| #### CAP. XXVIII. De lunatico a daemone liberato. |

| #### #### Accessit ad Jesum homo, genibus provolutus ante eum dicens: Domine, miserere filio meo, quia lunaticus est, et male patitur (Matth. XVII). Lunaticus est, qui per horarum momenta de vitiis ad vitia mutatur, nec perstat in coepto, sed decrescit a bono, et crescit in malo, et nunc in ignem libidinis vel irae fertur; nunc in aquam fluctuantis cupiditatis praecipitatur. Marcus de isto sic ait: Et cum vidisset illum statim spiritus turbavit eum et elisus in terram volutabatur spumans (Marc. IX). Dum puer ad Dominum accedit eliditur; quia conversi, ad Dominum plerumque a daemonio gravius pulsantur, ut vel ad vitia reducantur, vel de sua expulsione se vindicet diabolus. Sicut in principio nascentis Ecclesiae, multa et gravia opposuit certamina illis quos suo regno subtrahi videbat. ####  |