| #### QUAESTIO CLXXXVI. |

| #### #### Sed dicet aliquis, nonne Deus modo juste potest exigere ab homine, quod homo non potest reddere ut jam superius dictum est? Nisi enim Deus juste posset exigere ut nil concupisceret contra rationem; et ut Deum ex toto corde diligeret, non praecepisset homini utrumque. Simili modo videtur quod homo ante peccatum non posset totum reddere, quod Deus juste poterat exigere. Solutio. Homo ante peccatum per nullam culpam infirmus vel impotens effectus est; ideo facile poterat reddere quod Deus poterat exigere: post peccatum, et per peccatum talis effectus est, quod non valet solvere omne debitum, quod tamen Deus potest exigere, et ab iis exigit, qui de se praesumunt, et ad gratiam non confugiunt. Sciendum quod littera haec ab illo loco: Ego carnalis sum, usque ad illum, nihil ergo damnationis (Rom. VIII), etc., et de homine legis, et de homine gratiae solet legi, et qualiter de homine gratiae debeat, vel possit exponi secundum Augustinum dictum est. Qualiter autem de homine legis legatur diligentur intuendum est. Homo autem legis dicitur, qui per legem instructus cognoscit per peccatum, cui nolens resistere, vincitur et succumbit, et fomiti consentit, qui dicitur carnalis non solum fomitem sentiens, sed etiam ei consentiens. Cum ergo consensus sit rationis. ####  |