| #### CAP. XIII. De Amalecitis. |

| #### #### Cum venisset David, et viri ejus in Sicelech die tertia, Amalecitae impetum fecerunt ex parte australi in Sicelech, et succenderunt eum igni, et captivas duxerunt mulieres ex ea (I Reg. XXX). Considerandum est quid sit quod Amalecitae Sicelech invadunt, et praedam capiunt. Amalecitae quippe populus lambens vocatur. Quid autem per lambentem populum, nisi mentes saecularium designantur? Quae terrena cuncta ambiendo quasi lambunt, dum solis temporalibus delectantur. Quasi enim populus lambens praedam facit, dum terrena diligentes, lucra de alienis damnis exaggerant. Et hoc, absente David, agunt, quia Redemptorem ante oculos cordis habere negligunt. Invenit David puerum Aegyptium in via, quem Amalecita aegrotum in itinere reliquerat; cibo reficit, ducem sui itineris facit, Amalecitam persequitur, et funditus exstinguit. Quid est quod Aegyptius puer Amalecitae in itinere lassatur, nisi quod amator praesentis saeculi peccati sui nigredine opertus, saepe ab eodem saeculo infirmus, despectusque relinquitur, ut cum eo nequaquam currere valeat, sed fractus adversitate torpeat? Sed hunc David invenit, quia Redemptor noster veraciter manu fortis, nonnumquam quos despectos a mundo gloria reperit, in sui amorem convertit. Cibo pascit, quia verbi scientia reficit; ducem itineris eligit, quia sui etiam praedicatorem facit. Et qui Amalecitam sequi non valuit, dux David efficitur, quia is, quem indignum mundus deseruit, non solum conversus in suam mentem Deum recipit, sed praedicando hunc etiam usque ad aliena corda perducit. Quo videlicet duce David Amalecitas convivantes invenit, et exstinguit; quia Christus, ipsis praedicantibus, mundi laetitiam destruit, quos mundus comites habere contempsit. Sic ergo plerumque saecularium mentes ipsi praedicando superant, qui prius cum saecularibus in hoc mundo currere non valebant. ####  |