| #### TIT. XXI. De secundae Dominicae Adventus officio. |

| #### #### In secunda autem Dominica parvulo et pupillo filio peregrina matre nato; qui Patrem nunquam vidit, quem, matre narrante, in coelum abiisse audiens, sicut cervus ad fontes, patris absentiam plorans, praesentiam desiderat, et gemitibus et precibus coelum pulsat, et commiserescens mater secundi adventus officium canit, desideranti Patris reditum imminere denuntians, consolatur et dicit: Populus Sion: ecce Dominus veniet ad salvandas gentes, et auditam faciet Dominus gloriam vocis suae, qua dicet: Venite, benedicti Patris mei, etc. (Matth. XXV). In laetitia, inquit, cordis vestri: quae tanta erit ut levare debeamus corda nostra. Unde et in Collecta precamur: Excita, Domine, corda nostra, id est leva et exhilara ad praeparandas unigeniti tui vias. In tertia quoque Dominica hoc idem vox clamat Apostolica, ut et si quis dilaceretur, persecutiones sustineat, et pro dilatione Patris gemat, gaudeat in tribulationibus; et iterum gaudeat reposita in coelis, propter hoc, multa mercede, nihilque sollicitus sit, quia Dominus prope est ad remunerandum, tantum modestia ejus nota sit omnibus hominibus; et petitiones innotescant apud Deum (Philipp. IV). Et nota quod hoc tempore diaconus et subdiaconus non utuntur dalmatica et tunica, quia subdiaconus tanquam lex ante incarnationem carebat ornatu Evangelii; diaconus tanquam ipsum Evangelium latuerit, cujus claritas quanta sit nondum apparuit ante sacramenta incarnationis, passionis et resurrectionis. Utuntur autem casulis, quas lecturi exuunt maxime protestantes illam suam non esse vestem; sed propter Dominicae diei vel alicujus reverentiam festi se accipere accommodato, ut inopem atque indecenter consolentur exspoliationem. Eadem de causa Gloria in excelsis (Luc. II): et Ite missa est intermittitur, quod illud tempus significat quo adhuc exspectabatur gaudium pacis, et quo nunc solliciti praestolamur consummationem nostrae salutis. ####  |