| #### TIT. CLXXVI. Quod is solus laudabiliter in alio peccatum ulciscitur qui ad consensum peccati non inclinatur. |

| #### #### Nemo potest ejusdem culpae socius esse et vindex. Indignum est enim ut ille de peccato arguere praesumat alium, qui necdum a peccato castigare voluit semetipsum. Scriptum quippe est: Stetit Phinees et placavit (Psal. CV). Stans etenim prostratos in turpitudine fornicationis transfigit, et Deum placat, quia, sicut dictum est, ille solus laudabiliter in alio peccatum ulciscitur qui, in semetipso, per amorem justitiae erectus, ad consensum peccati non inclinatur. Hinc est econtrario quod filii Israel, cum scelus Gabaonitarum vindicaturi contra filios Benjamin, magis confidentia multitudinis quam zelo virtutis excitati, in praelio convenissent, tam magna plaga prostrati sunt, ut prima die usque ad viginti duo millia, secunda vero octodecim millia corruisse legantur (Judic. XX). Sunt enim nonnulli qui potestate qua caeteris praeeminent libere subjectorum culpas arguere volunt; et tamen easdem in se culpas improba praesumptione fovere non desistunt. Sed hos tales alienae culpae vindices ipsi iidem qui puniendi sunt perimunt, quia cum ab eis superbe arguuntur, illa manifeste exprobrantes vitia, ipsos sui accusatores reos ostendunt. Sed filii Israel victoriam, quam multitudine non possunt, fletibus tandem obtinent, quia saepe praelati subjectorum improperiis humiliati, discunt peccantium animos superba et tumida invectione non irritare, sed blanda potius et humili admonitione corrigere. Facile enim illius increpationi a peccantibus reverentia tribuitur qui et sua humiliter plangere et aliena peccata misericorditer reprehendere non dubitatur; neque tunc audet peccator se contra verba arguentis erigere, cum in vita ejus nihil invenit quod merito possit culpare . ####  |