| #### CAP. III. De Oratione super populum in quadragesimali tempore. |

| #### #### In tempore quadragesimali praeter illa quae aliis temporibus in officio missae inseruntur, superadditur ultima benedictio, quae Oratio super populum intitulatur, quia si omni tempore necesse est paratum esse contra adversarium, quanto magis in procinctu? Quadragesimali tempore scitadversarius noster contra se ab Ecclesia parari conflictum, ac ideo instat fortius ad rapiendum, si forte aliquem negligentem invenerit. Sacerdos autem, ut sapiens agonista, quanto in majore periculo videt Christi milites fore, tanto eos ampliori protegit benedictione. Et quia quanto major est devotio, tanto magis prodest benedictio, diaconus clamat ut humiliemus capita nostra Deo, et tunc sacerdos benedictionem apponit. In quadragesimali tempore non cantatur Alleluia; quod semper laetitiam sonat, sicut Versus sequentes Pneuma evidenter ostendunt, sed loco Alleluia Tractus cantatur. Tractus et in ipsa littera et in cantu tribulationem exprimit et laborem, ut: De profundis; ut: Commovisti; ut: Qui habitat; ut: Ad te levavi, etc. Tamen quia in resurrectione cum sanctis gaudebimus, si nunc per confessionem et poenitentiam nos praeparaverimus, post duos Tractus moeroris sequitur tertius Tractus laetitiam sonans. Vel hoc ideo fit, quia duobus temporibus, scilicet ante legem et sub lege, genus humanum in moerore fuit, tertio sub gratia in laetitia in Christum respiravit, De profundis et Commovisti, tribulationem: Jubilate vero sonat laetitiam: item Qui habitat, et Ad te levavi tristitiam; Qui confidunt, praefert laetitiae canorem. Similiter Saepe expugnaverunt me, et Deus, Deus meus, tristitiam: Laudate vero hymnizat laetitiam. ####  |