| #### CAP. LII. De judicio secundum causam, et secundum retributionem. De luce, et veritate Dei; de monte, et tabernaculo; et de laetificatione juventae nostrae. |

| #### #### Judica me, Deus, et discerne causam meam de gente non sancta (Psal. LXII). Aliud est judicium secundum causam, aliud secundum retributionem. Boni ergo, qui in praesenti inter malos sunt, et tamen in causa eis uniti non sunt, orant ut Deus primum eorum causam discernat; et sic judicet, quia tunc nos salubriter in retributione judicat, sic prius causam nostram hic a gente non sancta discernat. Quia tu es fortitudo mea. Ideo per te ab eis separari peto, quia cum eorum malitiam graviter portem, non tamen ab eorum societate me per superbiam et confidentiam virium mearum disjungo. Sed differtur quod petitur, ideo clamat. Quare me repulisti? Emitte lucem tuam et veritatem tuam. Per fidem illumina, per veritatem fidem remunera, illuminando misericors, remunerando verax. Ipsa duo deduxerunt me a malis meis, et adduxerunt ad bona tua. Quae bona? In montem, in tabernacula. In montem ductus sum per fidem, in tabernacula ductus sum per operationem. Introibo ad altare per dilectionem. In montem ut alta crederem; in tabernacula, ut fortia facerem; ad altare, ut me immolem. Mons et tabernacula de praesenti, altare de futuro, ubi plena charitas, et ideo ait introibo ut immoler, et contempler ad altare, id est ad Deum, qui laetificat juventutem meam. Et bene juventutem laetificat; vetustatem enim non laetificat, sed contristat. Ad Deum, qui laetificat juventutem meam, Si exterior homo noster vetus corrumpitur, sed interior ille homo noster de die in diem renovatur. Caro enim nostra, quae per mortem dissolvitur, in praesenti vita non renovatur. Spiritus autem juventutem suam in hac vita renovare incipit, quando per gratiam Dei virtutibus renovatis desideria vetusta deponit. Deus ergo non vetustatem nostram, sed juventutem laetificat, quia quanto magis caro foris atteritur, tanto magis mens interius spirituali gaudio consolatur. Ideo inquit, confitebor tibi in cithara. Quia tu laetitiam non vetustatis, sed juventutis, id est non gaudium carnis, sed spiritus diligis, ideo, et ego carnem affligam, et laudabo te in maceratione carnis. Contra, quod quia animalitas murmurat, ipse eam increpando castigat, dicens: Quare tristis es, anima mea? ####  |