| #### TIT. XLV. De cedris Libani confractis in bono religioso, et de duplici vitulo. |

| #### #### Vox Domini confringentis cedros: et confringet Dominus cedros Libani, etc. (Psal. XXVIII). Difficile est et quasi impossibile camelum per foramen acus transire, cor tumidum superbia obedientiae angusta penetrare; sed apud homines, non apud Deum, qui quaecunque voluit fecit, non solum in coelo, sed etiam in terra, id est non solum in illis quorum cor est intelligentia lucidum directum in coelum, et mens firma in terra, sed in mari et omnibus abyssis (Psal. CXXXIV), videlicet qui habent cor amarum et instabile ut mare; animum tenebrosum ut abyssum, fecit quod voluit, qui ad aspectum suum et vocis tonitruum contrivit omnes montes arrogantiae, incurvavit colles superbiae, et deposuit potentes de sede, quia vox confringentis cedros et etiam cedros Libani. Aliae sunt cedri aliorum montium. Libanus decandidatio interpretatur. Decandidatio autem sanctorum est justificatio. Unde Joannes: Byssinum enim sunt sanctificationes justorum (Apoc. XIX). Unde vox justi: Super nivem dealbabor (Psal. L). Et Domini: Si fuerint peccata vestra [ut coccinum] (Isa. I). Cum talis decandidatio creverit in montem, et attolli coeperit super alios: cum se scilicet quisquam magnum putaverit et caeteris sanctiorem, natam scias cedrum in Libano. Si autem nuper de saeculo venisti, et super hoc adhuc pro litteris tuis vel pecuniis te jactas et extollis per nobilitatem generis vel pro habiti honoris dignitate, talium elationes cedri quaedam sunt, sed Libani non sunt, quia de vanitatis nigredine non de sanctitatis candidatione surgunt. Quod si in principio bonae conversationis tuae, saecularium pomparum cedri minuuntur, vox Domini est confringentis cedros. Et si forte postmodum, ut fieri solet, post instituta opera, quasi de perfecta institutione surgant quaedam magnarum elationum cedri, addet Dominus et illas confringere, quia confringet Dominus cedros Libani. Idcirco pro illis praesens non futurum ponit, dicens, confringentis cedros, dum cedros vero Libani futurum ponit, et confringet cedros Libani. Additur: Et comminuet eos ut vitulum Libani (Psal. XXVIII). Vere haec est mutatio dexterae Excelsi (Psal. LXXVI), comminuere rigorem cedri ad similitudinem vituli Libani, et quaelibet tumida corda inclinare ad humilitatis Christi imaginem. Quomodo prius contritus est propter scelera nostra, Vitulus ille singularis veniens a Libano de monte umbroso et condenso, id est a supremo coelo ubi splendet candor lucis aeternae? Quomodo, inquam, comminutus est? Qui cum in forma Dei esset, humiliatur immensitate attritionis, quia tormento crucis nihil acerbius, morte nihil ignominiosius. Audiat quomodo inclinari debeat qui se ut vitulum Libani comminui desiderat, asperrima et vilissima, sponte sua, etiam sine culpa sustineat. Ille venit facere voluntatem Patris sui, et tu fac praelati tui. Ecce invenimus vitulum quem in holocaustum Domini mactare debemus, nihil ita flagrat Domino quam si mactetur vitulus propriae voluntatis. Sed interest utrum sit de Libano an de Carmelo. Vitulum in pascuis Carmeli nutriunt, qui in rebus carnalibus voluntatem suam adhuc non deserunt. Vitulum in Libani vertice pascit, qui voluntatem suam in rebus spiritualibus sequitur. Is autem qui lautiores cibos et vestem molliorem quam caeteri, petit, vitulum impinguat de feno Carmeli. Qui abstinere a concessis volens, fugit comedere quod caeteri, et usurpat sibi habitum hispidiorem, vitulum suum nutrit in pascuis Libani. Uterque pascua quaerit vitulo suo, sed unus de Carmelo, alius de monte Libano. Quidquid enim propter violentiam mentis vel teneritatem carnis agitur, ad Carmelum pertinet, quia molle vel tenerum interpretatur; quidquid quasi pro sanctitate supra ordinis institutum vel praelati consilium praesumitur, inter armenta Libani annumeratur. Sed vae vobis qui confiditis in vinculo Samariae (Amos. VI), servientes tanto studio voluntati propriae. In Judaeam venistis, ubi mactatur Domino vitulus propriae voluntatis. Ad quid descendistis ad Samariam, ubi vitulus pro Deo adoratur, propriam voluntatem custodientes et descendentes. An nescitis quod Judaei non coutuntur Samaritanis! Prius a saeculo venientes propriam voluntatem damnaveratis. Nunc quaeritis de Judaeis Samaritani effici. Si in Judaea es, vitulum Deo in sacrificio interficis; si in Samaria, vitulo tuo servis. Si enim carnis curam in desideriis facis, vitulum de feno Carmeli pascis. Omnis enim caro fenum (Isa. XL). Vide autem quomodo lex hujus vituli carnes comminuat et flammis in cinerem dirigat. Prius mactatur, cum obedientiae amore singularitas abdicatur. In frusta dividitur, cum quaeque singularitatis opera distinguuntur, quousque omnis arrogantiae voluntas sopiatur solo cogitationis cinere inde remanente, quo conscientia ex recordatione humiliata confundatur magisque vereatur ####  |