| #### CAPUT XXVII. De oratione, et modo recte orandi. |

| #### #### 56. Oratio est mentis devotio; id est conversio in Deum per pium et humilem affectum. Humilem ex conscientia infirmitatis propriae: pium ex consideratione divinae clementiae. Nullo alio modo Deus citius ad misericordiam flectitur, quam si animus deprecantis ad eum toto devotionis affectu convertatur. Nil ita Deum complectitur, quemadmodum purus mentis affectus. Idcirco cum orare volueris, solus solitudinem cordis tui ingredere: et collecto spiritu tuo, integra mente et vacua curis, orationis domum intra: et stans coram Deo ante unum aliquod de altaribus, orationis instantia coelos penetra: et praesentatus choris coelestium, in ipsorum praesentia miserias et calamitates, quas pateris, miserandus deplora. Prode tuam necessitatem, posce eorum pietatem, et ego confido in eo qui dixit, Petite, et accipietis (Luc. XI, 9), quoniam si perseveraveris pulsans, non exibis inde vacuus. Sic ora cum oraveris, quasi sis assumptus et praesentatus ante faciem majestatis in excelso throno: ubi millia millium ministrant ei, et decies centena millia assistunt ei (Dan. VII, 10). Tunc veraciter oramus, quando aliunde non cogitamus. Sine intermissione orare debemus (I Thess. V, 17). Nam sicut nullum est momentum, quo homo non fruatur aut utatur Dei pietate et misericordia: sic nullum debet esse momentum, quo eum praesentem non habeat in memoria. Felix anima, quae omnes evagationes mentis in unum studet colligere, et in illo verae felicitatis fonte desiderium figere. Quando oramus, Spiritum sanctum ad nos vocamus. Oratio cordis est, non labiorum. Neque enim verba deprecantis Deus intendit; sed orantis cor aspicit. Vis virtutes tuas augere? Prodere noli. Quod manifestando potes amittere, tacendo custodi. Quibusdam enim concessum est tantum bene agere, et fructum boni operis non habere: quod ipsi sibi auferunt per studium humanae jactantiae. Sicut glacies calore dissolvitur, ita virtus ore laudantis. #### 57. Cum ad cor meum redire volo, desideriorum carnalium turbae, tumultusque vitiorum, tentationibus suis cogitationem meam dissipant, et intentionem cordis in oratione perturbant. Et dum converti ad Deum post perpetrata vitia studeo, et contra haec eadem vitia, quae perpetravi, illum exorare conor; occurrunt cordi phantasmata peccatorum quae feci, et mentis meae aciem reverberant, confundunt animum, et deprecationis meae vocem premunt. Ita mala quae feci, cogitationi meae suis imaginibus impressa, in ipsa mea oratione me conturbant. Caeterum quanto graviore tumultu cogitationum carnalium premor, tanto ardentius orationi insistere debeo. Et quantum peccatorum meorum phantasmata in oratione plerumque patior; tantum necesse est ut intentio cordis mei quo durius repellitur, tanto valentius insistat orationi: quatenus cogitationis illicitae tumultum superet, atque ad pias aures Domini nimietate suae importunitatis tamdiu irrumpat, donec cogitationes malas manu sancti desiderii ab oculis cordis abigat. Haec est vera tranquillitas, cum tota mens in se ipsa colligitur, et in uno aeternitatis desiderio immobiliter figitur. Debet proinde fluctuationem cordis restringere, et ad unius veri gaudii desiderium, cogitationum et affectionum motus colligere. ####  |