| #### CAP. IX. De Hiraclio. |

| #### #### Heraclius igitur Romanum assecutus imperium anno Incarnationis Dominicae 615, imperavit annis triginta. Hic invenit valde dissolutam rempublicam, et attritam. Siquidem Europam vehementer Avares vastaverant. Hujus etiam diebus rex Persarum Cosdroes cepit Damascum, et vastavit Jerosolymam, et venerabilia loca, quae erant in ea, conflagravit, et populorum copias captivavit una cum patriarcha ejusdem urbis Zacharia, et pretiosum Christi crucis lignum secum in Persidem asportavit. Igitur Heraclius praetores Cosdroae Sarabbagam et Sabasam, Sain et Razatem superavit, et multas cepit munitiones. Denique Cosdroes ab eo captus est, et in carcerem missus, ubi et mortuus est. His itaque transactis Heraclius Byzantium est reversus, habens secum sanctum Dominicae crucis lignum. Deinde larga militibus praemia donavit et paululum recreatus revexit Jerosolymam lignum sanctae crucis; plurimas Deo pro tantis triumphis referens gratias. Verum per idem tempus Cyrus Alexandrinus episcopus, et Sergius Constantinopoleos patriarcha Monothelitarum haeresim praedicabant. A quibus depravatus Heraclius Augustus aberravit a catholica fide. Unde divino judicio Agareni, qui et Sarraceni dicuntur, Hummaro duce imperium ejus coeperunt lacerare. Hac praeterea tempestate Sarraceni, qui et Turci dicuntur, Mahumet pseudopropheta ducatum eis praebente, a suis sedibus exierunt, Heracliique imperium devastare coeperunt. Porro Mahumet iste Sarracenorum et Arabum princeps, et pseudopropheta fuit de genere Ismael filii Abrahae. Heraclius denique Augustus imperii sui anno tricesimo primo defunctus est. Imperavitque post ejus decessum Heraclius Constantinus filius ejus mensibus quatuor. Quibus vix expletis veneno sublatus est propinato a noverca sua Martina. Sicque eo defuncto imperavit Heraclonas frater ejus pro eo cum matre sua Martina. ####  |