|
Quemadmodum desiderat cervus ad fontes aquarum, ita desiderat anima
mea ad te, Deus. Sitivit anima mea ad Deum fontem vivum (Psal.
LXII, 2), quando veniam et apparebo ante faciem Dei mei? O
fons vitae, vena aquarum viventium, quando veniam ad aquas dulcedinis
tuae de terra deserta, invia et inaquosa, ut videam virtutem tuam et
gloriam tuam, et satiem ex aquis misericordiae tuae sitim meam?
Sitio, Domine; fons vitae, satia me: sitio, Domine, sitio Deum
vivum. O quando veniam et apparebo, Domine, ante faciem tuam!
Putasne videbo diem illam, diem, inquam, jucunditatis et laetitiae;
diem quam fecit Dominus, ut exsultemus et laetemur in ea? O dies
praeclara, nesciens vesperum, non habens occasum, in qua audiam vocem
laudis, vocem exsultationis et confessionis, Intra in gaudium Domini
tui (Matth. XXV, 21), intra in gaudium sempiternum, in domum
Domini Dei tui, ubi sunt magna et inscrutabilia et mirabilia, quorum
non est numerus; intra in gaudium sine tristitia, quod continet
aeternam laetitiam, ubi erit omne bonum, et non erit aliquod malum;
ubi erit quidquid voles, et non erit quidquid noles; ubi erit vita
vitalis, dulcis et amabilis, semperque memorialis; ubi non erit
hostis impugnans, nec ulla illecebra, sed summa et certa securitas,
et secura tranquillitas, et tranquilla jucunditas, et jucunda
felicitas, et felix aeternitas, et aeterna beatitudo, et beata
Trinitas, et Trinitatis unitas, et unitatis deitas, et deitatis
beata visio, quae est gaudium Domini mei! O gaudium super gaudium,
vincens omne gaudium, extra quod non est gaudium, quando intrabo in
te, ut videam Dominum meum qui habitat in te? Ibo et videbo visionem
hanc grandem. Quid est quod me detinet? Heu me! quia incolatus meus
prolongatus est (Psal. CXIX, 5): heu me! quamdiu dicetur
mihi, Ubi est Deus tuus (Psal. XLI, 11)? quamdiu dicetur
mihi, Exspecta, reexspecta? Et nunc quae est exspectatio mea?
Nonne tu, Domine (Psal. XXXVIII, 8)? Salvatorem
exspectamus Dominum Jesum Christum, qui reformabit corpus
humilitatis nostrae configuratum corpori claritatis suae (Philipp.
III, 21). Exspectamus Dominum quando revertatur a nuptiis, ut
inducat nos ad suas nuptias. Veni, Domine, et noli tardare.
Veni, Domine Jesu, veni visitare nos in pace, veni et educ vinctum
hunc de carcere, ut laetemur coram te corde perfecto. Veni,
Salvator noster, veni, desideratus cunctis gentibus, ostende faciem
tuam, et salvi erimus. Veni, lux mea, Redemptor meus, educ de
carcere animam meam ad confitendum nomini sancto tuo (Psal.
CXLI, 8). Quamdiu miser jactabor in fluctibus mortalitatis
meae, clamans ad te, Domine, et non exaudis? Audi clamantem,
Domine, de hoc mari magno, et educ me ad portum felicitatis
aeternae.
Felices qui de periculo maris hujus educti ad te Deum portum
tutissimum pervenire meruerunt! O vere felices, qui de pelago ad
littus, de exsilio ad patriam, de carcere ad palatium pervenerunt,
optata jam quiete beati; quia bravium illud perpetuae gloriae, quod
hic per multas tribulationes quaesierunt, jam felici jucunditate
adepti, laetantur in perpetuum! O vere beati, o terque quaterque
beati, qui jam omnium malorum exuti, securi jam de sua immarcescibili
gloria ad regnum decoris pervenire meruerunt! O regnum aeternum,
regnum omnium saeculorum, ubi lumen indeficiens, et pax Dei quae
exsuperat omnem sensum (Philipp. IV, 7), in qua sanctorum
animae requiescunt, et laetitia sempiterna super capita eorum: gaudium
et exsultationem obtinebunt, et fugiet dolor et gemitus! O quam
gloriosum est regnum in quo tecum, Domine, regnant omnes sancti,
amicti lumine sicut vestimento, habentes in capite suo coronam de
lapide pretioso (Psal. XX, 4)! O regnum beatitudinis
sempiternae, ubi tu, Domine, spes sanctorum et diadema gloriae,
facie ad faciem videris a sanctis, laetificans eos undique in pace tua
quae exsuperat omnem sensum! Ibi gaudium infinitum, laetitia sine
tristitia, salus sine dolore, vita sine labore, lux sine tenebris,
vita sine morte, omne bonum sine omni malo. Ibi juventus nunquam
senescit, ibi vita terminum nescit, ubi decor nunquam pallescit, ubi
amor nunquam tepescit, ubi sanitas nunquam marcescit, ubi gaudium
nunquam decrescit, ubi dolor nunquam sentitur, ubi gemitus nunquam
auditur, ubi triste nihil videtur, ubi laetitia semper habetur, ubi
malum nullum timetur; quoniam ibi summum bonum possidetur, quod est
semper videre faciem Domini virtutum. Felices igitur qui de naufraga
vita praesenti ad tanta gaudia jam pervenire meruerunt.
Infelices heu nos et miseri, qui per hujus maris magni fluctus
procellosasque voragines navem trahimus, ignorantes an ad portum
salutis pervenire valeamus. Infelices, inquam, quorum est vita in
exsilio, via in periculo, finis in dubio; nescientes finem nostrum,
quia omnia in futurum reservantur incerta, et adhuc in pelagi fluctibus
versamur, suspirantes ad portum. O patria nostra, patria secura, a
longe te videmus. Ab hoc mari te salutamus, ab hac valle ad te
suspiramus; et nitimur cum lacrymis si quo modo ad te perveniamus.
Spes humani generis Christe, Deus de Deo, refugium nostrum et
virtus, cujus lumen a longe inter caliginosas nebulas super maris
procellas, quasi stellae maris radius oculos nostros irradiat, ut
dirigamur ad portum, guberna, Domine, navem nostram tua dextera,
clavo crucis tuae, ne pereamus in fluctibus, ne nos demergat tempestas
aquae, neque absorbeat nos profundum; sed virtute crucis tuae trahe
nos ab hoc pelago ad te, solamen unicum nostrum, quem a longe quasi
stellam matutinam et solem justitiae vix lacrymantibus oculis in littore
coelestis patriae nos exspectantem videmus. En ad te clamamus redempti
tui, sed et nunc exsules tui, quos pretioso sanguine redemisti.
Exaudi nos Deus salutaris noster, spes omnium finium terrae, et in
mari longe (Psal. LXIV, 6): in mari turbulento versamur; tu
in littore stans aspicis pericula nostra, salvos nos fac propter nomen
tuum. Da nobis, Domine, inter Scyllam et Charibdim ita tenere
medium, ut salva navi et mercibus securi perveniamus ad portum.
|
|
