| #### CAP. IV. Orat quo Deum pro modulo mentis suae capere possit, ut dilatetur domus animae suae ejectis desideriis pravis, et receptis bonis, meminitque quanta sit felicitas animae in coelum receptae. |

| #### #### Veni ad me ut videam te, sed angusta est mihi domus animae meae; quo venias ad eam, dilatetur abs te; ruinosa est, refice eam; habet quae offendant oculos tuos, fateor et scio, sed quis mundabit eam? Aut cui alteri praeter te clamabo: Ab occultis meis munda me, Domine, et ab alienis parce servo tuo? (Psal. XVIII.) Fac me dulcis Christe, bone Jesu, fac me, rogo, amore et desiderio tui deponere onus carnalium desideriorum et terrenarum concupiscentiarum. Dominetur, rogo, carni meae anima, animae ratio, rationi gratia tua, et tuae me interius et exterius subde voluntati. Tribue mihi, ut laudet te cor meum, et lingua mea, et omnia ossa mea. Dilata mentem meam, et attolle intuitum cordis mei, ut vel rapida cogitatione spiritus meus attingat te aeternam sapientiam super omnia manentem. Dissolve me, oro, a vinculis, quibus constrictus teneor, ut reliquens omnia ista tibi festinem, tibi soli inhaeream, soli intendam. Felix anima, quae terreno resoluta carcere, libera coelum petit, quae te dulcissimum Dominum facie ad faciem cernit, quae nullo metu mortis afficitur, sed de incorruptione perpetuae gloriae laetatur. Tranquilla est et secura, non timet hostem neque mortem. Habet jam te pium Dominum quem diu quaesivit, semperque amavit, hymnidicis sociata choris melliflua perpetuae festivitatis carmina ad laudem gloriae tuae, rex Christe, in aeternum concinit. Inebriatur enim ab ubertate domus tuae, et torrente voluptatis tuae potas eam. Felix societas supernorum civium, et gloriosa solemnitas omnium ad te redeuntium ab hujus nostrae peregrinationis tristi labore. Amoenitatem omnis pulchritudinis, formositatem totius splendoris, atque dignitatem totius elegantiae jugiter tui cives cernunt. Nihil omnino quod conturbet mentem in te auribus datur. Quae cantica, quae organa, quae cantilenae, quae melodiae ibi sine fine decantantur? Sonant enim semper melliflua hymnorum organa, suavissima angelorum melodia, cantica canticorum mira, quae ad laudem et gloriam tuam a supernis civibus in perpetuum decantantur. Amaritudo et omnis fellis asperitas in regione tua locum non habet. Non enim est ibidem malignus, neque malitia. Non est adversarius et impugnans, nec est ulla peccati illecebra. Nulla est ibi indigentia, dedecus nullum, nulla rixa, nullum improperium, causatio nulla, nullus timor, nulla inquietudo, nulla poena, nulla dubietas, nulla violentia, nulla discordia: sed pax summa, charitas plena, jubilatio et laus Dei aeterna, secura sine fine requies, et gaudium semper in Spiritu sancto. Fortunatus ego si audiero jucundissimas civium tuorum cantilenas, carmina melliflua laudes summae Trinitati debito honore promentia, sed nimium felix si ego ipse meruero cantare canticum Domino de dulcibus canticis Sion (Psal. CXXXVI). O vita vitalis, vita sempiterna, et sempiterne beata, ubi gaudium sine moerore, requies sine labore, dignitas sine tremore, opes sine amissione, sanitas sine languore, abundantia sine defectione, vita sine morte, perpetuitas sine corruptione, beatitudo sine calamitate. Ubi omnia bona in charitate perfecta, ubi species et visio facie ad faciem, ubi plena scientia in omnibus et per omnia. Ubi summa Dei bonitas cernitur, et lumen illuminans a sanctis glorificatur. Ubi praesens majestas Dei conspicitur, et hoc vitae cibo sine defectu mens intuentium satiatur. Vident et videre desiderant, sine anxietate et sine fastidio satiantur. Ubi verus justitiae sol mira sui pulchritudinis visione omnes reficit, et ita universos coelestis patriae cives illuminat, ut luceant ipsi, lumen videlicet illuminatum per Deum lumen illuminans ultra omnem solis nostri splendorem, atque cunctarum stellarum claritatem immortali adhaerentes deitati, ac per hoc immortales et incorruptibiles facti juxta promissionem Domini Salvatoris: Pater quos dedisti mihi volo, ut ubi ego sum et illi sint mecum, ut videant claritatem meam, ut omnes unum sint, sicut, tu Pater, in me et ego in te, et ipsi in nobis unum sint (Joan. XVII). O regnum coelorum regnum felicissimum, regnum carens morte et vacans fine. Cui nulla tempora succedunt per aevum, ubi continuus sine nocte dies nescit habere tempus. Ubi victor miles donis ineffabilibus cumulatur. #### Nobile perpetua caput amplectente corona. #### ####  |