| #### CAP. IV et XII.---De temporibus et causis in eis offerendi. |

| #### #### Tempora offerendi diversa fuerunt. Erat enim sacrificium quod quotidianum dicebatur, propterea quod illud quotidie offerri oportebat. Singulis namque diebus duos agnos Deus immolari praeceperat in holocaustum, unum mane, et alterum vespere: et hoc quotidianum et juge ac sempiternum sacrificium vocabatur. Singulis vero Sabbatis duos alios in holocaustum adjici, praeter holocaustum quotidianum, ut essent simul quatuor, sancitum fuerat. Porro in Kalendis, id est in initiis singulorum mensium, quotidiano sacrificio addebantur in holocautum duo vituli, aries unus, agni septem, et hircus pro peccato. Mense autem primo, id est mense phase, qui mensis novorum dicitur, praeter agnum pascalem, qui quarta decima die ad vesperam immolabatur; sequenti, id est quinta decima die in holocaustum, quotidiano sacrificio addebantur vituli duo, aries unus, agni septem, et hircus pro peccato, eodem modo per singulos septem dies azymorum fiebat. In festo etiam primitivorum, quod septies post phase hebdomadibus transactis, id est quinquagesimo die (in quo de novis frugibus Domino panes offerre primum coeperunt, sicut in festo novorum falcem in segetem mittere, et de granis confractis oblationem facere) quotidiano sacrificio addebantur vituli duo, aries unus, agni septem. Quam videlicet diem quinquagesimum existimo cumputandum a sexta decima die primi mensis, quae proxima sequitur post quintam decimam, non a quinta decima, ut quidam existimant, qui illam videlicet sextam decimam esse putant, in qua primum falx in segetem mittebatur, et manipulus primitiarum coram Domino elevabatur; deinde prima die septimi mensis, hoc est, in festo tubarum, quotidiano sacrificio addebantur in holocaustum vitulus unus, aries unus; agni septem, hircus pro peccato, praeter holocaustum Kalendarum. Hoc autem festum idcirco tubarum quidam appellatum credunt; quia tunc secundum revolutionem anni, expleto canone Scripturarum rursum ab exordio easdem scripturas legere et recitare coeperunt. Dehinc ejusdem mensis decima die festum expiationis sequitur, ubi affligere animas suas jubentur filii Israel, ut quidam arbitrantur pro peccato vituli, quem fecerunt morante Moyse in monte, cujus reatus veniam Moyses a Deo hoc eodem tempore impetrasse existimatur. Sic enim antiqua traditione perhibetur, quod lex quinquagesimo die post quintum decimum diem rimi mensis, qui secundum Hebraeos sextus est tertii mensis, data sit in decem mandatis; post quem diem Moyses ascendens in montem ad Deum, quadraginta dierum jejunio expleto, duas tabulas lapideas ejusdem praeceptis inscriptas accepit, quas descendens ad montis radicem, viso vitulo, confregit. Rursumque ascendens post alios quadraginta dies in aliis tabulis quas Domino jubente ad similitudinem priorum fecerat; eadem praecepta accepit. Sicque demum tertio ascendens quadraginta diebus, veniam pro delicto impetravit. Post quem numerum si duos dies adjicias, quorum primus inter primam, et secundam ascensionem; secundus, inter secundam et tertiam fuisse creditur: decimus septimi mensis dies occurrit, qui merito dies per singulos annos celebrari jussus est, et dies expiationis vocatur pro eo quod in eo animas suas pro commisso affligentes, poenitentia culpam expiabant. Novissime festum sequitur scenopegiarum, id est tabernaculorum, quod agebatur in recordationem peregrinationis, quia filii Israel exeuntes de Aegypto per desertum in tabernaculis habitabant. Quod festum a primo mense, quando egressi sunt de Aegypto ad septimum translatum est, quod duo simul festa celebrari convenienter non poterant, quod etiam post festum primitivorum, nisi prius collectis messibus, toti populo in unum convenire facile non erat. Quidam idcirco hoc festum septimo mense institutum putant, propter septem nubes, quibus populum de Aegypto egredientem obumbratum ex antiqua traditione asserunt. Octavum diem, qui contra morem Veteris Testamenti celebrandus induci videtur, non ad hoc festum pertinere putant; sed aliud per se esse festum, et alio tempore celebrandum, nisi quod ex dispensatione huic festo conjunctus est, ne forte populus, tum ex frequenti convocatione, tum ex imminente hieme, molestiam sustineret. Hoc autem ex Deuteronomii auctoritate probant, ubi in festo scenopegiarum non nisi septem dies commemorantur, quando ipsum celebrandum indicitur. ####  |