| #### CAP. II. Quod Hierusalem sit in Judaea historice. |

| #### #### Sicut divina Scriptura testatur, in regione Judaeae Hierusalem fundata fuisse memoratur (I Par. XXXVI). Ferunt autem hanc civitatem habuisse muros et portas, vectes et seras, vicos et plateas. Judaea confessio, Hierusalem pacis visio interpretatur. In Judaea ergo Hierusalem ponitur, quia in confessione verae fidei pax Ecclesiae solidatur. Qui enim Christum confitetur esse Deum, pacem Ecclesiae praedicat, et in aedificanda Hierusalem mystice laborat. Qui vero in confessione verae fidei, aeternae Trinitatis gloriam agnoscit, et in potentia majestatis adorat unitatem, ejusdem fidei firmitate ab omnibus adversitatibus Ecclesiam munit. Pulcher ordo, ut prius agnoscat, postmodum adoret, ad ultimum vero signo crucis se munire festinet. Licet enim agnoscat Trinitatem, et adoret unitatem, nisi Christum Deum et hominem esse, et post mortem a mortuis resurrexisse crediderit, Ecclesiam destruit, non munit. Non agnoscit Judaeus Trinitatem, nec gentilis unitatem, et tamen Abraham tres vidit, et unum adoravit (Gen. XVIII). Confitebimur tibi Deus, confitebimur, et invocabimus nomen tuum (Psal. LXXIV). Confitebimur personam Patris, confitebimur personam Spiritus sancti, sed familiarius invocando confitebimur personam Filii, videlicet Jesu Christi; Jesus enim, sicut dicitur, Salvator interpretatur. Sub hoc nomine credimus Christianos esse salvandos. Si igitur aliquando homo delinquit, mirandum non est si ad hominem Deum homo delinquens securus recurrit. Ipse est enim Dei et hominum mediator, homo Christus Jesus (I Tim. II). Ad hunc igitur Christiani recurrunt, quia per ipsum Deo se reconciliari posse credunt. ####  |