| #### CAP. IV. De mysteriis quae continentur in libro Machabaeorum. |

| #### #### Et factum est postquam percussisset Alexander Philippi Macedo, qui primus regnavit in Graecia, egressus de terra Cethim, Darium regem Persarum atque Medorum, constituit praelia multa, et obtinuit omnium munitiones et interfecit reges terrae et pertransiit usque ad fines terrae, et accepit spolia multitudinis gentium, et siluit terra in conspectu ejus, et congregavit virtutem, et exercitum fortem nimis, et exaltatum est cor ejus, et elevatum: et obtinuit regiones gentium, et tyrannos, et facti sunt illis in tributum. Et post haec decidit in lectum, et cognovit quod moreretur; et vocavit pueros suos nobiles, qui secum erant nutriti a juventute: et dimisit illis regnum dum adhuc viveret. Et regnavit Alexander duodecim annis, et mortuus est: et obtinuerunt pueri ejus regnum unusquisque in loco suo: et imposuerunt sibi omnes diademata post mortem ejus; et filii eorum post eos annis multis; et multiplicata sunt mala in terra. Et exivit ex eis radix peccati Antiochus illustris, filius Antiochi regis, qui fuerat obses Romae: regnavit in anno centesimo tricesimo septimo regni Graecorum. In diebus illis exierunt de Israel viri iniqui, et persuaserunt multis, dicentes: Eamus, et disponamus testamentum cum gentibus, quae circa nos sunt, quia ex quo recessimus ab eis, invenerunt nos mala multa. Et bonus visus est sermo in oculis eorum. Et destinaverunt aliqui de populo; et abierunt ad regem, et dedit illis potestatem, ut facerent justitias gentium: et aedificaverunt gymnasium in Hierusalem secundum leges nationum; et fecerunt sibi praputia, et recesserunt a testamento sancto, juncti sunt nationibus, et venundati sunt, ut facerent malum. Et ascendit Antiochus ad Israel, et ascendit Jerosolymam in multitudine gravi (I Machab. I). Machabaeorum fratrum felicia bella silentio non sunt relinquenda. Ipsorum namque certamina gloriosa sanctorum designant agones contra spirituales hostes eorum. Quis enim per Alexandrum Magnum, qui totum pene mundum subjugavit imperio suo, cum tanta erat donata dominandi libido, ut nulli in quantum potuit, parceret regno; quis inquam, per illum significatur, nisi diabolus, qui dixit: In coelum conscendam; super astra Dei exaltabo solium meum, sedebo in monte testamenti in lateribus aquilonis, ascendam super altitudinem nubium, ero similis Altissimo? (Isa. IV.) Hic quippe per suam superbiam, et calliditatem, et multitudines angelorum secum superbientium, et progeniem humani generis in primo parente sibi subjecit. Alexander moriens imperium suum satellitibus suis dimisit, et diabolus in adventu Mediatoris Dei et hominum, hominis Christi Jesu, suum dominium minui videns, impiis principibus praesentis saeculi suam malignitatem ad persequendum credentes inspiravit. Ex quibus exibit radix peccati rex Antiochus, filius perditionis Antichristus: qui quanto erit potentior, tanto erit ad persequendum perniciosior. Ad istius impii regis famulatum pertinent falsi Christiani, haeretici et persecutores Ecclesiae, qui quotidie ipsam persequuntur. Falsi namque Christiani ipsi sunt qui disponunt testamentum cum gentibus, quia suis sceleribus concordant gentibus, et suis pravitatibus repugnant fidelibus. Radix itaque peccati Antiochus illustris, cum principibus suis persequentur civitatem sanctam Jerusalem, quia Antichristus cum omnibus iniquis persequetur Ecclesiam. Sed Mathathias cum filiis suis viriliter resistit, et Christus cum electis praelatis potenter Ecclesiam defendit. Videamus autem quae sunt arma, quibus Machabaei nostri contra hostes pugnant, hostes superant, et suis finibus exagitant. Quae sunt enim arma ista, nisi virtutes, et opera bona? Habent arma scutum fidei, galeam spei, loricam charitatis, gladium spiritus, quod est verbum Dei (Ephes. VI); habent, et lanceam orationis, quae sursum ad Dominum erigitur, et in hostem dirigitur; habent ocreas per diversorum locorum deambulationem; arcum et sagittas per praedicationem; habent frenum per temperantiam, calcaria per vigilias et jejunia. In hac autem spirituali militia, est corpus equus; miles spiritus. Quisquis vero supradictis armis armatus non est, miles Christi non est quia sine illis non potest Christi esse. Et quisquis miles ejus non est, hostis ejus est sicut ipse testatur, dicens: Qui mecum non est, contra me est (Luc. XI). Studeat quisque armis istis armari; studeat cum Christo praeliari, ut a Christo mereatur post victoriam coronari. ####  |