| #### TIT. CXXVI. Cum angelo luctari Jacob. |

| #### #### Jacob cum ad parentes rediret, in via cum angelo luctatur, quem dum tenet in femore tenetur et tangitur ac claudicat (Gen. XXXII). Parentes nostri angeli sancti sunt et sancti viri in vita et patria coelesti positi. Angelus Deus, Jacob quilibet justus ab hoc exsilio ad patriam parentum tendens. In hac via cum angelo luctatur, quia, dum contemplari Deum nititur, velut in quodam certamine positus more pugnantium modo superat, cum de Deo aliquid intelligendo degustat, modo succumbit, dum penetrare lumen incircumscriptum non sufficiens deficit quasi temere ausus. Vincitur angelus dum intellectu intimo apprehenditur Deus; sed victus vincentem in uno pede claudum efficit. Pes unus amor Dei, alter est amor saeculi. Qui ergo prius duobus pedibus ambulabat, dum Deum videbatur quaerere et saeculum tenere, cum angelum tenet, uno pede claudicat, quia post suavitatem divinae agnitionis crescit in homine fortitudo amoris Dei, infirmatur in homine fortitudo amoris carnis. Unus sanus remanet, alter claudicat, quia, debilitato amore saeculi, solus convalescit amor Dei. In ipso solo stat, quia pedem amoris saeculi quem in terra ponere consueverat a terra suspensum portat. Et nos si ad patriam redire voluerimus, in via praesentis vitae angelum teneamus apprehendendo Deum, ut, pede amoris saeculi a terra suspenso, solo pede amoris Dei ducamur. Quod non fit nisi rege superbo exstincto. Unde Isaias. Anno, inquit, in quo mortuus est Ozias, vidi Dominum sedentem super solium excelsum et elevatum (Isa. VI); et plena erat domus a majestate ejus, etc., quia, cum diabolus a desiderio mentis occiditur, mens Dei gloriam contemplatur. ####  |