|
24. A. Et alio die: Da, quaeso, inquam, jam si potes, illum
ordinem. Duc, age qua vis, per quae vis, quomodo vis. Impera
quaevis dura, quaelibet ardua, quae tamen in mea potestate sint, per
quae me quo desidero, perventurum esse non dubitem. R. Unum est
quod tibi possum praecipere nihil plus novi. Penitus esse ista
sensibilia fugienda , cavendumque magnopere, dum hoc corpus agimus,
ne quo eorum visco pennae nostrae impediantur, quibus integris
perfectisque opus est, ut ad illam lucem ab his tenebris evolemus:
quae se ne ostendere quidem dignatur in hac cavea inclusis, nisi tales
fuerint ut ista vel effracta vel dissoluta possint in auras suas
evadere. Itaque, quando fueris talis ut nihil te prorsus terrenorum
delectet, mihi crede, eodem momento, eodem puncto temporis videbis
quod cupis. A. Quando istud erit, oro te? Non enim puto posse
mihi haec in summum venire contemptum, nisi videro illud in cujus
comparatione ista sordescant.
25. R. Hoc modo posset et iste oculus corporis dicere: Tum
tenebras non amabo, cum solem videro. Videtur enim quasi et hoc ad
ordinem pertinere, quod longe est secus. Amat enim tenebras, eo quod
sanus non est; solem autem nisi sanus videre non potest. Et in eo
saepe fallitur animus, ut sanum se putet et sese jactet; et quia
nondum videt, veluti jure conqueritur. Novit autem illa pulchritudo
quando se ostendat. Ipsa enim medici fungitur munere, meliusque
intelligit qusint sani, quam iidem ipsi qui sanantur. Nos autem
quantum emerserimus, videmur nobis videre: quantum autem mersi
eramus, et quo progressi fueramus, nec cogitare, nec sentire
permittimur, et in comparatione gravioris morbi sanos esse nos
credimus. Nonne vides quam veluti securi hesterno die
pronuntiaveramus, nulla jam nos peste detineri, nihilque amare nisi
sapientiam; caetera vero non nisi propter istam quaerere aut velle?
Quam tibi sordidus, quam foedus, quam exsecrabilis, quam horribilis
complexus femineus videbatur, quando inter nos de uxoris cupiditate
quaesitum est! Certe ista nocte vigilantes, cum rursus eadem nobiscum
ageremus, sensisti quam te aliter quam praesumpseras, imaginatae illae
blanditiae et amara suavitas titillaverit; longe quidem longe minus
quam solet, sed item longe aliter quam putaveras; ut sic tibi
secretissimus ille medicus utrumque demonstraret, et unde cura ejus
evaseris, et quid curandum remaneat.
26. A. Tace, obsecro, tace. Quid crucias? quid tantum fodis
alteque descendis? Jam flere non duro, jamjam nihil promitto, nihil
praesumo, ne me de istis rebus interroges. Certe dicis quod ille ipse
quem videre ardeo, noverit quando sim sanus; faciat quod placet:
quando placet sese ostendat; jam me totum ejus clementiae curaeque
committo. Semel de illo credidi quod sic erga se affectos sublevare
non cesset. Ego nihil de mea sanitate, nisi cum illam pulchritudinem
videro, pronuntiabo. R. Prorsus nihil aliud facias. Sed jam
cohibe te a lacrymis, et stringe animum. Multum omnino flevisti, et
hoc omnino morbus iste pectoris tui graviter accipit. A. Modum vis
habere lacrymas meas, cum miseriae meae modum non videam? aut
valetudinem corporis considerare me jubes, cum ego ipse tabe confectus
sim? Sed, quaeso te, si quid in me vales, ut me tentes per aliqua
compendia ducere, ut vel vicinitate nonnulla lucis illius, quam, si
quid profeci, tolerare jam possum, pigeat oculos referre ad illas
tenebras, quas reliqui; si tamen relictae dicendae sunt, quae
caecitati meae adhuc blandiri audent.
|
|
