| #### TIT. XLIII. Quod virtus et veritas simul esse volunt. |

| #### #### Est in sapientia spiritus intelligentiae, certus, suavis, amans bonum, acutus, qui nihil vetat benefacere (Sap. VII), etc. Virtus et veritas cum de eodem sunt, non se impediunt. Unde cum dictum esset de spiritu sapientiae quoniam acutus est (Sap. VII), subjunctum est statim quoniam nihil vetat benefacere (ibid.). In philosophis gentilium acumen spiritus erat, sed idipsum benefacere vetabat quia illorum intentio quo magis per acumen movebatur extranea cognoscere, eo magis per occupationem impediebatur propria considerare. Vera autem sapientia semper virtutem habet comitem, quia hoc magis appetit scire quod magis expedit esse. Unde adhuc de ipso dicitur: Certus, suavis amans bonum (Sap. VII). Certus scilicet experientia; suavis, gustu; amans bonum quia non potest odire in opere quod vere diligit in cognitione. ####  |