| #### CAPUT 5 |

| #### #### Cur ergo inter eos commemoratur qui per fidem vicerunt regna, operati sunt justitiam (Hebr. XI), nisi quia sancta Scriptura quorum fidem atque justitiam veraciter laudat, non hinc impeditur eorum etiam peccata (si qua novit, et oportere judicat) notare veraciter. Nam et in eo quod idem Gedeon signum petens tentavit in vellere, nescio utrum non fuerit transgressus praeceptum quo sriptum est: Non tentabis Dominum Deum tuum (Matth. IV). Verumetiam in ejus tentatione Dominus quod praenuntiare volebat ostendit, in compluto scilicet vellere et area tota circumquaque sicca, figurare primum populum Israel ubi erant sancti selecti tanquam pluvia spirituali, et postea compluta area sicco vellere figurare Ecclesiam toto orbe diffusam, habentem non in vellere tanquam in velamine, sed in aperto, coelestem gratiam, illo priore populo velut ab ejusdem gratiae rore siccato atque alienato. Nec tamen frustra inter fideles et operantes justitiam, propter bonam fidelemque vitam in qua eum credendum est esse defunctum, tale in Epistola ad Hebraeos meruit testimonium. Utrum autem quia postea quam dictum est, factus est super Jephthe Spiritus Domini, ea secuta sunt ut votum illud voveret, et quod voverat redderet, Spiritui Domini omnia deputanda sint, ut perinde habeatur hoc sacrificium, tanquam id Dominus sicut Abrahae fieri jusserit, non facile dixerim, cum utique de Gedeon possit haec afferri differentia, quia post peccatum quod fecit, quando fecit ephod, nulla est ejus commemorata prosperitas, postea vero quam Jephthe votum vovit, illa est insignis ejus victoria consecuta, propter quam adipiscendam voverat, et qua adepta, quod voverat solvit. Rursus enim considerandum est quod Gedeon etsi non postea quam fecit ephod, tamen postea quam tentavit Dominum (quod utique est peccatum) magnas strages hostibus caesis atque superatis fecit, ac populo salutem acquisivit. Sic enim scriptum est: Non irascatur indignatio tua in me; et tentabo adhuc semel in vellere (Judic. VI). Iram quippe Dei metuebat, quia noverat se tentando peccare, quod Deus in lege sua manifestissime prohibet. Hoc tamen ejus peccatum et mirabilis signi evidentia et magna victoriae prosperitas liberationisque populi consecuta est. Jam enim Deus statuerat afflicto populo subvenire, atque hujus ducis quem ad hoc opus assumpserat utebatur animo non solum fideli et pio, verumetiam sub deficiente et delinquente, et ad praenuntianda quae volebat, et ad complenda quae dixerat. ####  |