| #### CAP. XXVIII. De caeco juxta viam illuminato. |

| #### #### Factum est autem cum appropinquaret Jesus Jericho, caecus quidam sedebat secus viam mendicans. Et cum audiret turbam praetereuntem, interrogavit quid hoc esset. Dixerunt autem ei quod Jesus Nazarenus transiret (Luc. XVIII). Caecus iste significat genus humanum, quod a superna claritate exclusum, damnationis suae patitur tenebras; sed, Domino propinquante Jericho, curatur. Jericho, luna interpretatur, per quam defectus nostrae mortalitatis intelligitur. Dum ergo verbum Dei infirmitatem nostrae carnis suscepit, homo ad cognoscendum divina redit. Caecus sedet juxta viam, dum incipit in ipsum credere, qui dicit: Ego sum via, veritas, et vita (Joan. XII). Mendicat, dum rogat. Unde sequitur: Et clamabat. Jesus transiens caecum audit, stans illuminat; quia per humanitatem suam, nostrae caecitatis vocibus compatitur, sed per potentiam divinitatis lumen nobis gratiae infundit. Et qui praeibant increpabant eum, ut taceret. Qui Jesum praeeunt, significant tumultus carnalium vitiorum quae dissipant hominis cogitationes et perturbant vocis orationes, ne Jesus ad illuminandum venire possit cor hominis. Sed jam credens sentiens se gravari phantasmate vitiorum priorum, et vocem suae orationis impediri, ne pro se orare possit, ardentius clamat: Et Jesus dixit illi: Respice, fides tua te salvum fecit. Et confestim vidit, et sequebatur illum magnificans Deum. Videt et sequitur, qui bonum quod intelligit operatur, et Jesum praetereuntem imitatur. Et hic talis non solum in Deo proficit, sed etiam alios ad laudem Dei accendit. Unde sequitur: Omnis plebs, ut vidit, dedit laudem Deo. ####  |