| #### Pars 11 |

| #### #### Sequitur: ####
| #### “Et in subjectis contumeliam omnino nescientes, subauditur existimandum est. Sicut enim puritatem Dei desuper participant sine diminutione, ita inferius participandam praebent sine elatione: in hoc ipso Deum imitantes, ” |
#### ####
| #### “qui dat omnibus affluenter, et non improperat (Jac. I).” |
#### #### Propterea, inquit, ####
| #### “existimandum est nescientes esse contumeliam in subjectis; sed potius habentes collocationem propriae deiformis specialitatis incasualem, ut et intransmutabilem.” |
#### #### Propriam deiformem specialitatem intelligit, excellentem, et singularem conformationis divinae pulchritudinem: quae in illis summis essentiis est; in qua ita purissimae et perfectissimae collocatae sunt, et fundatae, ut collocationem habeant incasualem; cui casus dominari non potest; et merito incasualem, utpote intransmutabilem, vel incommutabilem. Summa ergo hujus capituli haec est, quod primae et principales illae essentiae purgationem, sive puritatem suam sine diminutione participant, sine elatione participandam praebent, sine mutabilitate incorruptam possident. Et haec quidem de purgatione illorum dicta sunt. ####  |