|
Domine, da nobis te rectore, te duce inter Scyllam et Charybdim ita
tenere iter per medium, ut integra nave et salvis mercibus pervenire
possimus ad te portum tutissimum. Felix anima quae terreno resoluta
carcere, libera coelum petit; quae beatis jam admixta spiritibus
majestati tuae assistit, quae te incircumscriptum lumen cernit, quae
nullo metu vel mortis vel hostis afficitur, quae incorruptionis
perpetuae munere laetatur. O vita vitalis, dulcis et amabilis, et
semper memorialis, ubi non est hostis impugnans, ubi nulla illecebra,
sed summa et certa securitas, et secura tranquillitas, et tranquilla
jucunditas, et jucunda felicitas, et felix aeternitas, et aeterna
beatitudo, et beata tui sine fine visio atque laudatio, Deus!
Utinam haec succedat, et mortale hoc induatur immortalitate! Utinam
desinat et quam cito finiatur ista vita , vita dubia, vita caeca,
vita aerumnosa, quam humores tumidant, dolores exterminant , ardores
exsiccant, aera morbidant, escae inflant, jejunia macerant, joci
solvunt, tristitiae consumunt, sollicitudo coarctat, securitas
hebetat, divitiae jactant, paupertas dejicit, juventus extollit,
senectus incurvat, infirmitas frangit, moeror deprimit; et post haec
omnia mors interimit, universis gaudiis finem imponens, ita ut cum
desierint esse, nec fuisse putentur. Jamjamque adveniat, Domine,
advolet, obsecro, regnum illud carens morte, vacans fine, cui nulla
tempora succedunt per aevum, ubi continuus sine nocte dies nescit
habere tempus, ubi illi Angelorum hymnidici chori et supernorum civium
societas, ubi dulcis solemnitas a peregrinationis hujus tristi labore
redeuntium, ubi providi Prophetarum chori, ubi judex Apostolorum
numerus, ubi innumerabilium martyrum victor exercitus, simulque
confessorum constantia praemii sui perceptione consolata, ubi fideles
viri, quos a virilitatis suae robore voluptas hujus saeculi emollire
non potuit, et sanctae pariter mulieres, quae cum saeculo sexum
vicerunt; ubi pueri, qui dum essent in carne, annos suos moribus
transcenderunt, atque senes quos aetas debiles reddidit, et virtus
operis non reliquit. Ad horum omnium sanctam frequentiam, et tuae
inspiciendae pulchritudinis mansuram sine fine laetitiam, fac me,
Domine Deus, toto corde intendere, viriliter currere, feliciter
pervenire. Interim dum in isto maneo corpore, in his semper
meditationibus mentem meam bonorum insinuator exerce. Munda ergo
cordis intuitum, acue mentis intellectum, accende coelesti igne
animum; ut te solum cogitem, te solum amem, te solum in corde habeam
et in ore, qui es futurum nobis sine fine praemium. Et ut pondus
mortalitatis meae levius feram, da lumen in corde, da verbum in ore,
aperi sanctarum secreta Scripturarum, et profunda mysteriorum regni
tui visceribus meis propina. Da ex amore tuo lacrymas, da fidei
virtutumque pennas, quibus indutus sursum ad te volitem, et perosus
terram, coelum petam. Hanc fidem per te, de te, in te confiteor, o
beata et benedicta et gloriosa Trinitas, o vera et summa et sempiterna
unitas, Pater et Filius et Spiritus sanctus, Deus Dominus,
Paracletus; charitas, gratia, communicatio; verum lumen, lumen ex
lumine, vera illuminatio; vivens vita, vita a vivente, vivificator
viventium; fons, flumen, irrigatio; unus a se, unus ab uno, unus
ab ambobus; ab uno omnia, per unum omnia, in uno omnia; id est, a
se Pater, ab altero, id est, a Patre Filius, ab utroque Spiritus
sanctus, id est, a Patre et Filio: ON a se, ON ab altero,
ON ab utroque; omne autem ON semper in tribus, et omne ON
aequaliter in singulis; verax Genitor, veritas Genitus, amor
amborum Spiritus sanctus. Una virtus, aequalis majestas, par
gloria, una eademque essentia. Sapiens Genitor, sapientia
Genitus, et charitas Spiritus sanctus.
|
|
