| #### CAP. XLV. De veste sacerdotali, et primo de humerali seu amictu. |

| #### #### Haec strictim de ministris Ecclesiae sunt relata, nunc de sacris vestibus pauca subjicienda sunt. In habitu enim sacerdotali nihil esse quod vacet ratione apud veteres quoque constat, sicut beatus Hieronymus ad Fabiolam testis est: Apud nos ergo quanto sacerdotium Christi veteri sacerdotio dignius est, canto in habitu sacerdotali causas probamus haberi digniores. Illi enim sacras vestes secundum colorem, materiam, positionemque cujusque ad quatuor elementa mundi, ad duo hemisphaeria coeli partesque zodiaci referentes, hoc significare volebant quod omnia ejus subsunt arbitrio, cujus personam gerit eis indutus sacerdos. Licet nostri et beatus Hieronymus in illis quoque spiritualis intelligentiae vela pandere velint, quoniam ergo nec vetera caruerunt ratione, nos exemplaria supergressi coelestium, ipsa potius in vero sacerdotio coelestia contemplemur. Vestes sacras a veteri lege sumpsit Ecclesia. Humerale quod in lege ephod a nobis amictus dicitur, caput et colum atque humeros (unde et humerale vocatur) cooperit, et vittis duabus pectus stringit. In humerali igitur spes aeternorum intelligitur; de qua Apostolus: Et galeam salutis, inquit, assumite (Ephes. VI). Caput amictu cooperimus, ut omnibus sensibus quorum plenitudo in capite est, pro spe aeternorum Deo serviamus. Collum per quod vox transit eo circumdamus, ut spe aeternorum ori nostro ponamus custodiam, et nil nisi quod laudem Dei sonet proferamus. Humeros quibus onera portantur eo velamus, ut jugum Domini patienter ferre doceamur. Vittis humeralis pectus stringimus, ut in pectore nostro cogitationes iniquas et inutiles reprimamus. ####  |