| #### TIT. XXXII. De Dominica
| #### “Laetare,” |
#### quae est quarta. |

| #### #### Dominica qua Laetare, Jerusalem, in Introitu cantatur, a Septuagesima Sabbatum mundi, id est requiem significat in qua electorum animae deposito carnis onere, velut post bella victrices depositis armis feriatae laetantur; et singulis stolis, id est beatitudine animae muneratae resurrectionem in qua binam animarum et corporum gloriam recipient, praestolantur. Illic Jerusalem, quae sursum est mater omnium, laetatur, et diem festum gerens pro numerositate filiorum de hujus saeculi peregrinatione redeuntium, repositas effundit epulas, et lacteas ex suis uberibus maternae consolationis effundit delicias. In hujus consolationis praeconio gratulabunda Spiritus sancti allocutio prophetali ore ad eam praemittitur. Laetare, Jerusalem, etc. Et consolatio quae hic canitur; satiemini ab uberibus consolationis ejus. In Collecta poscitur quae est consolatio libertatis Dei: quam in Epistola supponit Apostolus: Illa, inquit, quae sursum est Jerusalem, libera est (Gal. IV), ipsa est pax in virtute, et abundantia in turribus (Psal. CXXI). De qua in Graduali canimus: Laetantes in his quae dicta sunt (Psal. CXXI), nobis a sanctis apostolis et doctoribus nostris, in domum Domini ibimus (ibid.). Ad quam cum venerimus complebitur quod in Tractu dicitur: Non commovebitur in aeternum qui habitat in Jerusalem (Psal. LXXIV). Cum ablata fuerit virga, id est potestas peccatorum, quam etsi ad tempus dimittit ad probationem, non relinquet Dominus super terram justorum. Hujus quoque laetitiae est illud vitale sanctorum convivium, quo Dominus in Evangelio de quinque panibus et duobus piscibus satiat quinque millia hominum, id est quo de Pauli, Moysi et prophetarum libris crescente copia divinae benedictionis inter ora comedentium, id est inter studia tractantium affatim reficitur mundus, quondam a scientia Dei jejunus, et affluentia dictorum repletis armariis lassi convivae assistimus. Hoc convivium divinae cognitionis hic incipit; perficietur in illius sabbati, de quo loquimur, perenni gloria. Unde Apostolus: Nunc ex parte cognoscimus. Cum autem venerit quod perfectum est, evacuabitur quod ex parte est (I Cor. XIII). Unde in Offertorio convivas laetantes in epulis laudum, ipsumque convivii patrem benedixit ex Sion, qui habitat in Jerusalem, ut ex praesenti Ecclesia, quae dicitur Sion, id est, specula, in qua videmus nunc per speculum, laudem Domini personare incipientes, perficiamus in ea in qua habitat ipse coelesti Jerusalem; quae secundum Communionis mysticum sensum adhuc aedificatur ut civitas de vivis et electis lapidibus, inquam, ascenderunt tribus Domini, nobiles tribus, regales tribus, sacerdotales tribus. ####  |