| #### CAPUT V. DE INFIRMIS PROCURANDIS. |

| #### #### Sane quemadmodum aegrotantes necesse habent minus accipere ne graventur, ita et post aegritudinem sic tractandi sunt ut citius recreentur, etiamsi de humillima saeculi paupertate venerint, tanquam hoc illis contulerit recentior aegritudo quod divitibus anterior consuetudo. #### Sed quaedam aegritudines sunt in quibus si cibus sumitur non juvat sed gravat, et tunc necesse habent aegrotantes minus accipere ne graventur. Exposita autem aegritudine sic tractandi sunt ut citius recreentur. Et in hac recreatione fratrum non debet esse acceptio personarum, non debet contemni humillima paupertas in his quae postulat humana necessitas, cum hoc eis tribuat recens aegritudo, quod divitibus anterior consuetudo. Qui enim misericors est in alium, Deus misericors est in illum. Unde ipse ait: Beati misericordes, quoniam ipsi misericordiam consequentur (Matth. V). Beatus quoque Joannes dicit: Qui viderit fratrem suum necessitatem habere et clauserit ab eo viscera sua, quomodo charitas Dei manet in eo? (I Joan. III.) Si ergo charitatem Dei volumus habere, debemus in fratribus nostris misericordiae opera exercere. Quod cum agimus, procul dubio ei servimus qui electis suis dicturus est in judicio: Infirmus fui et visitastis me; esurivi et dedistis mihi manducare (Matth. XXV), etc., his similia. Quibus merces inde impenditur, cum dicitur: Percipite regnum quod vobis paratum est ab origine mundi (ibid.). Cum ergo fratribus nostris propter Deum servimus, ipsum regnum coelorum requirimus; et si opera sunt transitoria, merces tamen manet aeterna. #### Sed cum vires pristinas reparaverint, redeant ad feliciorem consuetudinem suam. #### Felix consuetudo est carnalia desideria quae militant adversus animam, abscindere, felix consuetudo est abstinere, felix consuetudo corpus suum castigare et in servitutem redigere. #### Quae famulos Dei tanto amplius decet, quanto minus indigent, ne cibi eos teneat voluptas jam vegetatos, quos necessitas levarat infirmos. #### Ad levandam infirmitatem necessarium est carnis curam agere, quae videlicet caro postquam vegetata fuerit, oportet eamdem curam carnis resecare, ne famulos Dei teneat cibi voluptas, ne serviant gulae qui debent animae deservire. Quanto ergo minus indigent, tanto amplius decet ne cibi eos voluptas teneat, ne gulae vitium animae virtutes tollat. Nullus palmam spiritualis certaminis apprehendit, qui non in semetipso prius per afflictam ventris concupiscentiam carnis incentiva devicerit. Neque enim ad conflictum spiritualis certaminis assurgitur, si non prius intra nosmetipsos hostis positus gulae videlicet appetitus edomatur, quia si non prius ea quae nobis viciniora sunt, prosternimus, inaniter ad ea quae longe sunt impugnanda transimus. Multi ordinem certaminis ignorantes edomare gulam negligunt, et ad spiritualia bella consurgunt, qui etiam aliquando multum quae magnae fortitudinis sunt faciunt. Sed dominante gulae vitio per carnis illecebram omnia quae fortiter egerunt, perdunt, et dum venter non restringitur, per carnis concupiscentiam simul cunctae virtutes obruuntur. Hoc signat quod muros Hierusalem princeps cocorum destruxit, quia virtutes animae, dum non restringitur venter, perdit. Ex Aegypto populus adductus in eremo occubuit, quia despecto manna cibos carnium petiit. Primogenitorum gloriam Esau amisit, quia magno astu desiderii vilem cibum, id est lenticulam, concupivit. Neque enim cibus, sed appetitus in vitio est. Unde et lautiores cibos plerumque sine culpa sumimus, et abjectiores non sine reatu conscientiae degustamus. Ea itaque sumenda sunt quae naturae necessitas quaerit, et non ea quae edendi libido suggerit. #### Illos aestiment ditiores qui in sustinenda parcitate fuerint fortiores. #### Ex fortitudine parcitatis deprimuntur vitia carnis, ex mortificatione vitiorum procedit pullulatio virtutum. Ipsae sunt verae divinae quibus ditantur animae continentium. Unde et subditur: #### Melius est minus egere quam plus habere. #### Melius est aliquid egestatis propter Dominum sustinere., quam superabundare. Nam egestas quae propter Dominum est, generat humilitatem; quae est initium omnium honorum; abundantia vero parit superbiam, quae est initium omnium malorum. Servus ergo Dei ut voluntatem atque appetitum carnis possit reprimere, semper debet ad minus tendere ut ipsorum alimentorum et vestimentorum minus velit habere etiam quam necesse sit. Adjutorem quippe habemus internae intentionis hunc hominem quem exterius gestamus, et si ipsi insunt lasciviae, ipsi tamen affectus suppetunt operationis bonae. Unde necesse est ut interior homo noster aequus quidem arbiter praesideat inter se et eum quem exterius gestavit, quatenus ei homo suus exterior et semper ad debitam ministerium servire sufficiat, et nunquam superbe libera cervice contradicat. ####  |