|
Et paulo minus me parem creasti Angelis, quia rationem te cognoscendi
cum ipsis a te communem accepi. Sed paulo minus utique dixi; nam illi
tuam felicem notitiam jam habent per speciem, ego vero per spem; illi
facie ad faciem, ego per speculum in aenigmate; illi plene, ego autem
ex parte. Sed cum venerit quod perfectum est, evacuabitur quod ex
parte est, quando jam revelata facie tuam faciem videbimus. Quid jam
prohibebit nos non esse minores paulo minus ab Angelis, quos tu,
Domine, corona spei, quae ornata est gloria, gloria et honore
coronaveris; quos tu nimis quasi amicos tuos honorificaveris, imo per
omnia pares et aequales Angelis feceris? Nempe et hoc veritas tua
dicit: aequales enim sunt Angelis, et filii Dei sunt (Luc. XX,
36). Quidni filii Dei sunt, si pares erunt Angelis? Vere
quidem erunt filii Dei, quia filius hominis factus est Filius Dei.
Hoc itaque consideranti mihi fiducia est dicere, Non homo minor paulo
minus est ab Angelis, non utique tantum aequalis Angelis; sed
superior Angelis: quia homo Deus, et Deus homo, non angelus. Et
dicam propter hoc hominem esse creaturam dignissimam quia Verbum quod
erat in principio Deus apud Deum; Verbum per quod Deus dixit,
Fiat lux, et facta est lux (Gen. I, 3), angelica scilicet
natura, Verbum per quod Deus creavit omnia in principio, idem
Verbum caro factum est, et habitavit in nobis, et vidimus gloriam
ejus (Joan. I, 1, 14). Ecce gloria per quam glorior, quando
sanum glorior. Ecce gaudium per quod gaudeo, quando sanum gaudeo,
Domine Deus meus, vita et gloria tota animae meae.
Confiteor ergo, Domine Deus meus, cum me creasti rationis capacem,
Angelis quodam modo parem creasti: quia perfici possum per Verbum
tuum, ut veniam ad aequalitatem Angelorum, ut habeam adoptionem
filiorum per unigenitum Verbum tuum, Domine, per Filium tuum
dilectum, in quo tibi bene complacuit, per virum cohaerentem et
consubstantialem tibi et coaeternum Jesum Christum, unicum Dominum
et redemptorem nostrum, illuminatorem et consolatorem nostrum,
advocatum nostrum apud te, et lumen oculorum nostrorum, qui est vita
et salvator noster, et spes unica nostra; qui nos dilexit magis quam
se, per quem habemus fiduciam repositam et firmam spem apud te, et
accessum veniendi ad te; quoniam dedit potestatem filios Dei fieri his
qui credunt in nomine ejus (Ibid., 12). Laudem tribuam nomini
tuo, Domine, qui me ad imaginem et similitudinem tuam creando
(Gen. I, 27), tantae gloriae fecisti me fore susceptibilem, ut
possim filius Dei fieri. Hoc utique non possunt arbores, non possunt
lapides, non generaliter omnia quae moventur, vel crescunt in aere,
vel in mari, vel in terra: quia non dedit eis potestatem Verbum tuum
filios Dei fieri, quia rationem non habent; nam et haec potestas in
ratione consistit, per quam cognoscimus Deum. Dedit autem hanc
hominibus, quos creavit rationabiles ad imaginem et similitudinem
suam. Et ego utique, Domine, per tuam gratiam, homo sum: et
filius tuus esse possum per gratiam, quod illi non possunt.
Unde hoc mihi, Domine, veritas summa, veraque summitas, et
principium omnium creaturarum; unde hoc mihi, Domine, ut possim
filius tuus fieri, quod illi non possunt? Tu enim manens in aeternum
omnia creasti simul. Simul creasti homines et jumenta, lapides et
virentia terrae. Non praecesserunt merita, nulla eorum antecessit
gratia: quia omnia tua tantum bonitate creasti, et pares omnes
creaturae fuere in meritis, quia omnium nulla fuere merita. Et unde
ergo magis tua bonitas in hac tua creatura, quam fecisti rationalem,
quam in omnibus aliis quae sunt sine ratione, apparuit? Quare non ego
sicut omnes illae, aut cur non omnes illae sicut ego, aut ego solus
sicut et illae? Quae mea merita, quae mea gratia, ut me filium Dei
posse fieri susceptibilem creares, quod illis omnibus denegares?
Absit, Domine, ut hoc sentiam. Tua tantum gratia, tua tantum
bonitas hoc fecit, ut essem particeps dulcedinis ejus. Illa igitur
gratia qua me de nihilo creasti, illam, quaeso, Domine, da mihi
gratiam, ut tibi de hoc referam gratias.
|
|
