| #### CAPUT 26 |

| #### #### Sequitur: #### Et Dominus dedit vocem suam ante faciem exercitus sui; quia multa sunt nimis castra ejus; quia fortia et facientia verbum ejus. #### ALLEGOR. Vox Domini, inspiratio populi: facies, erat exercitus, ordo, cultus, splendor, ritus, forma, modus. Ordo vexillorum, cultus deorum, splendor armorum, ritus negotiorum, forma regiminis, modus itineris. Inde fortia, inde verbum ejus facientia. Haec historialiter praelibavimus, nunc ea allegorice discutiamus. Quidam captivitatem istam ad ultimum referunt judicium, interpretantes ruinam in eo fieri ob praefata scelera. Haec autem videntur astipulari de Psalmista dicente: Misit in eos iram indignationis suae, indignationem, et iram, et tribulationem, immissiones per angelos malos (Psal. LXXVII). Sed quomodo quaedam huic intelligentiae serviant non video. Quomodo enim in illo examine, aspectus eorum, daemonum scilicet, erit quasi aspectus equorum? et quomodo ut equites current? quomodo super capita montium exsilient? quomodo quasi viri bellatores murum ascendent, cum etiam de bonis angelis in eos legatur: Cum sublatus, inquit Job loquens de apostata angelo, fuerit, timebunt angeli, et territi purgabuntur? (Job XLI). Nos autem hujus explanationis opacitatem perspicaciori linquimus ingenio, aliam fortassis luculentiorem, et litterae vicinius obsequentem cudentes, sine sententiae melioris praejudicio. Propheta igitur Joel oculo prophetiae praevidens spiritualem Babylonium, universum orbem tyrannice vastantem, humano generi crudeliter dominantem, absorbentem fluvium, non est eviratus, sed habet fiduciam, quod influat Jordanis in os ejus. Videt gentilem populum dicatum idolis, fraudatum gratia prophetiae, viduatum privilegio gratiae. Contemplatur quoque adventum Christi, incarnationem Verbi, missionem Paracleti, praedicationem apostolorum, angulum duorum populorum, assumptionem gentilis populi, et partem minimam Judaici, contemptum vero majoris residui. Pro gratia ergo assumpti Judaici, hortatur in Sion tuba canere, pro ira reprobati residui in monte ululare, dicens: Canite tuba in Sion: ululate in monte sancto meo. Quia vero scriptum est: In illa die duo erunt in agro, in lecto, in molendino: unus assumetur, et alter relinquetur (Matth. XXIV). Assumendos jubet in Sion tuba canere, relinquendos in monte sancto ululare. Sion est Ecclesia, in adventu sponsi sui posita specula. Mons sanctus est Christus, de quo Psalmographus: Mons, in quo beneplacitum est Deo habitare in eo (Psal. LXVII). Quidam ergo cantant, et quidam ululant in hoc Emmanuel. Unde Simeon: Ecce positus est hic in ruinam, et in resurrectionem multorum in Israel (Luc. II). Haec autem de Judaico dicuntur populo. ####  |