| #### CAP. XI. Quid sit natura. |

| #### #### Quia vero jam toties naturam nominavimus: licet, ut ait Tullius, ####
| #### “naturam diffinire difficile sit,” |
#### #### non tamen hujus vocabuli significatio omnino silentio praetereunda videtur. Neque, quia non omnia quae volumus dicere, possumus, id quod possumus, tacere debemus. Plura veteres de natura dixisse inveniuntur, sed nihil ita, ut non aliquid restare videatur. Quantum tamen ego ex eorum dictis conjicere possum, tribus maxime modis hujus vocabuli significatione uti solebant, singulis suam diffinitionem assignando. #### Primo modo per hoc nomen significare voluerunt illud archetypum exemplar rerum omnium, quod in mente divina est: cujus ratione omnia formata sunt: et dicebant naturam esse unius cujusque rei primordialem causam suam: a qua non solum esse, sed etiam tale esse habeat. Huic significationi talis diffinitio assignatur: ####
| #### “Natura est, quae unicuique rei suum esse tribuit.” |
#### #### Secundo modo naturam esse dicebant, proprium esse uniuscujusque rei cui significationi diffinitio assignatur: ####
| #### “Natura unamquamque rem informans, propria differentia dicitur;” |
#### #### Secundum quam significationem dicere solemus: Natura est omnia ponderosa ad terram vergere, levia alta petere, ignem urere, aquam humectare. Tertia diffinitio talis est: ####
| #### “Natura est ignis artifex, ex quadam ut procedens in res sensibiles procreandas.” |
#### #### Physici namque dicunt, omnia ex calore et humore procreari. Unde Virgilius Oceanum patrem appellat: et Valerius Soranus in quodam versu de Jove, in significatione ignis aetherei dicit: #### Juppiter omnipotens rerum regumque repertor, Progenitor genitrixque Deum verum unus et idem. #### ####  |