|
Amo te, Deus meus, magisque semper amare cupio, quia tu es revera
omni melle dulcior, omni lacte nutribilior, et omni luce clarior.
Idcirco super omne aurum et argentum et lapidem pretiosum es mihi
charior. Displicebat enim mihi quidquid agebam in saeculo prae
dulcedine tua, et decore domus tuae, quam dilexi. O ignis qui semper
ardes et nunquam exstingueris, o amor qui semper ferves et nunquam
tepescis, charitas Deus meus, accende me. Accende, inquam, totum
me, ut totus diligam solum te. Minus enim te amat, qui tecum aliquid
amat quod non propter te amat. Diligam te, Domine, quoniam tu prior
dilexisti me (I Joan. IV, 10). Et unde mihi verbum, ut
explicem signa dilectionis tuae, maxime erga me, propter innumera
beneficia tua, quibus a principio educasti me? Post beneficium nempe
creationis, quando in principio de nihilo ad imaginem tuam creasti me,
honorificans et exaltans me inter eas creaturas quas fecisti, et
nobilitans lumine vultus tui, quo signasti superliminare cordis mei,
quo ab insensibilibus pariter et sensibilibus brutis discrevisti me, et
paulo minus ab angelis minuisti (Psal. VIII, 6). Parum hoc
fuit ante conspectum bonitatis tuae, quoniam quotidianis et
singularibus maximisque donariis tuorum beneficiorum me sine
intermissione nutrivisti, et quasi filium tuum parvulum tenellum
uberibus tuae consolationis lactasti et confortasti me. Ut enim tibi
totus servirem, omnia quaecumque fecisti, in meum servitium
tradidisti.
|
|
