| #### CAP. XX. De muliere capta in bello. |

| #### #### Si exieris ad bellum contra inimicos tuos, et videris mulierem decora specie, et cupieris eam, rades capillos capitis ejus, et ungues, et indues vestibus lugubribus, et sedebit in domo tua lugens patrem suum, et matrem, et domum paternam, et post triginta dies erit tibi uxor (Deut. XXI). Si decoram mulierem, id est, animam, quae a Deo pulchra creata est, in gentili conversatione invenerimus, et eam sociare corpori nostro, id est, Christo voluerimus, deposito idololatriae cultu, induatur lugubribus vestibus poenitentiae, deploretque patrem et matrem, id est, omnem memoriam mundi, ejusque carnales illecebras; demum verbi Dei novacula et doctrinae omne peccatum infidelitatis abradat, quod mortuum est et inane. Haec sunt enim capilli capitis et ungues mulieris. Et ita demum salutaris lavacri unda purificata conjungitur sanctis servis Dei, cum jam nihil in capite, nihil in manibus habuerit, ut neque in sensibus, neque in actibus immundum aliquid aut mortuum gerat. Quod vero post triginta dies jam duci jubet uxorem, ternario ac denario fides opusque signatur. Per fidem ergo Trinitatis et opus legis recte fidelibus sociatur. Quaecunque anima, vero Israelitae, scilicet corpori Christi adhaerens, sine macula debet esse fidei sinceritate, et actuum puritate. Alii putaverunt hanc mulierem decoram specie, rationabilem aliquam disciplinam significare: quae sapienter dicta invenitur apud gentiles. Hanc igitur repertam a nobis, oportet primum auferre de ea et resecare omnem superstitionis immunditiam, et sic eam in studio veritatis assumere. Nulla enim apud infideles sapientia est, cui immunditia non sit admista. ####  |