|
Cum ergo pervenerimus ad te sapientiae fontem, ad te lumen
indeficiens, ad te lucem inexstinguibilem, ut te non jam per speculum
in aenigmate, sed facie ad faciem videamus (I Cor. XIII,
12); tunc satiabitur in bonis desiderium nostrum, quia nihil erit
exterius quod desideretur. Tu, Domine summum bonum, eris praemium
beatorum, et diadema decoris eorum, et laetitia sempiterna super
capita eorum, pacificans eos intus et extra in pace tua quae exsuperat
omnem sensum (Philipp. IV, 7). Ibi videbimus, amabimus et
laudabimus. Videbimus in lumine tuo lumen tuum. Quoniam apud te est
fons vitae, et in lumine tuo videbimus lumen (Psal. XXXV,
10). Quale autem lumen? Lumen immensum, lumen incorporeum,
incomprehensibile, lumen indeficiens, inexstinguibile et
inaccessibile, lumen increatum, lumen veridicum, quod illuminat
oculos Angelorum, quod laetificat juventutem sanctorum, quod est
lumen luminum et fons vitae, quod tu es, Domine, Deus meus. Tu es
quippe lumen, in cujus lumine videbimus lumen: te scilicet in te, in
splendore vultus tui, quoniam te videbimus facie ad faciem.
Quid est videre facie ad faciem, nisi quod ait Apostolus, cognoscere
sicut et cognitus sum (I Cor. XIII, 12)? Cognoscere
Trinitatem tuam, hoc est videre facie ad faciem. Cognoscere Patris
potentiam, Filii sapientiam, Spiritus sancti clementiam, ipsius
summae Trinitatis unam et indivisam essentiam, est videre faciem Dei
vivi. Hoc est summum bonum, gaudium Angelorum atque omnium
sanctorum, praemium vitae aeternae, gloria spirituum, laetitia
sempiterna, corona decoris, bravium felicitatis, requies opulenta,
pulchritudo pacis, intimum et aeternum gaudium, paradisus Dei,
Jerusalem coelestis, vita beata, plenitudo beatitudinis, gaudium
aeternitatis, pax Dei quae exsuperat omnem sensum (Philipp. IV,
7). Haec est plena beatitudo et tota glorificatio hominis, videre
faciem Dei sui, videre eum qui fecit eum, qui salvavit eum, qui
glorificavit eum. Videbit eum cognoscendo, amabit diligendo,
laudabit possidendo. Ipse enim erit haereditas populi sui, populi
sanctorum, populi quem redemit. Ipse possessio felicitatis eorum,
ipse praemium et merces exspectationis. Ero, inquit, merces tua
magna nimis (Gen. XV, 1). Vere, Dominus Deus meus, magnus
es tu nimis super omnes deos, et merces tua magna nimis. Magnum enim
magna decent. Neque enim magnus es tu, et parva merces tua: sed ut
magnus es tu, magna est merces tua; quoniam non aliud tu, et aliud
merces tua: sed tu ipse magnus nimis, tu ipse merces magna nimis, tu
ipse coronator es et corona, tu ipse promissor es et promissio, tu
remunerator es et munus, tu praemiator et praemium felicitatis
aeternae. Tu ergo coronator es et corona, Deus meus, diadema spei
meae quae ornata est gloria, lumen laetificans, lux renovans, decor
adornans, spes mea magna, desiderium cordis sanctorum, et desideratus
eorum. Visio ergo tua tota merces est, totum praemium, totum gaudium
quod exspectamus. Haec est vita aeterna. Haec est, inquit
Sapientia tua, Haec est vita aeterna, ut cognoscant te solum verum
Deum, et quem misisti Jesum Christum (Joan. XVII, 3).
Cum igitur videbimus te solum Deum, Deum verum, Deum vivum,
omnipotentem, invisibilem, incircumscriptibilem, incomprehensibilem,
et Filium tuum unigenitum, consubstantialem et coaeternum tibi Deum,
Dominum nostrum Jesum Christum, quem pro salute nostra misisti in
mundum, in unitate Spiritus sancti trinum in personis, et unum in
essentia, Deum sanctum solum, extra quem non est Deus; tunc
habebimus quod quaerimus, vitam aeternam, gloriam sempiternam, quam
praeparasti diligentibus te, quam abscondisti timentibus te, quam
daturus es quaerentibus te, quaerentibus faciem tuam semper.
Et tu, Domine Deus meus, formator meus ex utero matris meae, quae
me recommendavit manui tuae, non me permittas amplius ex uno distrahi
in multa: sed collige me de exterioribus ad me, de me ad te, ut dicat
tibi semper cor meum, Exquisivit te facies mea; faciem tuam,
Domine, requiram (Psal. XXVI, 8), faciem Domini virtutum,
in qua sola consistit tota gloria beatorum, quam videre vita aeterna
est, et laetitia sempiterna sanctorum. Laetetur ergo cor meum ut
timeat nomen tuum , laetetur cor quaerentium Dominum, sed multo magis
cor invenientium. Si enim laetitia est in quaerendo, qualis laetitia
erit in inveniendo? Quaeram ergo semper ardenter et indesinenter
faciem tuam, si quomodo tandem aperiatur mihi ostium et porta
justitiae, ut intrem in gaudium Domini mei. Haec porta Domini,
justi intrabunt in eam (Psal. CXVII, 20).
|
|
