| #### CAP. IX. Anima cur sit similitudine Dei praedita, et ad quantam ex ea re spem et fiduciam assurgere valeat, et de amoris animae in Deum meritis. |

| #### #### Anima insigni Dei imagine illustris similitudinem habet in sese ex Deo, quo admoneatur semper aut stare cum eo, aut redire si mota suis affectibus imo defectibus fuerit. Et non solum habet unde respirare in spem veniae queat per spem misericordiae, sed unde etiam audeat aspirare ad nuptias Verbi, et cum Deo inire foedus societatis, atque cum rege angelorum ducere suave jugum amoris. Haec omnia facit amor si anima exhibeat se similem Deo per voluntatem, cui similis est per naturam, diligens sicut dilecta est. Solus est amor ex omnibus animae motibus, sensibus, atque affectibus, in quo potest creatura et si non ex aequo respondere actori, vel de simili mutuam rependere vicem. Amor ubi venerit caeteros omnes in se traducit et captivat affectus. Amor per se sufficit, per se placet et propter se. Ipse est meritum, ipse praemium, ipse causa, ipse fructus, ipse usus. Per amorem conjungimur Deo. Amor facit idem velle et idem nolle, amor facit prius mores componere, et postmodum omnia quae adsunt tanquam non adsint considerare, tertio vero loco munda cordis acie superna et interna conspicere. Per amorem primum in saeculo bene geruntur honesta, postmodum etiam honesta saeculi despiciuntur, ad extremum etiam Dei intima conspiciuntur. Deus Pater charitas est. Deus Filius charitas est, Spiritus sanctus amor Patris et Filii est haec charitas, et haec charitas aliquid simile requirit in nobis, scilicet charitatem, qua velut quadam affinitate consanguinitatis ei sociemur, et conjungamur. Amor dignitatis nescius reverentiam nescit. Qui amat per seipsum fiducialiter accedit ad Deum, familiariter loquitur ei, nihil timens, nihil haesitans. Perdit quod vivit, qui Deum non diligit. Qui autem diligit, oculos suos semper habet ad Deum, quem diligit, quem desiderat, in quo meditatur, in quo delectatur, in quo pascitur, et impinguatur. Iste talis sic devotus ita cantat, ita legit, et in omnibus operibus suis sic est providus et circumspectus, quasi Deus adsit praesens ante oculos ejus, sicut revera adest. Ita orat quasi sit assumptus et praesentatus ante faciem Majestatis in excelso throno, ubi millia millium ministrant ei et decies centena millia assistunt ei (Dan. VII). Animam, quam visitat amor, expergefacit dormientem, movet et emollit eam, et vulnerat cor ejus, tenebrosa illuminat, clausa reserat, frigida inflammat, mentem asperam et irascibilem, et impatientem mitigat, vitia fugat, carnales affectus comprimit, mores emendat, reformat et innovat spiritum, lubricae aetatis motus, actusque leves coercet. Haec omnia facit amor cum praesens est; cum vero abscesserit, ita incipit anima jacere languida, ac si cacabo bullienti subtraxeris ignem. Magna res est amor, quo anima per semetipsam fiducialiter accedit ad Deum, Deo constanter inhaeret, Deum familiariter percontatur, consultatque de omni re. Anima quae amat, nihil aliud potest cogitare, nihil loqui, caetera contemnit, omnia fastidit, quidquid meditatur, quidquid loquitur amorem sapit, amorem redolet, ita eam amor Dei sibi vindicavit. Qui vult habere notitiam Dei, amet. Frustra accedit ad legendum, ad meditandum, ad orandum, qui non amat. Amor Dei amorem animae parit, et eam intendere sibi facit; amat Deus ut ametur. Cum amat nihil aliud vult quam amari sciens amore ipso beatos qui se amaverint. Anima amans cunctis renuntiat suis affectionibus, et tota soli incumbit amori, ut possit respondere amori in redhibendo amore, et cum tota infuderit se in amorem, quantum est ad fontis perennis profluvium? Non pari ubertate currunt amor et amans, Deus et anima, Creator et creatura, tamen si ex toto se Deum diligit nihil deest ubi totum est. Non timeat anima quae amat, paveat quae non amat. Anima amans fertur votis, trahitur desideriis, dissimulat merita, majestati oculos aperit, claudit voluptati. Ponens in salutari et fiducialiter agens in eo. Amore anima secedit, et excedit a corporeis sensibus, ut sese non sentiat, quae Deum sentit; hoc fit cum mens ineffabili Dei illecta dulcedine quodammodo se sibi furatur, imo rapitur atque elabitur a seipsa, ut Deo fruatur ad jucunditatem. Nihil tam jucundum nisi esset tam modicum. Amor dat familiaritatem Dei, familiaritas ausum, ausus gustum, gustus famem. Anima quam tangit amor Dei, nihil aliud potest cogitare, nihil desiderare, frequenter suspirat dicens: Sicut cervus desiderat ad fontes aquarum, ita desiderat anima mea ad te, Deus (Psal. XLI). Deus amore venit ad homines, venit in homines, factus est homo. Amore Deus invisibilis servis suis factus est similis. Amore vulneratus est propter delicta nostra. ####  |