| #### CAPITULUM 48 |

| #### #### Ille homicida erat ab initio: et in veritate non stetit. Quaeritur de qua veritate hic agat: an de illa, quae est beatitudinis; an de illa, quae verae cognitionis rerum est? Si enim illam cognitionem quae beatificat habuisset, nunquam cecidisset; imo confirmatus esset in bono, ut alii, qui ad Deum conversi sunt. Sed, si veram rerum cognitionem habuit, ut dicunt quidam, tunc sciebat quid Creatori quid creaturae deberet, unde et se Creatore inferiorem cognoscebat. Quare et se ei servire, et ipsum diligere debere sciebat. Quod si non fecit, peccavit; et sic ante peccavit, quam par suo Creatori esse vellet. Sed dicunt sancti, quod inter creationem et lapsum nihil fuit medium. Quod si sit, necdum illam rerum veram cognitionem habuerat, nec illam, quae beatificat. Quare dicendum esse videtur, quod in veritate non stetit, ad quam habendam creatus erat, non quod eam nunquam habuerat, sed quod eam mox habiturus erat, si stetisset. Duo sunt timores: unus qui cohibet a malo propter vitandam gehennam, et hunc foras mittit charitas. Est et alius, qui permanet: hic est cum charitate; et hic est, qui non timet puniri, sed separari. Qui enim multum diligit ex ipsa dilectione, semper veneratur, et veretur ne offendat, ut separetur. Nec hanc reverentiam habet, ut poenam vitet, sed ut separationem, licet tamen separari non possit sine poena. Sicut Deus diligendus est non propter praemia, quae daturus est diligentibus se, sed propter se; licet tamen ejus dilectionem semper praemia sequantur. ####  |