| #### TIT. LVI. Oratio funebris et lamentatio de morte prudentis amici et religiosi. |

| #### #### Multam moeror tristitiam imperat (Job VI). In statera mea tristitia exsuperat, et calamitas quam patior, tanquam ignis, triste pectus adurit. Interiora depascitur clausus dolor, latius serpit, et saevit acrius. Quid mihi et laetitiae, qui in amaritudine sum? Vis doloris omnem abducit laetitiam. Indignatio Domini ebibit spiritum meum, subtracto quem diligebat anima mea, simul quia cor meum dereliquit me. Quo mihi avulsus es? quo mihi raptus e manibus, homo unanimis, homo secundum cor meum? Amarissima separatio, et quam non posset nisi mors efficere. Opus mortis est tam horrendum divortium, totius suavitatis inimica mors, unum rapiendo, duos furiosa perimit. Mitius enim me privares, o austera mors, vitae usu, quam fructu; sine quo ipsa vita gravior quam mors est. Nam carnis frater, si charos amisit, chariores invenit. In me transierunt, o mors, irae tuae, super me confirmatus est furor tuus, qui elongasti a me amicum et proximum. Erat ambobus grata praesentia, dulce consortium, suave colloquium; sed tantas utriusque delicias ego perdidi; tu super mutasti et quidem in mutatis retributio multa ad omnem locum quo emerserit respicio; ad charum ubi consueveram, et non est. Heu! quantum istic ingemisco, sicut homo sine adjutorio, quem posthac consulam in ambiguis! cui fidam in adversis? Quis nostra portabit onera? quis imminentia propulsabit pericula? Porro super nivem multiplicatur mihi et dolor. Vivam? Quousque vivam? Et si multum vivam, in amaritudine vivam, in moerore vivam, in luctu vivam, non parcam mihi, et juvabo manum Domini? Etenim manus Domini tetigit me (Job XIX), cum succidit illum, nec enim dixit mihi se succisuram quam plantarat vineam. Ego illic portio misera in luto jacens, truncata parte sui et meliori. Frustraque dicitur mihi: Ne senseris. Sentio enim vel invitus, quia nec fortitudo lapidum fortitudo mea (neque enim mihi cornea fibra) nec caro mea aenea est. Sentio prorsus et doleo: Et dolor meus in conspectu meo semper. In virga indignationis suae percussit me Dominus; digne pro meritis, dure pro viribus. Etenim dextera manus mea, lumen oculorum meorum, pectus meum lingua mea truncata sunt. In ipso quidem operabar, providebam, sentiebam, loquebar; quippe cujus os meditabatur sapientiam et lingua loquebatur judicium. Nunc ille, uti spero, pro meritis sempiterna fruitur gloria, et ego pro commeritis in hac communi derelictus sum miseria. Dixi. ####  |