CAPUT IV. Consideratio mortis carnem domat. Meditatio quasi mentis ditatio.

Dicis ergo mihi, Paratus sum prae omnibus acquiescere divino consilio, ut sapiam et intelligam, ac novissima provideam. Sed quae sunt mea novissima? Illa utique de quibus Spiritus sanctus tibi per Salomonem loquitur dicens, Fili, in omnibus memorare novissima tua, et in aeternum non peccabis. Non melius poterit caro luxuriosa domari, quam qualis erit mortua praemeditari: et si hujusmodi assiduam habueris meditationem, felicem te dicent omnes generationes. Meditatio enim nihil est, quam mentis ditatio. Peroptime ergo mens tua ditatur, quando contra cuncta adversantia providentiae scientia illustratur. Legitur in poeta, quod

quod ita potest intelligi, quia ex omni parte sui intra mentis suae circumspectionem prudentiam possidebat. Igitur si tantae studio cautelae pollebat poeta paganus, multo fortius puriorem providentiae oculum debet habere clericus christianus. Esto ergo alter Argus, imo illo cautior, illo studiosior, illo prudentior: ut sapias et intelligas, ac novissima prudenter provideas.