| #### CAP. XXVIII. De conjugio. |

| #### #### Expeditis his quae de quinque sacramentis generalibus nullatenus oportet ignorare, ad duo particularia accedamus. In quibus licet sacramentum ordinationis dignius sit, de conjugio tamen prius nos volumus expedire. In conjugio quoddam Trinitatis vestigium invenitur. Est enim vir principium, unde mulier. De quibus procedit tertium, id est proles. Institutio conjugii in paradiso facta est ante peccatum propter humani generis propagationem, dicente Domino: Crescite et multiplicamini (Gen. I). Eadem conjugii causa manet et in Novo Testamento. Sed est et altera, scilicet fornicationis evitatio, dicente Paulo: Propter fornicationem unusquisque habeat uxorem (I Cor. VII). Ubi subintelligendum est, qui legitime uxorem habere potest. Non enim sub hac universitate includendi sunt qui sacros ordines susceperunt, vel continentiae aliter votum fecerunt. Et sciendum quod cum in Veteri Testamento unusquisque praeciperetur de tribu sua ducere uxorem, ut unicuique tribui sua portio terrae promissionis absque confusione servaretur, in Novo tamen Testamento institutum est ut quilibet de aliena tribu ducat uxorem, propter amplificationem charitatis, ut amor qui non erat per cognationem nasceretur per affinitatem. Unde qui ex eisdem majoribus processerunt post septimum gradum, possunt conjugio copulari, quia ex tunc deficit amor cognationis, et notitia personarum cessante et propinquitatis fama. Isidorus tamen sex tantum gradus ponit, quia gradum primum, scilicet duos fratres, non gradum appellat, sed truncum. ####  |