| #### CAPITULUM 9 |

| #### #### Sed cum Christus dicatur lux illuminans, quaeritur secundum quam naturam lux dicatur. Sicut enim in homine duae sunt naturae, scilicet corpus et anima, secundum quarum utramque aliquid de ipso homine dicitur: ut quod est albus secundum corpus, rationalis secundum animam, sic et in Christo duae sunt naturae, secundum quas sermo solet de ipso fieri. Si vero dicatur quod lux sit illuminans secundum quod Deus, hoc verum est; sed tunc non in hoc, quod hic dicitur, homo assumptus aliis praefertur hominibus, secundum quod homo est. Sed tunc si dicatur lux illuminans secundum quod homo, tunc secundum quod homo, est Deus; et sic secundum quod homo, Patri aequalis. Quod quidem falsum est, quia secundum quod homo Patre minor est. Est autem dicendum, quod secundum quod homo lux illuminans est, quia secundum quod homo plenitudinem donorum habet, de qua plenitudine nos accipimus omnes, et sic ab ipso illuminati sumus. Ipse enim secundum quod homo de plenitudine sua nobis confert, non tamen secundum quod homo Deus: neque enim secundum illam Deus, sed homo est. Illuminat omnem hominem: non quod omnes illuminentur, sed quicunque illuminatur, per ipsum illuminatur. Vel hominem superiorem naturam vocat in homine, scilicet rationem; vel omnem hominem, quia de omni genere aliquem. In mundum venit, id est in carne apparuit. Et mundus eum non cognovit. Non habuit cognitionem dilectionis, licet haberet cognitionem discretionis, ut superius dictum est. In propria venit, id est in nostra communi natura: carnem enim accepit passibilem mortalem, immunem autem a peccato. Vel in propria, scilicet regni filiorum Israel, ad quem se missum dixit; sed sui eum non receperunt, nisi pauci. Quotquot autem receperunt eum, dedit eis potestatem filios Dei fieri. Idem videtur esse eum recipere per fidem, et potestatem hanc habere scilicet posse effici filios Dei. ####  |