| #### CAP. XXIV. De praefatione. |

| #### #### Sacerdos rem attentione dignam dicturus praemittit salutationem, optans nos tales esse, ut tanti sacramenti perceptione digni simus. Unde et dicit: Sursum corda, habeatis scilicet. Non enim coelesti cibo digna sunt corda terrenis dedita. Chorus autem, ne possit ei dici: Cantavimus vobis et non saltastis (Luc. VII), respondet: Habemus ad Dominum, corda scilicet. Deinde sacerdos gratias Deo agendas dicit de redemptione scilicet humani generis per Christum, cujus repraesentatio praesto est in altari. Unde de Christo loquens subjungit: Per quem majestatem tuam laudant angeli, etc. Siquidem angeli de reparatione nostra laudant Deum Patrem, quae ipsius dispositione facta est per Filium. Ob eamdem causam adorant eum dominationes (qui est alius ordo angelorum), quia de redemptis per Christum adimpletur numerus eorum. Considerantes autem quoque tam alti consilii profunditatem tremunt potestates. Deinde cum laudibus angelorum rogat laudes admitti servulorum. Supplici confessione, id est supplici laudatione dicentes: Sanctus, Sanctus, Sanctus, propter personarum Trinitatem. Dominus Deus singulariter et semel, propter naturae unitatem. Hosanna, id est salva obsecro in excelsis, quasi dicat non ea salute hic salvari peto qua homines et jumenta salvabis, Domine (Psal. XXXV), sed in excelsis salute aeterna. Hunc hymnum sacerdos cum choro dicere debet, qui et suas et aliorum preces admitti deprecatus est in Praefatione praecedenti. ####  |