| #### CAP. VIII. De residuo moltae seu molae ad basim altaris condendo. |

| #### #### Completa oratione, convertit se pontifex ad altare incipiens Antiphonam cum psalmo: Introibo ad altare Dei (Psal. XLII). Et quod remanet de molta qua conditae sunt sanctorum reliquiae, fundit ad basim altaris, quia quod ipse nequit, humiliter Deo committit, et purgationem scilicet subditorum per aquam intelligunt, et honorificationem sanctorum. Hinc est quod in sacrificiis Veteris Testamenti de sanguine hostiarum digito sacerdotis aspergebatur contra Deum; vel in cornibus altaris ponebatur juxta sacrificiorum diversitatem, et quod reliquum erat, ad basim altaris fundebatur, quia sacerdotum est quidquid possunt ad utilitatem gregis sibi commissi facere; quod autem vires suas excedit, Domino devotissime commendare. Quam formam summus Pastor caeteris reliquit, cum passioni appropinquans Patri dixit: Pater, serva eos quos dedisti mihi (Joan. XVII). Quam Magistri formam secutus Paulus in supremo articulo vitae praesentis, dicebat discipulis suis: Et nunc commendo vos Domino, et verbo gratiae ejus (Act. XX). Hoc autem innuit Antiphona. Dicit enim se introiturum ad altare Dei, videlicet ad illud quod significatur per istud visibile, ad quod non penetrat oculus carnis, sed pura et devota intentio mentis. Et hoc est quod sequitur: Ad Deum qui laetificat juventutem meam (Psal. XLII). ####  |