|
Agit in hoc capite de odore et odoratu. Et facit tria: Primo
explicat naturam odoris et species eius, secundo medium, per quod
immutatur, tertio organum, in quo residet olfactus.
CIRCA PRIMUM supponit difficile nobis esse iudicare perfecte
de odoribus, eo quod homo imperfectissimi odoratus est inter animalia
ideo que minus discernit odorum species et naturam de illisque agit per
analogiam ad sapores, quorum optimum gustum habet homo, quia gustus
quidam tactus est, tactus autem habet optimum temperamentum in homine,
sicut requiritur ad prudentiam et acumen ingenii, unde et molles carne
ingeniosiores sunt. Sic ergo explicat species odoris ad similitudinem
saporum dicens, quod sunt duo species extremae ad modum saporis dulcis
et amari, quae possunt dici gravis odor et bonus odor, sub quibus aliae
mediae species continentur. Odoramus enim non solum odorabile, sed
etiam inodorabile. Dicitur autem inodorabile tripliciter, aut quia
nullum habet odorem, aut quia valde parum et tenuiter, aut quia
pessimum habet odorem.
CIRCA SECUNDUM ostendit, quod medium, per quod transit
odor, est non solum aer, sed etiam aqua. De aere sane constat
experientia; de aqua probat, quia pisces sub aquis accurrunt ad
cibos, qui sibi proiciuntur, quod esse non posset, nisi odorem
sentirent. Ex quo infert omnia fere animalia odorari, tam aquatilia
quam terrestria, tam exsanguia quam sanguine praedita, tam respirantia
quam non respirantia. Ne tamen videretur alicui, quod odorari
respirando vel non respirando diversitatem faceret odoratus, advertit
potentiam olfaciendi in omnibus esse eiusdem rationis, quia respicit
idem obiectum, scilicet odorabile. Quod vero fiat cum respiratione
vel sine illa, pertinet ad modum accidentalem ex parte potentiae, non
ad modum diversum obiecti.
CIRCA TERTIUM docet, quod quia sapores humiditate constant
et odores siccitate praedominante, oportet organum carere illa
qualitate seu temperamento odoris et oppositam habere, quod est
humidum.
|
|
