| #### QUAESTIO CCCXVIII. |

| #### #### Nihil commune nisi ei, qui existimat quid commune esse. Videtur Apostolus innuere quantitatem reatus assignandam esse secundum quantitatem, et qualitatem conscientiae, ut si quis veniale peccatum credat mortale, contra conscientiam committens, ad mortem peccet: etiam stramen levando de terra si levaverit conscientia dictante, id esse peccatum ad mortem. Et sic videtur hinc posse haberi omne peccatum, quod contra conscientiam est, esse ad mortem. Nam quicunque contra conscientiam suam agit, etiam veniale committendo, videtur Deum contemnere; quia se praeponit Deo. Solutio. In veniali peccato, quod sit contra conscientiam, alii peccant ad mortem, alii venialiter: nam si quis contra conscientiam committat sic veniale: quod credat se aeternaliter puniendum, si illud commiserit, ad mortem peccat, et Deum contemnit. Si autem ex infirmitate aliqua dictante sibi conscientia, quod pro eo non est damnandus, quamvis cum illo exierit, venialiter peccat; nec se Deo praeponit, nec Deum contemnit. Si quis objiciat quod contra conscientiam peccat, et sic placet peccatum commissum, et sic ad mortem peccat; quia ad mortem peccat, testante auctoritate: Omnis, cui placet peccatum, etc. Solutio. Placere, pro in usum ducere accipitur: et quicunque aliquod veniale in usum ducit, reus est mortis, ut dicit Augustinus. ####  |