| #### TIT. XVIII. De Pharisaicis sui admiratoribus, et hypocritis occultis detractoribus. |

| #### #### Pharisaica jactantia cunctos quidam homines quod superiores se et meliores existimant, despiciunt, venientes ad eos sub vestimentis ovium, intus autem lupi rapaces sunt: sed et pulices mordaces, imo tineae demolientes bonorum vitam, cum palam non audeant, in occulto corrrodunt; si clamorem invectionis non possunt, saltem susurrium detractionis emittunt. Quid hujusmodi prodest tanta in suo victu parcitas, et in vestitu asperitas illa, et notabilis vilitas, in vigiliis, in jejuniis, in totius denique vitae suae singularitate quaedam austerior conversatio, nisi forte opera sua faciunt ut videantur ab hominibus? (Matth. IX.) Sed dicit Christus: Amen, dico vobis, receperunt mercedem suam (ibid.). Tales, juxta Apostolum, in hac vita tantum sperantes, miserabiliores sunt omnibus hominibus (I Cor. XV). In hac vita tantum in Christo sperat, qui de Christi servitio tantum temporalem gloriam quaerit. Miser talis homuncio, qui tanto labore et industria studet non esse, vel potius non videri sicut caeteri hominum: minus acceptus, imo cruciandus gravius quam quilibet hominum. Siccine non invenitur hypocritis via, ut ita dicam, utcunque tolerabilior ad infernum! cur saltem illam, qua multi incedunt, viam latam quae ducit ad mortem non eligunt, ut velut de gaudio et non de luctu ad luctum transirent? O quam felicius est illis: quorum non est respectus morti eorum, et firmamentum in plaga eorum: qui in labore hominum non sunt, et cum hominibus non flagellabuntur! (Psal. LXXII.) Qui etsi peccatores, et pro temporalibus gaudiis perpetuis cruciatibus addicti, saltem abundantes in saeculo obtinuerunt divitias. Vae portantibus crucem, non sicut Salvator suam; sed sicut Cyrenaeus alienam. Vae citharoedis citharizantibus non velut illi de Apocalypsi in citharis suis, sed vere, ut hypocritae, in alienis. Vae semel et vae iterum pauperibus superbis, portantibus crucem Christi, non sequentibus Christum! qui cujus passionibus participantur, humilitatem sectari negligunt. Duplici contritione conteruntur qui hujusmodi sunt. Quia hic pro temporali gloria se affligunt, et in futuro pro interna superbia ad aeterna supplicia protrahentur. Laborant cum Christo, sed non cum Christo regnabunt; sequuntur Christum in simulata tristitia, non tamen Christum consequentur in gloria. De torrente in via bibunt, sed non exaltabunt caput. In via lugent, sed non consolabuntur in patria: et merito. Quid enim facit superbia sub pannis humilitatis Christi? Nunquid non habet quo se palliet humana malitia, nisi unde involuta fuit infantia Salvatoris? et quomodo inter praesepium Domini simulans arrogantia se coarcta, et pro vagitibus innocentiae malum murmurat detractionis? An non illi superbissimi in psalmo quorum prodiit ex adipe iniquitas eorum, multo citius sint redempti ab iniquitate et impietate, quam isti qui latent sub sanctitate aliena? (Psal. LXXII.) Certe minus est impius confitens impietatem quam mentiens sanctitatem, quia mendacium addens geminat impietatem. ####  |