| #### CAPUT LV. Trinitatis nomina sunt pietatis. Vitae aeternae felicitas. |

| #### #### Pater, et Filius, et Spiritus sanctus nomina sunt pietatis, nomina dulcedinis, nomina suavitatis et amoris. Quid enim dulcius Patre, et tanto patre, tam dulcissimo atque misericordissimo? Quid suavius Jesu Christo? Salvator noster totus est unctus, totus est pius, totus est dulcis atque suavis. Quid amabilius et quid suavius et quid sanctius Spiritu sancto? Amor Patris et Filii ipse est, per quem omnes sunt sancti quicumque sunt sancti. Considerate ergo quanta sit illa gloria, quam ineffabilis laetitia cum ad Deum Patrem veniemus, et ille ponet nos in suo regno tanquam filios et haeredes; Jesus Christus, tanquam fratres et cohaeredes; Spiritus sanctus unum nos spiritum esse faciet cum illis: ipse siquidem est indissolubile vinculum Trinitatis et amoris. Tunc introibimus in potentias Domini (Psal. LXX, 16), et videbimus civitatem illam de qua tam gloriosa dicta sunt (Psal. LXXXVI, 3). Vita siquidem illius civitatis est quieta, pax tranquilla, felicitas perpetua, pulchritudo admirabilis, species laudabilis, jucunditas concupiscibilis, gloria desiderabilis, gaudium perenne, festivitas continua, cantica dulcissima. Ibi sunt quae corda omnium in quamdam ineffabilem dulcedinem atque jucunditatem convertunt. Sunt ibi gaudia aeterna, quae suavitatem infundunt, et corruptionem non inducunt; semper reficiunt, et nunquam deficiunt, pascunt, et perseverant integra: ad fruendum se exhibent, et permanent incorrupta. Dulcedo illius civitatis infundit se ad suavitatem, species ad jucunditatem, visio ad delectationem. Omnis pulchritudo ibi est, ubi summa pulchritudo est. Quanta namque pulchritudo ibi est, ubi rerum omnium species sine defectu vigent, sine transitu permanent, sine corruptione consistunt, sine mutabilitate aeternae sunt? Si tam pulchrum est quod vere pulchrum non est, quid est quod pulchrum est? O civitas sancta, civitas speciosa, quidquid in te est, totum pulchrum est, suave est, jucundum est, unum bonum est, et omne bonum in ipso est. Quidquid enim nominare boni possum, totum ibi est: quia omnia bona in uno sunt, et omnia unum sunt. Hujus tanti boni amor et desiderium cum me aliquando tangit, vehementer atque suaviter afficit, et nescio quo, quodammodo a memetipso abstrahit. Subito enim innovor et totus immutor, rapior affectu, trahor desiderio, et bene mihi esse incipit ultra quam dicere sufficiam. Exhilaratur conscientia, in oblivionem venit omnis praeteritorum dolorum memoria, exsultat animus, clarescit intellectus, accenditur affectus, cor illuminatur, desideria jucundantur. Jamque alibi, nescio ubi, me esse video. Video namque, sed quasi adhuc de longe, choros Angelorum et Archangelorum psallentium et laudantium Deum. Unum est enim ibi omnium opus, contemplari mirabilia Dei, eumque laudare in operibus suis. Omnes contemplantur, omnes laetantur, omnes delectantur in Deo: cujus aspectus pius, facies decora, eloquium dulce. Delectabilis est ad videndum, suavis ad habendum, dulcis ad fruendum. Semper libet illum aspicere, semper habere, semper illo frui, et in illo delectari. Ipse per se placet et propter se: sufficit ad meritum, sufficit ad praemium. Nec aliquid est quod extra illum quaeratur, quia totum in illo invenitur quod desideratur, et in illo totum amatur. Unum namque bonum est, et omne bonum in illo est. Hoc bonum soli boni habent et vident; amant et laudant laude perpetua. ####  |