| #### CAP. XXII. Quod Hierusalem coelestis sicut mystica vel moralis esse dicitur in Judaea. |

| #### #### Haec autem Hierusalem coelestis sicut mystica vel moralis, in Judaea esse dicitur, quia Judaea non tantum confessio, sed etiam laudans interpretatur. Laudans invocabo Dominum, et ab inimicis meis salvus ero (Psal. XVII). Laudans Dominum invocat, qui eum pro suis excessibus humiliter rogat, qui in omnibus laudem Deo tribuit, nec aliquid suis meritis ascribit, quia humilitas illuc volens ascendit, unde superbia nolens cecidit. Laudabo igitur nomen Dei cum cantico, et magnificabo eum in laude. Et placebit Deo super vitulum novellum cornua producentem et ungulas (Psal. LXVIII). Laudabo nomen Dei cum cantico, id est cum dilectionis modulo; et magnificabo eum in laude. In laude Deum magnificat, qui opera potentiae et misericordiae ejus mente diligit, et ea caeteris ad laudem Creatoris narrat. Vitulus autem novellus est quilibet noviter conversus, qui Deo seipsum immolat, quando carnis suae lasciviam jejuniis et orationibus mactat. Cornua producit, dum contra vitia defensionis vires sumit. Producit ungulas, dum processibus boni operis adjungit circumspectiones discretas. Vitulus est animal mundum, ruminat et ungulam dividit; sic noviter conversus prius mente cogitat et retractat, et quid faciendum vel quid non faciendum sit postea discernit. Super sacrificium autem vituli novelli, cornua et ungulas producentis, placet Domino sacrificium laudis. Sacrificium, inquit, laudis honorificabit me: et illic iter, quo ostendam illi salutare Dei (Psal. XLIX). Est autem sacrificium pecudis, est et sacrificium laudis. Sacrificium pecudis, est afflictio mortificatae carnis. Sacrificium laudis, est affectus humiliati cordis. Qui enim Dominum laudat, seipsum humiliat, et Deum honorat. Et illic iter ad Deum, quia per humilitatem itur ad coelestem Hierusalem. Quo ostendam illi salutare Dei. In Hierusalem siquidem coelesti ostendetur laudantis salutare Dei. Per humilitatis etenim viam revertimur ad coelestem patriam. Hoc itinere gradiebatur Jacob, cum de Mesopotamia Syriae rediret ad terram Chanaan, et fugiens Laban avunculum suum, et timens Esau fratrem suum, transivit vadum Jacob. Traductisque omnibus quae ad se pertinebant, remansit solus. Et ecce vir luctabatur cum eo usque mane. Qui cum videret quod eum superare non posset, dixit ad eum: Dimitte me, jam enim ascendit aurora. Respondit: Non dimittam te, nisi benedixeris mihi. Ait ergo: Quod est nomen tuum? Respondit: Jacob. Ait ille: Nequaquam, inquit, Jacob appellabitur nomen tuum, sed Israel. Et benedixit ei in eodem loco. Vocavitque Jacob nomen loci illius Phanuel, dicens: Vidi Dominum facie ad faciem, et salva facta est anima mea (Gen. XXXII). Jacob interpretatur luctator, Israel videns Deum, Mesopotamia elevata vocatio, Laban candidus, Esau rubens sive vanus, Chanaan humilians sive negotiator. Jacob de Mesopotamia Syriae redit, dum cujuslibet animus contra vitia luctans ab elatione recedit. Ad terram vero Chanaan properat, dum ad peragendum verae humilitatis negotium festinat. Laban vero avunculum suum fugit, dum dealbationi vanae gloriae non consentit. Esau autem fratri suo occurrere formidat, ne carnalis affectus statum mentis vanis delectationibus subvertat. Vadum transit, quando lubentia cuncta contemnit. Traductisque omnibus quae ad se pertinent, solus remanet, ut collectis secum viribus mentis remotus a saeculo Dominum securius oret. Ad hoc pertinet quod sequitur: Et ecce vir luctabatur cum eo usque mane. Jacob cum viro luctatur, dum cujuslibet justi animus Dominum obnixius solito deprecatur. Et dixit ad eum: Dimitte me, jam enim ascendit aurora, id est, cessa ab oratione et precibus modo, quia lux libertatis refulget in mente tua. Quandiu enim cum summis fletibus ad Dominum inclinabatur, non poterat ab illo recedere. Et benedixit ei in eodem loco: in eodem loco benedicitur, quia ab identitate boni propositi nequaquam permutatur. Vocavitque nomen loci illius Phanuel, dicens: Vidi Dominum facie ad faciem, et salva facta est anima mea. Phanuel facies Dei interpretatur. Tunc igitur Jacob benedicitur, cum Dominus ab eo videtur, quia Dei visio est summa benedictio. Tunc ex Jacob fit Israel, quia post sudores bonae operationis pervenitur ad lucem contemplationis. Ibi igitur exsultabit Jacob, et laetabitur Israel (Psal. XIII). Ibi exsultabit anima mea in Domino, et delectabitur super salutari suo (Psal. XXXIV). Tunc Hierusalem coelestis in Judaea posita erit, quoniam angelica et humana creatura Dominum tunc in pace laudabit. ####  |