| #### CAPUT 83 |

| #### #### Sequitur: #### Et erit quicunque invocaverit nomen Domini, salvus erit. #### Quaecunque super adventum Christi ad missionem Paracleti interpretati sumus, Judaei ad adventum sui Messiae referunt. In quo, ut ipsi aiunt, cultus legis ad integrum reparabitur, felicitas pristina restituetur. Solus populus Judaicus Messiam recipiet; solus eum invocabit, et ipse exaudiet. Quidam vero doctorum praefatae prophetiae interpretationem ad judicium ultimum transferunt, in quo, quicunque invocaverit nomen Domini, salvus erit; quia soli electi tunc eum invocabunt, reprobi vero a facie horroris Domini stupentes tacebunt. Hoc est enim invocare ex securitate conscientiae, et virtute meritorum in se vocare. Nos vero sine cujuscunque sententiae praejudicio, ad adventum Christi in carnem, et Paracleti in mentem, et hoc referimus, quod dicitur: Omnis, quicunque invocaverit nomen Domini, salvus erit. Unde et Hieronymus: Quod, inquit, sequitur: Omnis, quicunque invocaverit nomen Domini salvus erit, melius de die passionis Christi, vel resurrectionis accipitur; invocatio vero, in qua salus consistit, non ex sermone tantum, sed etiam ex corde et opere constat. Unde hujus tripartitae invocationis gratia, non insipientium, sed perfectorum esse credenda est: quia quod cor credit os confitetur, manus opere complet. Nec levis momenti esse putetur haec invocatio. Licet enim dicatur ab Apostolo: Nemo dicit, Dominus Jesus, nisi in Spiritu sancto (I Cor. XII): tamen hoc ipsum dicere non sermone tantum, sed et affectu ponderandum est. Unde et de Samuele legimus: Et Samuel inter eos, qui invocant nomen ejus (Psal. XCVIII); hinc de Moyse, et Aaron: Invocabant Dominum, et ipse exaudiebat eos (Ibid.). Econtrario de reprobis: Non omnis qui dicit mihi: Domine, Domine, intrabit in regnum coelorum (Matth. VII). ####  |