| #### CAPUT XXXIX. Ad quid anima ad imaginem et similitudinem Dei. |

| #### #### Anima rationalis et intellectualis facta est ad imaginem et similitudinem Dei, ut factorem suum pro imagine cognoscat, et pro similitudine diligat. Ex imagine namque Dei habet rationem, et ex similitudine charitatem. Charitas vero in se ipsa repraesentat Trinitatem. Hanc ratio sentit, et pacata requirit: hanc charitas invenit, et videndo beata quiescit. Hanc in praesenti fides sequitur, spes in coelum usque comitatur, charitas perenniter amplexatur. Mens itaque spiritualis, seu intelligentia rationalis, primo Creatorem suum aspiciat; deinde creaturam ipsius videat; et mediante arbitrii libertate ad eum, qui condidit omnia, se et caetera referat. Sic in homine Trinitas appareat, quam charitas manifestat, ut charitatem semper homo exhibeat, semperque conspiciat is, quem Trinitatis imago perornat. Sic homo ejus servabit similitudinem, cujus in se naturaliter portat imaginem. Appareat ergo imago Dei in intelligentia rationali, in mente spirituali, in honore liberi arbitrii. Appareat similitudo Dei in moribus pro natura, in operibus pro justitia, in virtutibus pro gratia: ut moribus natura perornetur, ut justitia operibus comprobetur, ut gratia virtutibus compleatur, et sic semper Domino praesentetur. Anima totum corpus hominis tota pariter animat. Est quidem inspirata a Deo homini vita, non de praejacenti materia, sed de nihilo facta ab eo. De caeteris animantibus Scriptura dicit: Producant aquae, etc. Producat terra animam viventem (Gen. I, 20 et 24). Animam vero non aqua, non terra produxit, sed Deus inspiravit; non tamen vivam vel viventem, sed spiraculum vitae (Id. II, 7), rationale ex Dei imagine, factum ex Dei similitudine. ####  |