|
7. Titulus quoque Psalmi septuagesimi noni praenuntiat mutationem.
Mutationis faciendae testimonia contra Judaeos apertiora. Item
psalmus septuagesimus nonus simili titulo praenotatur: Pro iis quae
immutabuntur. In quo psalmo inter caetera scriptum est, Respice de
coelo, et vide, et visita vineam istam: et perfice eam quam plantavit
dextera tua; et super Filium hominis, quem confirmasti tibi. Ipsa
est enim vinea de qua dicitur: Vineam ex Aegypto transtulisti. Non
enim Christus aliam plantavit; sed ipsam, veniendo, in melius
commutavit. Sic et in Evangelio legitur: Malos male perdet, et
vineam suam locabit aliis agricolis (Matth. XXI, 41). Non
enim ait, Eradicabit, aliamque plantabit; sed, eamdem ipsam locabit
aliis agricolis. Eadem namque est sanctorum societate civitas Dei et
congregatio filiorum promissionis, mortalium decessione ac successione
complenda, atque in fine saeculi simul in omnibus immortalitatem
debitam receptura: quae alio modo in alio psalmo per olivam fructiferam
significatur, et dicit, Ego autem sicut oliva fructifera in domo
Dei, speravi in misericordia Dei in aeternum, Et in saeculum
saeculi (Psal. LI, 10). Neque quia fracti sunt infideles et
superbi, ac per hoc infructuosi rami, ut insereretur oleaster
Gentium, ideo perire potuit radix Patriarcharum et Prophetarum.
Quia etsi fuerit, inquit Isaias, numerus filiorum Israel sicut
arena maris, reliquiae salvae fient (Isai. X, 22): sed per eum
de quo dicitur, et super Filium hominis, quem confirmasti tibi; et
de quo repetitur, Fiat manus tua super virum dexterae tuae, et super
Filium hominis, quem confirmasti tibi. Et non discedimus a te. Per
hunc filium hominis, id est Christum Jesum, et de suis reliquis,
hoc est Apostolis, et aliis multis, qui ex Israelitis in Christum
Deum crediderunt, accedente plenitudine Gentium, vinea sancta
perficitur: et in remotione veterum, atque institutione novorum
sacramentorum titulus ejus psalmi, Pro his quae commutabuntur,
impletur.
8. Apertioribus itaque testimoniis cum eis agendum est, quae sive
consentiant, sive dissentiant, tamen sentiant. Ecce dies veniunt,
dicit Dominus, et confirmabo super domum Jacob testamentum novum,
non secundum testamentum quod constitui patribus eorum, in die qua
apprehendi manum eorum, ut educerem eos de terra Aegypti (Jerem.
XXXI, 31, 32). Ista certe praedicta mutatio, non per
Psalmorum titulos intelligentibus paucis significatur, sed manifesto
praeconio propheticae vocis exprimitur. Aperte promissum est
testamentum novum, non secundum testamentum quod factum est ad
populum, quando eductus est de Aegypto. Cum ergo in illo veteri
testamento praecepta sint ista, quae nos ad novum pertinentes observare
non cogimur, cur non Judaei se potius in vetustate supervacanea
remansisse cognoscunt, quam nobis nova promissa tenentibus; quod
vetera non observemus, objiciunt? Quoniam ergo, sicut scriptum est
in Cantico canticorum, Aspiravit dies, removeantur umbrae (Cant.
II, 17); spiritualis significatio jam lucescat, carnalis
celebratio jam quiescat. Deus deorum Dominus locutus est, et vocavit
terram a solis ortu usque ad occasum: utique omnem terram ad
testamentum novum, cui dicitur in alio psalmo, Cantate Domino
canticum novum; cantate Domino omnis terra. Non ergo sicut antea ex
monte Sina locutus est uni populo, quem vocavit ex Aegypto Deus
deorum; sed sic locutus est, ut vocaret terram a solis ortu usque ad
occasum. Quam si Judaeus vellet intelligere locutionem, audiret hanc
vocationem, et in eis esset quibus in eodem psalmo dicitur, Audi,
populus meus, et loquar tibi, Israel, et testificabor tibi: Deus,
Deus tuus ego sum. Non super sacrificia tua arguam te; holocausta
autem tua in conspectu meo semper. Non accipiam de domo tua vitulos,
neque de gregibus tuis hircos: quoniam meae sunt omnes bestiae silvae,
pecora in montibus et boves; cognovi omnia volatilia coeli, et species
agri mecum est. Si esuriero, non dicam tibi: meus est enim orbis
terrae et plenitudo ejus. Numquid manducabo carnes taurorum, aut
sanguinem hircorum potabo? Immola Deo sacrificium laudis, et redde
Altissimo preces tuas . Et invoca me in die tribulationis, et eruam
te, et glorificabis me. Certe et hic sacrificiorum veterum aperta
mutatio est. Illa enim Deus accepturum se non fore praedixit,
cultoribus suis sacrificium laudis indixit: et hoc non quod a nobis
tanquam indigens expetat laudem, sed ut in ea nobis consulat ad
salutem. Nam eumdem psalmum ita conclusit: Sacrificium laudis
glorificabit me; et ibi via est, ubi ostendam illi salutare Dei
(Psal. XLIX). Quid vero est salutare Dei, nisi Filius
Dei, Salvator mundi; dies Filius ex die Patre, hoc est lumen ex
lumine, cujus adventus revelavit testamentum novum? Unde etiam ubi
dicitur, Cantate Domino canticum novum; cantate Domino, omnis
terra. Cantate Domino, benedicite nomen ejus; statim evangelizandus
ipse monstratur, atque additur, Bene nuntiate diem ex die salutare
ejus (Psal. XCV 1, 2). Ipse igitur sacerdos et victima
sacrificium laudis implevit, malorum operum tribuens indulgentiam, et
bene operandi largiens gratiam. Ad hoc enim Domino sacrificium laudis
ab ejus cultoribus immolatur, ut qui gloriatur, in Domino glorietur
(I Cor. I, 31).
|
|
