|
ARISTOTELES tribus libris distinxit tractatum hunc de Anima
in communi. In primo retulit et impugnavit varias philosophorum
opiniones circa naturam animae. In secundo suam sententiam explicavit
circa eandem naturam animae tam in communi quam quoad animam vegetativam
et sensitivam earumque potentias. In tertio principaliter agit de
intellectu seu de anima intellectiva, tum quoad potentias ei immediate
ministrantes, quae sunt sensus interiores, ut phantasia, tum quoad
ipsam vim intellectivam in se, tum quoad potentias consequentes, quae
sunt appetitiva et locomotiva.
Nos totum tractatum in duodecim quaestiones dividimus. In prima
agemus de anima in communi eiusdemque definitionibus. In secunda de
proprietatibus animae in communi, ut de potentiis et indivisibilitate
etc. In tertia de anima vegetativa et de potentiis ei
correspondentibus. In quarta de anima sensitiva et sensibus in
communi. In quinta de sensibus externis secundum se. In sexta de
sensibili externo seu obiecta sensuum in communi. In septima de eisdem
obiectis in particulari. In octava de sensibus internis. In nona de
anima rationali secundum se. In decima de intellectu agente et
possibili. In undecima de actu intellectionis et conceptu. In
duodecima de appetitu et locomotivo. De anima autem separata seorsum
non agemus, quia quatuor, quae praecipue de ea disputantur, in
quaestionibus praefatis miscentur: de statu eius et immortalitate in
quaestione nona; de modo intelligendi tam universalia quam singularia
quaestione decima; de potentia motiva, et an remaneant aliae potentiae
in anima separata, quaestione duodecima.
|
|
