| #### TIT. XXIX. De iis quae traxerunt Christum ad nos et de nostra duritia. |

| #### #### Propter veritatem, et mansuetudinem, et justitiam, et deducet te mirabiliter dextra tua (Psal. XLIV). Verbum Dei in sublime constitutum, ut ad nos descenderet propria benignitas, invitavit, misericordia traxit, veritas, qua se venturum promiserat, compulit, puritas uteri virginalis suscepit, potentia eduxit, patientia armavit, charitas verbis et miraculis manifestavit. Te enim, Domine Jesu, mirabiliter deduxit dextra tua propter veritatem, per quam promissiones impletae sunt; propter mansuetudinem, per quam iniquitates remissae sunt, propter justitiam, per quam superbi daemones et homines damnati sunt. His tribus indigebat genus humanum; sed ea implere non poterat nisi Virginis et Dei Filius, remittere scilicet iniquitates, implere promissiones, damnare daemones. Et vide quam dulci charitate Christus Deus noster nos vocat ad vitam. Venit et promisit vitam aeternam, nec auditus est de veritate, cum tamen promitteret solam veritatem; et ait: Qui promittentem non audit, audiat amabilem. Venit ergo et ita se omni mansuetudine exhibuit, ut peccatricem animam, septem daemoniis adulteram, de manibus lapidantium eriperet, Petrumque respiceret lacrymantem misericors et miserator Dominus (Psal. CX), misericors in affectu, miserator in effectu. Obduruit homo et ad veritatem promittentis et ad exhibitionem mansuetudinis, ut neque propter veritatem neque propter mansuetudinem audiretur Deus laborans. Videns autem quod nihil proficeret, minatus est ignem ardentem et mortem aeternam, ut quem non potest trahere per veritatem, nec attrahere per mansuetudinem, retrahat per justitiam, et det vexatio intellectum auditui. Sicut ille tridens quem Dominus misit in hoc mare magnum ad piscandas animas; qui est benedictus in saecula. ####  |