| #### CAPITULUM 49 |

| #### #### Quis peccavit? hic an parentes ejus? (Joan. IX.) Quaeritur de poena illata caeco huic a nativitate, cum omnis poena ex peccato sit. Nam, si nullum peccatum praecessit, injuste videtur iste punitus fuisse. Sed est manifestum quod culpa originalis in eo praecessit, cujus haec poena fuit: unde et ipse juste punitus est, cujus poenae purgatio ad gloriam Dei fuit. Ex ejus enim sanatione Deus manifestatus est. Si quis voluntatem ejus facit, etc. Quasi dicat: Si credere voluit, intelliget: fides enim illuminatio mentis est. Qui enim fidem habet ex dilectione operantem, amorem habet; et si amorem, intelligentiam. Nam ipse amor notitia est. Sunt autem quidam majorem fidem, et minorem cognitionem habentes; quidam vero minorem fidem, et majorem cognitionem; quidam majorem fidem, et majorem cognitionem. Sed quaeritur nunquid simplices cognitionem fidei habeant, cum dicatur omni poscenti rationem de fide tua redde (I Pet. III). Et iterum: Qui facile credit minoratur fide (Eccli. XIX). Sed et dicitur: Quod boves arabant et asinae pascebantur juxta (Job I): quod est simplices et inferiores salvari in fide praelatorum. Non ergo exigitur ab unoquoque discretio fidei. Sed tamen ut fidem habeat, et poscenti rationem reddat, hoc modo videlicet, ut fidem cum aliis confiteri paratus sit, et sciat. Vel quilibet omnes articulos fidei habet, etsi non in se, tamen in alio, qui est de eodem corpore. Item qui facile credit, minorabitur fide: hoc est, qui miraculis motus, vel aliquo impulsu hujusmodi credit, non ex arbitrio mentis, firmus in fide non est, cum omni vento doctrinae moveri possit: unde Jesus seipsum non credebat eis. ####  |