| #### CAP. V. De officio vespertino. |

| #### #### In noctis initio, sole videlicet occidente, vespertinum Deo offerimus sacrificium, quando ad confitendum Domino convenimus. Dicit Isidorus in libro Etymologiarum: Vespertinum officium est in noctis initio vocatum a stella vespera, quae surgit oriente nocte. Et Augustinus in psalmo XXIX: Vespera fit quando sol occidit. Hinc possumus conjicere, quando festos et a servili opere feriatos dies observamus, quod eos observare debemus a vespera usque ad vesperam, id est ex quo sol occidit usque ad alium solis occasum. Quotidianus usus noster tenet ut quinque psalmos cantemus in officio vespertino. Quis enim nescit, quanquam per quatuor horas diei nos Deo commendavimus, sicut supradictum est, quanta impedimenta et quot tristitiae seu laetitiae inanes occupent mentem justi etiam per diem? Oculi enim adducunt ad eam illices formas. Per aures intrant verba detractionis aut luxus. Nares quoque non sunt alienae ab hoc pestifero internuntio. Per os quoque mens polluitur, quando criminosa seu etiam otiosa loquitur verba. Manus procul dubio et pedes id tangunt; unde anima fit deterior per cogitationem. Atque in istis quinque sensibus quotidiano tundimur assultu. Unde in noctis initio quando ad dormitionem accedimus, quae quasi quaedam imago mortis est, et cui multa assistunt pericula, pro delictis quinque sensuum veniam deprecando quinque psalmos cantamus. ####  |