ut redimeres me: et tantum me dilexisti, ut sanguinem
tuum in pretium dares pro me. Dilexisti me plus quam te, quia mori
voluisti pro me. Tali pacto, tam caro pretio reduxisti me de
exsilio, redemisti me de servitio, retraxisti me de supplicio.
Vocasti me nomine tuo, signasti me sanguine tuo, ut memoriale tuum
semper esset apud me, et nunquam recederet a corde meo, qui pro me
nunquam recessisti a cruce. Unxisti me oleo tuo quo tu unctus fuisti
ut a te Christo dicerer christianus. Et in manibus tuis descripsisti
me; ut semper sit memoria mea apud te, si tamen memoria tua jugiter
fuerit apud me. Sic igitur gratia tua et misericordia semper
praevenerunt me: de multis namque periculis saepe liberasti me,
liberator meus; quando erravi, ad viam reduxisti me; quando
ignoravi, docuisti me; quando peccavi, corripuisti me; quando fui
tristis, consolatus es me; quando desperavi, confortasti me; quando
cecidi, erexisti me; quando steti, tenuisti me: quando ivi, duxisti
me; quando veni, suscepisti me; quando dormivi, custodisti me;
quando clamavi, exaudisti me.
|
|
