|
Te quoque credo Spiritum sanctum verum Deum, non factum, nec
creatum, nec genitum, neque ingenitum; sed ex Patre Filioque
inenarrabiliter procedentem, et in Patre simulque Filio
substantialiter permanentem. Sic igitur ab utroque procedis, ut
inseparabiliter in utroque maneas: atque ita per omnia Deo Patri et
Filio aequalem, coaeternum, consubstantialem, ut neque potestate,
neque voluntate, neque aeternitate, neque substantia differri possis
ab eis vel praecidi a quibus procedis. Igitur aeternum Patrem sine
nativitate, aeternum Filium cum nativitate, aeternum Spiritum
sanctum cum processione sine nativitate; totum Patrem in Filio et
Spiritu sancto, totum Filium in Patre et Spiritu sancto, totum
Spiritum sanctum in Patre et Filio permanentem; et Patrem et
Filium et Spiritum sanctum unum Deum omnipotentem, una potestate,
unoque regno, una majestate, una aeternitate, ex tunc et nunc et
semper ubique regnantem corde credo, ore confiteor, et mente diligo.
Ad hanc fidei regulam dirigens intentionem meam, quantum me posse
fecisti, Deus meus, quaesivi te, et desideravi intellectu videre
quod credidi. Hujus rei gratia ingressus sum multarum apothecam
deliciarum, quibus pascitur mater Ecclesia: ubi consideravi plurima,
et coepi explorare singula. Et cum huc illucque anxius avidusque
discurrerem, tu bonus adjuvare cupiens desiderium quod dedisti,
misisti manum pietatis tuae, et solvisti nodum ambiguitatis meae: et
ideo delectat me de te valde cogitare, de te loqui, laudesque tuas pro
modulo exiguitatis meae desideranti corde depromere, ut in praesenti
miseria solo quidem corpore, tecum autem mente et omni aviditate, mi,
tenear, Domine.
|
|
