| #### TITULUS CAPITULI XIII. Quare a seraphim dicitur purgatus fuisse propheta Isaias. LITTERA. |

| #### #### Age et hoc secundum virtutem inspiciamus ut quid a theologis seraphim missus fuisse dicitur (Isai. VI). Etenim responderit quisquam, quod non suppositorum quis angelorum, sed unus quisdam de maximis essentiis, et intimis purgat sacerdotem. Quidam ergo aiunt, quod juxta jam ante redditam cunctorum intellectuum societatis definitionem non unam circa Deum primarum mentium nominat eloquium in theologi purgationem venisse; quemdam vero praestantium nobis angelorum sacrificantem prophetae purgationem, seraphim aequivocatione vocatum fuisse, propter igneam et coelestem dictorum ablutionem peccatorum, et purgati in divinam obedientiam resuscitationem. Et eloquium unum ex seraphim simpliciter dixisse aiunt, non unam circa Deum collocatarum, sed nobis praestantium purgativarum virtutum. Aliter autem non nimis inconvenientem quamdam praestitit mihi apologiam super hujusmodi statu. Ait enim, quia propriam purgativam sacrificationem magnus ille, qui tunc erat, visionem formans angelus, in docendum divina theologum, in Deum, et post Deum in praeoperatricem reposuit hierarchiam. Et nonne igitur haec ratio verax est? Ait enim qui hoc dixit: Quomodo divina virtus in omnia veniens implet, et per omnia immensurabiliter pervenit, et omnibus iterum est invisibilis non solum, quasi ab omnibus superessentialiter remota, sed et quasi occulte in omnia permittens providas suas operationes. Sed tamen et in omnibus intellectualibus proportionaliter superlucet, et propriam illuminationem ingerens pretiosissimis essentiis, per eas quasi primas in alias sub illis munitas se bene ordinate distribuit secundum uniuscujusque dispositionis contemplativam commensurationem. Quam, ut apertius dicam, et per propria exempla etsi deficientia Deo omnibus remoto, verumtamen nobis manifestiora. Solaris radii distributiones in primam materiam bene distributae implent omnium lucidiorem, et per eam manifestius proprios declarat splendores. Accedens vero crassioribus materiis obscuriorem habet distributivam superapparitionem ex illuminandarum materiarum ad illuminationis distributivum habitum in opportunitate, et paulo post ex hoc ad perfecte fere indistributum coarctatur. Iterum ignis caliditas magis seipsam distribuit in capaciora, et ad similitudinem suam bene convenientia et facilia. Ad vero reformationibus contrarias essentias, ipsa nullum absconsum primitivae operationis vestigium manifestat. Et hoc eo amplius, quia iis, quae non sunt cognata per opportuna sibi habentia admittitur, primum utpote ignita faciens ab igneis facile mobilia, et per haec aut aquam, aut alterum quid, non facile ignescentium proportionaliter calificans. Juxta hanc igitur naturalis ordinationis rationem, supernaturalis ipsa omnis boni ornatus visibilis, et invisibilis, ordinatio, congrue dilucidationi claritatem primo apparentem ut in copiosissimis effusionibus, excelsissimis manifestat essentiis: et per eas quae post sunt essentiae divinum participant radium. Hae enim primae cognoscentes Deum, et divinam supereminenter desiderantes virtutem, et praeoperatrices fieri, quantum possibile, Deo simili virtute, et actione dignae effectae sunt, et post se essentias ipsae ad similem virtutem, ut virtus, deiformiter extendunt, copiose ipsis tradentes ex superveniente in eas claritate, et illae iterum subjectis: et per singulas prima ei, quae est post eam, tradit. Ipsa aqua nonne et in omnes proportionaliter pervenit? Est ergo simul cunctis illuminatis principium illuminandi Deus quidem natura, et vere et proprie, ut luminis essentia, et ipsius esse, et videre causalis. Tum deiformiter, et Deo similiter permanens superpositum, post se unicuique divina lumina per se in illud transvehendo. Ergo excellentissimam coelestium animorum dispositionem simul omnium reliquarum essentiae, secundum quod consequens est, post Deum principium mirantur, omnis sacrae et divinae scientiae, et divinae imitationis, tanquam per illos in omnes, et nos divina illuminatione distributa. Propter quod et omnem sacram, et Deo similem operationem in Deum quidem quasi causalem referunt; deinde in primos deiformes intellectus tanquam primos operatores divinorum, et magistros. Num ergo prima sanctorum angelorum dispositio magis simul omnibus habet igneam proprietatem, et effusam divinae sapientiae traditionem, et mysticum excelsissimae divinarum illuminationum scientiae, et sessivam proprietatem gestantem, divinam susceptionem significantem. Ipse vero suppositarum dispositiones essentiarum, igneam, sapientem atque scientem Dei susceptoriam virtutem participant quidem infra, et ad primas aspicientes, et per eas ut imitatione divina praeoperatrices dignefactas in deiformitatis possibile reductae. Dictas ergo sanctas proprietates, quarum participatio per primas post eas subsistentes fiunt, in ipsis illis post Deum tanquam in hierarchiis reponunt. Ait ergo haec, dicens (ibid.): Visionem ab illa descendentem, ab ipso susceptam fuisse theologo, per unum imperantium nobis sanctorum et beatorum angelorum, et ante illuminativam ipsius manuductionem in illam sanctam contemplationem reposuisse. Et supersedere vidit excelsissimas essentias, quantum in symbolis dicendum, post Deum, et circa Deum collocatas et cum Deo; omnibus etiam ipsis superarcane sublimiorem superprincipalem summitatem in medio superfirmatarum virtutum supercollocatam. Didicit ergo visionibus ipse theologus, quod juxta omnem superessentialem superexcellentiam incomparabiliter supercollocatum est divinum omnium invisibili visibilique virtuti. Atque quod ab omnibus est remotum ut universale, neque primis eorum, quae sunt, essentiis simile. Adhuc et omnium ipsum principium, et causam substantificam esse, et eorum quae sunt, secreta singularitate immutabile fundamentum, ex quo esse, et bene esse etiam ipsis summe munitis est virtutibus. Deinde easdem sanctissimorum seraphim edoctus est deiformes virtutes; sacra quidem ipsorum cognominatione, quod est ignitum de quo paulo post nos dicemus, quantum nobis possibile, subintroducere in deiforme ignitae virtutis anagogas. Alarum vero expansa sacra formatione in divinum in primis, et in mediis, et in ultimis intellectibus absolutam, et altissimam extensionem. Sed et eorum multificum, et multiforme videns intellectualis theologus, et alis distingui eam subtus pedes, et eam subtus facies visionem, et eum in mediis alis semper motum, ad invisibilem eorum, quae visa sunt, reductus est scientiam, manifestata ei altissimorum intellectuum multivia, et multivida virtute: et eorum sacra formidine, quam habent supermundane in altiorum, et inferiorum superbam, et audacem, et impossibilem scrutationem: et in commensuratione Deum imitantium actionum incessabile, et altivolum semper motionis. Sed et illam divinam, et multum pretiosam hymnodiam eruditus est, formante visionem angelo secundum virtutem ipsi theologo, et tradente propriam sacram scientiam. Docuit ergo eum et hoc, quia purgatio est quantumcunque purgatis ipsa divinae claritatis incognitae, quantum possibile, participatio. Haec autem ex ipsis divinitatis remotis causis, qua omnes sacros intellectus superessentiali occultatione perficit, altissimis circa se virtutibus manifestior quomodo est, et magis semetipsam manifestat, et distribuit. Deinde secundis, aut novissimis, aut nostris intellectualibus virtutibus, quantum ab ipsa unaquaeque secundum deiforme exstitit, sic manifestam suam illuminationem conducit ad propriae occultationis laudandum ignotum. Lucet autem per singula, secundis per prima. Et si oportet breviter dicere, primo ex occulto ad manifestum ducitur per primas virtutes. Hoc ergo theologus didicit ex lucem ducente angelo, hoc est purgationem, et omnes divinas operationes per primas essentias relucentes, et in omnes reliquas distribui, secundum uniuscujusque ad deificas participationes analogiam. Propter quod et ignite purgativam proprietatem ipsis seraphim consequenter post Deum reposuit. Nihil ergo inordinatum, si purgare theologum dicitur seraphim. Sic enim Deus purgat omnes, quorum totius purgationis est causa. Magis autem proxime utemur exemplo: sicut qui secundum nos est summus sacerdos per suos ministros aut sacerdotes purgans, aut illuminans ipse dicitur purgare, et illuminare per ipsum purgatis ordinibus per se in ipsum reponentibus proprias sacras operationes; sic et propriam purgativam scientiam, et virtutem, ipse purgationem theologi perficiens angelus in Deum quidem veluti causalem deinde in ipsum seraphim tanquam primo agentem summum sacerdotem reponit: veluti fortassis quis cum angelica reverentia, purgatum edocens, dixerit quod in te perficiendae purgationis ante me principium quidem est excelsum, et essentia, et creator, et causalis, primasque essentias adesse adducens, et circa se collocatione continens: et observans inconversibiles, et casu carentes: et seipsum movens in primas propriarum providarum operationum participationes; hoc enim haec me docens ait ipsius seraphim manifestare missionem. Summus autem sacerdos, et post Deum dux ipse, praestantium essentiarum ornatus, a quo ego purgare deiformiter eruditus sum, ipse igitur est per me te purgans, per quem proprias providas actiones ex occulto etiam in nos produxit ipsa totius causa, et opifex purgationis. Haec ille quidem docuit me: tibi autem ego trado, tuae autem concesserim intellectuali, et discretivae scientiae, aut alteram partem dictarum causarum absolvi dubitatione; et eamdem honorari ante alteram, tanquam consequens, et rationabile, et aeque verum habentem, aut a teipso, quod vere veri vicinius sit, invenire, aut ab altero discere, Deo videlicet dante, et prius recipientibus angelis, et angelorum amicis nobis revelare, per ejus magis amabilem contemplationem. ####  |