| #### TIT. CXI. De praelatorum in sagittandis et perimendis vitiis officio. |

| #### #### Rege Israel tenente arcum superposuit Eliseus manus suas manibus ejus et praecepit ut per fenestram orientalem jaceret sagittam, et cum jecisset ait: Sagitta salutis Domini contra Assyrios (IV Reg. XIII). In Joa rege, officium regendi populum habente, qui officium habent regendi animas notantur. Hi assumunt arcum et jaciunt sagittas, id est Scripturam et Scripturae sententias, et verba proferunt ad vulnerandas in vitia animas contra diabolum. In arcu enim de cornu durities Veteris Testamenti per chordam Novi tenditur, ad spiritualem intellectum flectitur, et sagittas salutis contra antiquum hostem dirigit. Unde de sanctis doctoribus gentilitatem ingredientibus dicitur: Cum sagittis et arcu ingredientur illuc (Isai. VII). Dum Scripturae sacrae dicta pensamus, arcum tendimus; dum verba doctrinae damus, sagittas emittimus. Hoc autem ut fiat, Eliseus manus suas super manus regis ponit, quia exemplis suis et gratia actiones rectorum Dominus dirigit et protegit. Et notandum quod per fenestram orientalem sagitta salutis, id est praedicatio sancta ei mandatur, quia lumen scientiae et doctrinae primum debent recipere qui jacula verborum debent emittere. Iterum jubet jaculo terram percutere. Quod cum tribus vicibus fecisset, et stetisset, iratus est contra eum quod non quinquies vel sexies vel septies percussisset. Quia carnales non solum fide Trinitatis sunt imbuendi, sed ut quinque sensibus imperent, et bonis operibus quae per senarium exprimuntur, fructum impendant, ac septiformis Spiritus scientiam meditentur sunt edocendi. Fides enim sine istis mortua est (Jac. II). ####  |