| #### TIT. XLVII. De quadruplici languore unde nos liberavit Christi adventus. |

| #### #### Dicite pusillanimis: Confortamini et nolite timere. Ecce Deus noster veniet et salvabit nos. Tunc aperientur oculi caecorum, et aures surdorum patebunt. Tunc saliet sicut cervus claudus, et aperta erit lingua mutorum (Isa. XXXV). Generis humani ante adventum multa erat caligo, ut Deum cognoscere, verba ejus audire, bene operari, et peccata recusarent confiteri. Tantis itaque miseriae languoribus placuit Deo salutis medicinam, ministris suis imponere, ad ejus consolationem, dicens: Dicite pusillanimis, etc. Ecce Dominus noster, medicina nostra, et salus nostra, et Jesus noster adveniet. Vere pusillanimes erant jacendo in doloribus, desperando in quadruplici infirmitate. Caeci enim erant, surdi, claudi et muti. Caeci Deum ignorando, surdi ipsum audire contemnendo, muti peccata sua non confitendo, claudi bene operari negligendo. Infirmitas ista a primo parente sumpsit initium. Caecus fuit ex verbis serpentis putando se fieri Deum, non videndo se ex verbo Dei si non obediret ei futurum esse miserum. Claudus fuit cum in altero pede claudicavit. Duo enim sunt hominis spiritualis pedes, dilectio Dei et proximi; qui altera earum caret claudicat. Adam volens uxori morem gerere, dum amori ejus amorem Dei postposuit; male claudicavit. Dum Deum per obedientiam non audivit, surdus fuit. Mutus in confessione peccati fuit, rejiciens culpam in uxorem. In haec vitia damnavit posteros excaecatos cultu idolorum, surdos in similitudine aspidis, quia populus Dei non audivit vocem ejus, claudos, quia claudicaverunt a semitis Dei, mutos a confessione peccati. Quia inquit tacui inveteraverunt ossa mea (Psal. XXXI). Ab hac quadruplici infirmitate volens nos liberare, consolando per prophetam inquit: Ecce Deus noster. Tunc enim aperuit oculos caecorum, aperiens sensum ut intelligerent Scripturas; aures dum clamavit: Qui habet aures audiendi, audiat (Matth. XIII). Claudos gressus direxit, dum eos ad viam coeli inclinavit. Directi sunt pedes sicut Origenes, qui nimium est de misericordia confisus. Neque ad sinistram sunt dejecti, sicut Cain Judas et diabolus, qui desperantes diverterunt. Medius enim callis tenendus est, ut nec desperet, nec de misericordia confidens licenter peccet. Hinc vaccae, arcam portantes pro peccatis, ad dexteram vel ad sinistram non declinant. In hac via saliendum est sicut salit cervus, ut spinosa divitiarum et lutosa transiliamus luxuriae. Cervus deserit valles, ascendit montes. Tu, desere terram, ascende coelum. Cervus serpentem devorat, sitiens petit fontem, deponit veterem pellem. Tu, peccator, occide diabolum, curre ad Christum, depone veterem hominem, id est superbiam. Aperuit ora mutorum, quia, cum clamaret: Agite poenitentiam (Matth. III, IV), confessi sunt peccata. Patet igitur, fratres, quadruplicis languoris quadruplex remedium. Non contemnamus medicinam. Aperiamus hic oculos per fidem, ut in futuro Deum videamus per speciem. Pateant aures verbo Dei, ne et nobis dicatur: Vos verba Dei non auditis, quia ex Deo non estis (Joan. VIII). Saliamus ut cervus pede amoris Dei, ut ad coelorum alta valeamus ascendere. Aperiamus interim linguam nostram in confessione praevenientes Deum, ut ibi eam in illa laude aperiamus confessione, qua omnis spiritus laudabit Dominum (Psal. CL). ####  |