| #### TIT. LXXXV. Quod dulcedo hominis vermes sint. |

| #### #### Dulcedo hominis vermis (Job. XXIV), scilicet terrarum. Quisquis in hoc mundo appetit caeteros excedere rebus et honoribus tumere, huic nimirum cura saecularis est in delectatione, quies in labore. Quia igitur natura vermium est momentis singulis moveri et rodere, per vermes inquietudo mentis et consumptio notatur cogitationum, quibus homo incessabiliter se pascit et depascitur. Vel vermis nomine caro signatur. Luxuriosi ergo carnis voluptatibus dediti quanta sit caecitas monstratur cum dicitur: Dulcedo illius vermis. Quid namque caro nisi putredo et vermis est? Qui carnalibus desideriis anhelat, quid aliud nisi vermem amat? Quae enim sit carnis substantia testantur sepulcra. Quis parentis, quantumvis dilecti, vermibus scaturientem carnem tangere posset? Cum caro concupiscitur, pensetur quid sit quando est exanimis, et intelligetur quid ametur. Multum valet ad domandum desiderium qui vivum diligit pensare quid futurum sit mortuum. ####  |