| #### CAP. X. De hyaena, de qua vulgati sunt versiculi. |

| #### #### Hunc vocat ex causa noctem per nomen hyaena: #### Accitumque rapit, et saevo vulnere carpit. #### Hyaena est animal quod dicitur in sepulcris mortuorum habitans, eorumque corpora devorans, cujus natura est, ut aliquando masculus sit, aliquando femina, et ideo est immundum animal. Refert etiam Julius Solinus quod circuit domos per noctem, et quaedam verba exprimit, ut suspicetur esse homo ab iis qui in domo sunt, eo quod loquitur ut homo, qui foras egressi subito ab ea devorantur. Huic belluae assimilantur filii Israel, qui ab initio Deo vivo servierunt, postea divitiis et luxuriae dediti, idola coluerunt: propter hoc propheta Synagogam immundo animali comparavit, dicens: Facta est mihi haereditas mea quasi spelunca hyaenae [Vulg. quasi leo in sylva] (Jer. XII). Quicunque igitur inter nos luxuriae et avaritiae inserviunt, huic bestiae comparantur, cum nec viri nec feminae sint, id est nec plene fideles nec perfidi, sed sunt sine dubio, de quibus ait Jacobus apostolus: Vir duplex animo, inconstans est in omnibus viis suis (Jac. I), de quibus et Dominus: Non potestis Deo servire et mammonae (Matth. VI). Haec bellua lapidem habet in oculis nomine hyaenium, quem, si quis sub lingua sua tenuerit, futura praedicere posse creditur. Verumtamen Julius Solinus refert de hoc lapide quod in ventriculis pullorum hyaenae invenitur, et si cujus lingua eo tacta fuerit, divinare dicitur. ####  |