| ### LIBER SECUNDUS. ###  |

| #### TITULUS CAPITULI I. Quod divina illuminatio secundum bonitatem varie impraevisa proveniens, manet simpla; et non hoc solum sed et unificat illuminata. LITTERA. |

| #### ####
| #### “Omne datum optimum, et omne donum perfectum desursum est descendens a Patre luminum (Jac. I).” |
#### #### Sed et omnis, Patre moto, manifestationis luminum processio in nos optime ac large proveniens: iterum ut unifica virtus restituens nos replet, ac convertit ad congregantis Patris unitatem, et deificam simplicitatem. Etenim ex ipso omnia, et in ipsum (Rom. XI), ut divinum ait verbum. Ergo Jesum invocantes paternum lumen, quod est quod verum quod ####
| #### “illuminat omnem hominem venientem in hunc mundum (Joan. I)” |
#### #### per quem ad principale lumen Patrem accessum habuimus (Ephes. II): in sanctissimorum eloquiorum Patre traditas illuminationes, quantum possibile est, respiciemus. Et ab ipsis symbolice nobis, et anagogice manifestatas coelestium animorum hierarchias, quantum potentes sumus, considerabimus. Et principalem, et super principalem divini Patris claritatem, quae angelorum nobis in figuratis symbolis manifestat beatissimas hierarchias immaterialibus, et non trementibus mentis oculis respicientes: iterum ex ipsa in simplum illius restituimur radium. Etenim neque ipse usquam, neque unquam radius a propria singulari unitate deseritur. Ad anagogicam vero, et unificam eorum, quae provisa sunt contemperantiam optime et pulchre multiplicatur, et provenit: manetque intra se munite in incommutabili similitudine uniformiter fixus: et in se, quantum fas est, respicientes proportionaliter eis extendit; et unificat secundum simplicem sui unitatem. Etenim neque possibile est aliter nobis lucere divinum radium, nisi varietate sacrorum velaminum anagogice circumvelatum, et iis, quae secundum nos sunt, providentia paterna connaturaliter, et proprie praeparatum. Propter quoae et sanctissimam nostram hierarchiam perfectissima sacrorum dispositio coelestium hierarchiarum super mundana imitatione dignam judicans, et dictas immateriales hierarchias materialibus figuris, et formalibus compositionibus varificans tradidit, ut proportionaliter nobis ipsis a sacratissimis formationibus in simplas, et non figuratas ascendamus altitudines et similitudines. Quoniam neque possibile est nostro animo ad non materialem illam ascendere coelestium hierarchiarum, et imitationem, et contemplationem, nisi ea, quae secundum ipsum est, materiali manuductione utatur. Visibiles quidem formas invisibilis pulchritudinis imaginationes arbitrans, et sensibiles suavitates figuras invisibilis distributionis, et immaterialis luculentiae imaginem materialia lumina, et secundum intellectum contemplativae plenitudinis discursas sacras disciplinas, et adunati ad divina, et ordinati habitus earum, quae hic sunt, dispositionum, ordines, et Jesu participationis ipsam divinissimae eucharistiae assumptionem, et quaecunque alia coelestibus quidem essentiis super mundane, nobis vero symbolice tradita sunt. Propter hanc ergo nostram corrationalem theosin misericors perfectionis principium, et coelestes hierarchias nobis manifestans, et comministram earum perficiens nostram hierarchiam ad virtutem, nostramque similitudinem deiformis earum sanctificationis sensibilibus imaginibus super coelestes descripsit intellectus, in sacris eloquiorum compositionibus, ut nos reduceret per sensibilia ad intellectualia, et ex sacre figuratis symbolis in simplas coelestium hierarchiarum summitates. ####  |