| #### CAPITULUM IV. Quare theologiam assumpsit tractandam Dionysius Areopagites postquam susceperat fidem catholicam. |

| #### #### Theologus Dionysius sapientiam mundi contra humilitatem fidei Christianae inflatam cernens, et crucem Christi, et quae opera humanitatis Verbi in carne remedium facta sunt quasi indigna Deo, et majestati summae incongrua, et impossibilia veritati contemni, et stultum existimari praedicationis Verbum in redemptionem generis humani, et ex naturae documento secundum mundi hujus elementa incedentes falsa judicare, quae de salute hominis perfecta sunt in morte Redemptoris, opponit se ut gloriam ejus evacuet, quae est secundum sensum hujus saeculi sapientiae. Et ostendit sapientiam Christianae fidei in morte quidem Redemptoris humilem, sed in agnitione Creatoris esse sublimem, et sacramenta redemptionis, quae despecta videbantur secundum speciem hujus mundi, et eorum qui mundanam tantum noverant aestimationem, excelsa esse, et veneranda, et supra mundi hujus sapientiam, et rationem, et doctrina efficacia ad demonstrandam summam veritatem. Propterea theologiam divinam, quae his exemplaribus usa est in demonstratione invisibilium, digna Deo, et consentanea veritati praedicare, theologiam vero mundi, quae ratione carnis elementa conditionis secuta est, non potuisse veritatem Dei apprehendere. Et ita quidem, ut in aenigmate dicatur, Golias in capite suo a despecto et modico percussus prosternitur; quia mundi hujus sapientia tumens in altum ab humilitate Christianae veritatis in summo suo manifesti erroris comprobatur. Et monstratur Deus ab humilibus inventus, et humilibus revelatus, et crucem Christi credentibus contulisse: quod superbientibus, et de se praesumentibus conferre non potuit sapientia mundi. Propterea opponimus theologiam nostram, et excelsorum, et sublimium, et invisibilium cognitionem, subsannantibus, et arguentibus fidem humilem, ut glorientur si possint ipsi, qui haec despiciunt de similibus. Et si talia invenerunt, et similia cognoverunt sapientia sua, et ratione sua, et sensu suo, quam fidei nostrae praeferre non timent, ut inspiciant theologiam suam, et quae de Deo dixerunt erubescenda, et ridicula, et incongrua, et falsa, ut fidem agnoscant et suscipiant veritatem. Propter hoc enim Deus in natura hominis conversari voluit, ut conversatio hominis in coelo esse posset, et ob hoc ille humana sustinuit, ut divina iste cognoscere mereretur. Hoc est sacramentum humilitatis Dei, et sacramentum fidei, et sacramentum veritatis: quod non cognoverunt superbi corde, inflati sensu suo, et sapientia sua, quae de carne erat, et non potuit Dei sapientiam invenire, ut inveniretur stultitia esse quae sapientia putabatur, et non erat. In hoc sublimes facti sumus ad eos; quia sapientia Dei quae in carne a nobis creditur, ab illis despicitur; in gloria et majestate a nobis agnoscitur, ab illis ignoratur. ####  |