| #### CAP. IX. De secunda petitione contra invidiam. |

| #### #### Adveniat regnum tuum. Haec est secunda petitio, quae contra vitium invidiae opponitur, in qua desisiderium fraternae salutis commendatur. Quid enim est regnum Dei, nisi salus hominum? Non enim regnum hic illud significatur, quo cunctis Deus potestate praesidet, et nutu potentiae suae universa ad arbitrium suae voluntatis intorquet. Hoc enim regnum nec per profectum advenit, nec per defectum recedit, quia divina potestas nec augeri potest, quia plena est; nec minui, quia aeterna est. Illud vero regnum, quo piis mentibus per amorem subjectis praesidet, tantum advenit, quantum salus hominum crescit. In quibus videlicet mentibus dum id quod contra justitiam male nitebatur, ad nutum divinae voluntatis per gratiam aspirantem componitur, tunc nimirum in eis Deo advenienti regnum praeparatur, ut in ipsis habitet. Nunc omnem motum illarum ad justitiam dirigens, postea vero finito mutabilitatis hujus cursu, omne desiderium earum sopita omni contradictione ad pacem aeternae tranquillitatis componens. Regnum ergo Dei est, quo interius per gratiam praesidens, fluctuantes mentes hominum regit et ad leges aeternae justitiae sequendas non vi, sed amore inflectit, ut sub ipso per devotionem et post ipsum per imitationem dirigantur ad ipsum per glorificationem. Sicut ergo in prima petitione gloriam Dei postulamus, sic in secunda salutem proximi flagitamus. Illud contra superbiam, hoc contra invidiam. Ibi nos per humilitatem superiori subjecimus hic per charitatem proximo sociamus. Sanctificetur nomen tuum. Adveniat regnum tuum. ####  |