| #### TITULUS 3 |

| #### #### Sequitur: #### Auditum audivimus a Domino, et legatum ad gentes misit. #### LITTERAL. Quae obscure prius dixerat, nunc evidentius manifestat, adventum scilicet Christi ad destructionem peccati, ad salutem mundi, ad cognitionem veri, ad dilectionem summi boni. Legatus ipse est de quo Aggaeus: Ecce venit, inquit, desideratus cunctis gentibus, et gloria ejus replet orbem terrarum (Agg. II). Legatus iste sub habitu paupertatis divitias nobis attulit immortalitatis. Unde Apostolus: Qui pro nobis, inquit, pauper factus est, ut nos paupertate illius ditaremur (II Cor. VIII). Legatus iste tria secum attulit: Lucem, unguentum, panem. Lucem caecis, unguentum aegrotis, panem famelicis. Lucem exposuit in monte, panem in coenaculo, unguentum in crucis patibulo. Lucem in carcere, panem in deserto, unguentum posuit in theatro: in carcere ignorantiae, in theatro carnalis concupiscentiae, in deserto humanae miseriae. Christus namque mundum illuminavit, pulsa ignorantia; ipse eum satiavit, ordinata concupiscentia; idem ipsum in melius commutavit, exterminata miseria. Unde ipse in Evangelio: Ego sum, inquit, via, veritas et vita (Joan. XIV). Via illuminando, veritas sanando, vita felicitando. Primo contra ignorantiam secundo contra concupiscentiam, tertio contra miseriam. Quaerendum est autem ubi, vel a quo de legatione ista propheta quidquam acceperat. Moyses in medium prosiliat, et quidquid eo acceperat aperiat. Prophetam, inquit, suscitabit Dominus de fratribus vestris: ipse tanquam me audietis (Deut. XVIII). Isaias quoque: A finibus terrae, inquit, laudes audivimus, gloriam Justi (Isa. XXIV). Intuere, lector, laudes et gloriam Justi. Gloriam in futuro, laudes in praesenti. Laudem quippe promeruit multiplicem; quia et aegrotis sanitatem, et egenis ubertatem, et captivis libertatem donavit. Sit igitur laus ejus in ore meo, qui me et sanitate roboravit, et ubertate ditavit, et libertate donavit. Post hanc arrham si pure et fideliter accipio, ego gloriam Justi accepturum me nullatenus dubito. Auditum enim audivimus a Domino, et legatum misit ad gentes. Quod autem auditum audivimus, dicit, locutio quidem minus est Latina, sed ex Graeco fideliter expressa. Inculcatio vero verbi intentionem sifignicat eloquii. Historialiter autem adventus regis Babylonici super Idumaeos significatur: pro quo Dominus misit, quando ut veniret, justo judicio permisit. Hic enim vocatus est malleus universae terrae, per quem Dominus dignatus est justissimae vindictae exercere judicia, et per quem justo Dei judicio innumeri populi attrita est superbia. Unde legitur in alia prophetia: Fili, inquit, hominis, quid dabitur Babylonio regi pro labore, quod apud Tyrum servivit mihi? Da, inquit, ei regnum Aegypti. Intuere, lector, formam divinae providentiae et ordinem vindictae, et normam justitiae. Babylonii siquidem expugnaverunt Assyrios, Medi Babylonios, Macedones, Medos, Romani Macedones, Christus Romanos; sed ultima victoria non ex crudelitate acta est, sed ex benignitate et clementia. Aliis vero pro qualitate meritorum digne illata est ultio suppliciorum. Haec per excessum juxta historiam diximus. ####  |