|
Fortissime, magnipotens, Deus spirituum universae carnis, cujus
oculi super omnes vias filiorum Adam, a die nativitatis eorum usque ad
diem exitus eorum, ut reddas unicuique secundum opera sua bona vel
mala; ostende mihi, ut confitear tibi, paupertatem meam: quoniam
dixi quod dives essem, et nullius egerem; et nesciebam quia pauper
eram, caecus, nudus, miser et miserabilis (Apoc. III, 17).
Credebam me fore aliquid, cum nihil essem. Dixi, Sapiens
efficiar; et stultus factus sum. Cogitabam esse continens; sed
deceptus sum. Et video nunc quia donum tuum est, sine quo nihil
possumus facere; quia nisi tu, Domine, custodieris civitatem,
frustra vigilat qui custodit eam (Psal. CXXVI, 1). Sic
docuisti me, ut cognoscerem me: quia dereliquisti me, et probasti
me; non propter te ut cognosceres me, sed propter me ut cognoscerem
me. Nam, ut dixi, Domine, credebam me aliquid fore ex me,
existimabam me sufficere per me, nec percipiebam quoniam tu regebas
me, donec aliquantulum te elongasti a me, et cecidi statim in me: et
vidi et cognovi quoniam tu regebas me; et quod cecidi, fuit ex me, et
quod surrexi, fuit ex te. Aperuisti mihi oculos, lux, et excitasti
et illuminasti me: et vidi quoniam tentatio est hominis vita super
terram, et quod gloriari non valeat ante te omnis caro, nec
justificetur omnis vivens: quoniam si quid boni est parvum vel magnum,
donum tuum est, et nostrum non est nisi malum. Unde igitur
gloriabitur omnis caro? Numquid de malo? Haec non est gloria, sed
miseria. Sed numquid gloriabitur de bono? numquid de alieno? Tuum,
Domine, est bonum, tua est gloria. Qui enim de bono tuo gloriam
sibi quaerit, et non tibi quaerit; hic fur est et latro, et similis
est diabolo, qui voluit furari gloriam tuam. Qui laudari vult de tuo
dono, et non quaerit in illo gloriam tuam, sed suam: hic licet
propter tuum donum laudetur ab hominibus, a te tamen vituperatur; quia
de dono tuo non tuam, sed suam gloriam quaesivit. Qui autem ab
hominibus laudatur vituperante te, non defendetur ab hominibus
judicante te, nec liberabitur condemnante te. At tu, Domine
formator meus ex utero matris meae, non me sinas cadere in illam
exprobrationem, ut exprobretur mihi furari voluisse gloriam tuam.
Tibi sit gloria, cujus est omne bonum; nobis autem confusio faciei et
miseria, quorum est omne malum, nisi tu volueris misereri. Misereris
quippe, Domine, misereris omnium quae fecisti, et nihil odisti eorum
quae fecisti, et das nobis de bonis tuis, et ditas nos inopes de
optimis donis tuis: quoniam diligis pauperes, et divites facis eos
divitiis tuis. Ecce nunc, Domine, pauperes nos filii tui sumus, et
pusillus grex tuus: aperi nobis januas tuas, et edent pauperes, et
satiabuntur, et laudabunt te qui requirunt te. Scio etiam, Domine,
et confiteor docente te, quoniam soli illi qui cognoscunt se pauperes,
et confitentur tibi paupertatem suam, ditabuntur a te: quoniam qui se
divites existimant cum sint pauperes, a tuis divitiis invenientur
exclusi. Et ego igitur confiteor tibi, Domine Deus meus,
paupertatem meam: et sit tibi tua gloria tota , quoniam tuum est omne
bonum. Per me enim, Domine, fateor, ut docuisti me, nihil aliud
sum quam universa vanitas et umbra mortis, et abyssus quaedam
tenebrosa, et terra inanis et vacua, quae sine tua benedictione nihil
germinat, fructum quoque non facit, nisi confusionem, peccatum et
mortem. Si quid boni unquam habui, a te recepi, quidquid boni
habeo, tuum habeo . Si quando steti, per te steti, sed quando
cecidi, per me cecidi. Semper in luto jacuissem, nisi tu me
erexisses: semper caecus fuissem, nisi tu me illuminasses. Quando
cecidi, nunquam surrexissem, nisi tu mihi manum porrexisses.
Postquam me erexisti, semper cecidissem, nisi tu me sustinuisses;
saepius perissem, nisi me gubernasses.
Sic semper, Domine, sic semper gratia et misericordia tua praevenit
me, liberans me ab omnibus malis, salvans a praeteritis, suscitans a
praesentibus, et muniens a futuris, praecidens etiam ante me laqueos
peccatorum, tollens occasiones et causas; quia nisi tu hoc mihi
fecisses, ego omnia peccata mundi fecissem: quoniam scio Domine,
quod nullum peccatum est quod unquam fecit homo, quod non possit facere
alter homo, si desit Creator a quo factus est homo. Sed quod non
facerem, tu fecisti; quod abstinerem, tu jussisti; et quod tibi
crederem, tu gratiam infudisti. Tu namque, Domine, regebas me
tibi, servabas me tibi et mihi, ut adulterium et omne aliud peccatum
non committerem.
|
|
