|
Excepto eo quod omni fide dignum est, nihil Deum non posse, tali
etiam ratiocinatione colligi potest, non esse contra naturam ut
resurgat hoc corpus. Universum corpus, quod etiam hujus mundi
sensibilis coeli et terrae nomine significatur, est aliquo modo. Omne
autem quod est aliquo modo, neque tamen summo modo, ejus speciei
participatione est, in quantumcumque est, quae summo modo est; qua,
cum tenetur, ordinatas quasque commutationes pati potest. Non autem
esse omnino corpus non potest. Si enim omnino corpus non erit, aut
nihil erit, aut aliquid melius: sed nihil esse non sinitur, obtinente
specie quae semper manet et vere summeque est: melius autem aliquid
esse quam corpus non potest; quia et corporis universi certus est
modus, et eorum quae incorporea facta sunt, numerus augeri non
indiget; et non est opus aliquam novam naturam fieri, quasi aut non
omnia facta fuerint, aut in locum alicujus quae perierit alia
substituenda sit; cum et perfecte facta sint omnia, et ea gubernentur
providentia secundum speciem semper manentem, ut ordinatae
mutabilitati, et per hoc in mutantis quamdam manentiam cedat natura
sensibilis, atque ita in suo genere teneatur, modumque proprium
custodiat. Ex quo fit ut corpus omne aliter atque aliter sit, corpus
tamen esse non desinat: ita universae naturae salva sunt omnia, quae
sensibus nostris discedunt et interire penitus existimantur. Unde non
mirum est si hoc corpus modum istum suum, quo nunc est, in quantum
est, recipiat, aut meliorem aliquem sortiatur; cum is qui vocatur
interitus, discessio in alios modos sit, non omnino peremptio.
|
|
