| #### CAP. XXXI. De charadrio seu charadro ave maritima. |

| #### #### Ideo distincte ponitur, quod Theodorus gaza eam charadrium vocat. Suidas charadrum, qui dicit esse avem maritimam magnam et ingluviosam, quam aspicientes icteri liberantur, quod Plinius de ictero ave asseruit fortasse eadem et ab effectu sic dicta. Sed audiamus auctorem. #### Est volatile quod dicitur charadrius. Hic scribitur in Deuteronomino non manducandus (Deut. XIV). Physiologus dicit de eo quod est totus albus, nullam partem nigri in se habens, cujus interior fimus oculorum caliginem curet. Quisquis autem aegritudine detinetur, per hanc volucrem agnosci solet utrum vivere an mori debeat. Si enim infirmitas adest ad mortem, mox faciem suam charadrius avertit ab illo homine, et non dubitant quin moriatur homo ille. Si autem convalescere et sanari debet, intendit in eum diligenter charadrius, et accedens, os suum ponit super hominis os, afflatuque suo abstrahit omnem infirmitatem hominis intra se, volansque in aere contra solem, comburit ejus infirmitatem et dispergit, et sanatur infirmus, et fit incolumis. Sic et Christus de seipso protestatus est: Venit enim princeps mundi hujus, et in me non habet quidquam (Joan. XIV). Quia peccatum non fecit, nec inventus est dolus in ore ejus (I Petr. II). Veniens autem ipse ad infirmitatem populi Judaeorum avertit se ab eo, et convertit faciem suam ad gentes, tollensque nostras iniquitates, et portans peccata nostra, exaltatus est in crucem, ascendens autem in altum, captivam duxit captivitatem, dedit dona hominibus. In propria ac sua venit, et sui eum non receperunt, quotquot autem receperunt eum, dedit eis potestatem filios Dei fieri (Joan. I). Jam si est aliquis dubitans, cur immunda animalia ad significationem rei bonae ut mundandae conscientiae et erudiendae referantur, ut serpens, draco, leo, et aquila, et his similia sciat quod quandoque fortitudinem et regnum Christi significant, quandoque vero rapacitatem diaboli, atque ita variis posse applicari. ####  |