|
En aperitur mihi misericordia tua magna; lumine tuo illustra,
quaeso, magis adhuc, ut mihi magis aperiatur. Nam ex his minimis tua
magna, et ex his visibilibus tua invisibilia comprehendimus, Domine
Deus sancte, et bone creator noster. Si enim, mi Domine, pro hoc
corpore ignobili et corruptibili tam magna et innumera beneficia
praestas a coelo et aere, a terra et mari, luce et tenebris, calore
et umbra, rore et imbre, ventis et pluviis, volucribus et piscibus,
bestiis et arboribus, et multiplicitate herbarum et germinum terrae,
et cunctarum creaturarum tuarum ministerio nobis successive per sua
tempora ministrantium, ut alleves fastidium; qualia, quaeso, et quam
magna et innumerabilia erunt illa bona, quae praeparasti diligentibus
te, in illa coeli patria, ubi te videbimus facie ad faciem? Si tanta
facis nobis in carcere, quid ages in palatio? Magna et innumerabilia
sunt opera tua, Domine rex coelorum. Cum sint haec omnia valde bona
et delectabilia, quae bonis pariter malisque communia tradidisti;
qualia futura sunt illa, quae solis bonis recondisti? Si tam innumera
et varia dona tua, quae nunc amicis pariter tribuis et inimicis; quam
magna et innumerabilia, quam dulcia et delectabilia, quae solis tuis
es largiturus amicis? Si tanta solatia in hac die lacrymarum; quanta
conferes in die nuptiarum? Si tanta delectabilia continet carcer;
quanta, quaeso, continet patria? Oculus non vidit, Deus, absque
te, quae praeparasti diligentibus te (Isai. LXIV, 4).
Secundum enim magnam multitudinem magnificentiae tuae est etiam
multitudo magna dulcedinis tuae, quam abscondisti timentibus te
(Psal. L, 3; Psal. XXX, 20). Magnus enim tu es,
Domine Deus meus, et immensus, nec est finis magnitudinis tuae
(Psal. CXLIV, 3), nec est numerus sapientiae tuae, nec est
mensura benignitatis tuae, nec est finis, nec numerus, nec mensura
retributionis tuae: sed sicut magnus es tu, ita magna sunt donaria
tua, quoniam tu ipse praemium et donum omnium legitimorum tuorum
pugnatorum.
|
|
