| #### CAPITULUM 102 |

| #### #### Et mea omnia tua sunt. Superius dixit, omnia quae Pater habet, mea sunt, de his dixit, quae ad Deitatem pertinent, hic vero omnia sua Patris esse dicit, de creaturis videlicet sibi datis a Patre agens. Ut sint unum, etc. Quasi dicat: Sicut nos sumus unum in substantia, sic et ipsi unum sint in dilectione. Nam rogare, ut essent unum in natura humanitatis frustra esset, cum jam sic unum essent in natura. Quod ergo in glossa dicitur, ut sint unum in natura sua, sic intelligitur, ut sint unum, id est in charitate concordes, per quam charitatem Deo cohaereant, a quo nati sunt, id est esse habent; unde natura, id est quod est; unde omne, quod est naturaliter ad esse tendit. Ipsi ergo in natura unum sunt: qui ei tamen debent adhaerere per dilectionem, qui esse est, et a quo esse habent. Neque enim essentialiter unum esse possunt hominis, ut Pater et Filius. Sed sicut dicitur quod multitudinis credentium erat cor unum, et anima una (Act. IV), sic et hic oratur, ut sint unum, quae unio vinculo charitatis perficienda sit. ####  |