| #### CAP. V. De surdo et muto sanato. |

| #### #### Exiens Jesus de finibus Tyri, venit ad Sidonem per medios fines Decapoleos. Et adducunt ei surdum et mutum, et deprecabantur eum, ut imponeret ei manum (Marc. VII). Genus humanum tanquam unus homo varia peste in protoplasto depravatum amisit lumen; dum perdidit divinae contemplationis claritatem; amisit auditum, dum perdidit obedientiae virtutem; amisit olfactum, dum perdidit discretionis virtutem; amisit gustum, dum perdidit internae dulcedinis saporem; amisit tactum, dum perdidit lenitatem internae suavitatis; amisit loquelam, dum perdidit confessionem divinitatis; amisit manum, dum perdidit exhibitionem boni operis; et quasi singulorum sensuum et membrorum officia amisit, dum omnium virtutum exercitationem, et bonorum operum exhibitionem, per peccatum originale perdidit. Incurvatur, dum summis demis derelictis ad ima flectitur. Infunditur hydropisi, dum exteriorum bonorum cupiditate distenditur; repletur daemonio, dum se palam tradit daemonum obsequio. Diversae autem operationes miraculorum, diversarum virtutum et actuum in humano genere designant restaurationes. Exiens Jesus de finibus Tyri. Tyrus interpretatur angustia et significat Judaeam, cui Dominus per prophetam ait, innuens quod eam esset derelicturus Coangustatum est stratum, ita ut alter decidat (Isa. XXVIII). Sidon interpretatur venatio et significat gentium ferocitatem et gentilium nationum. Regio Decapoleos, propter numerum denarium, decem divinae legis praecepta figurat. Mare Galilaeae quae interpretatur transmigratio facta, fluctuosam volubilitatem nationum quae de malo ad bonum per idololatriae desertionem perfecte transmigraverant, designat. Jesus ergo de finibus Tyri et Sidonis exiens per Sidonem ad mare Galilaeae inter medios fines Decapoleos, surdum et mutum sanavit, quando angustias infidelis Judaeae deserens, ferocitatem gentium comprimens et fluctuositatem sedans in praedicatione Decalogi, noxiam taciturnitatem et surditatem curavit generis humani. Manumque illi imposuit quando illi donavit facultatem suis obediendi praeceptis, et fidem catholicam confitendi; adductores sunt apostoli et praedicatores, qui pro sanando infirmo toties rogant, quoties pro salvandis infidelibus suppliciter orant. Sanandum vero infirmum Dominus de turba ducit seorsum, quando quemlibet impium justificans, de societate et communitate iufidelium, et male viventium dividit. Digitosque in auriculas sanandi mittit et exspuens linguam tangit, quando ei per Spiritum sanctum praeceptis suis obediendi gratiam, et confitendi, et praedicandi sapientiam tribuit. Quod autem ingemuit, nobis tantum modo exemplum gemendi pro aliis dedit. Aures denique infirmi ad audiendum aperiuntur et lingua ad loquendum solvitur, dum homo per gratiam justificatus, praecepta divina auribus cordis auscultat, et cognita confitetur et praedicat. Hoc igitur exemplo docemur, ut quoslibet peccatores quotidie per praedicationem nostram ad Dominum adducere studeamus, et illum pro illis jugiter oremus. ####  |