| #### TIT. CLXXXIV. De sapientia Dei et hominis, et quod sit duplex, superior et inferior. |

| #### #### Sapientia a corde procedit et exit per os, et intrat per aurem, et in corde requiescit. Nec discedit unde exit, et accedit ubi non fuit. Estque velanda atque ornanda sapientia cum exit ad nos. Dei sapientia cum primum in rerum creatione ad nos egressa fuit, non nuda exivit, sed specie rerum creaturam induta nobis apparuit. Secundo eadem sapientia, id est Filius Dei cum se nobis manifestavit, indumentum carnis assumpsit, et sic visibilis apparuit. Tertio sacro velanime verborum induta eadem sapientia intellectui nostro se praesentat. Oportet namque propter nostram fragilitatem ex visibilibus ad invisibilia conscendere. Sic quoque nostra sapientia semper egreditur velata; habet enim legem formosae mulieris, quae, si in veste pretiosa incedat, pulchrior apparet; si vero in veste vili, quasi extrita vilescit forma. Sic etiam sapientia pulchro schemate verborum induta nitescit; vili vero induta vilescit, unde dicitur: Lingua prudentium ornat sapientiam (Prov. XV). Cor est ager, sensus radix, cogitatio palmes, verbum botrus, auris torcular, sapientia vinum, memoria apotheca. Sensus est habilitas intelligendi, id est cognoscendi, et procedit a corde; et ab ipso cogitatio, a cogitatione vero verbum, et a verbo sapientia quae intrat per aurem, quae, sicut torcular, separat significationem a voce per ipsam ingressa. Duplex sapientia est, una inferior, altera superior. Inferior sapientia in naturis rerum habetur, superior in invisibilibus essentiis. Philosophi autem gentilium in inferiori sapientia illuminati fuerunt; nam verum in rebus visibilibus secundum elementa hujus mundi efficaciter comprehenderunt; verum autem summum apprehendere nequiverunt. Unde est quod dicitur. Et evanuerunt in cogitationibus suis (Rom. I). Nam cum ex visibilibus ad divinam essentiam conscenderent, volentes quaedam in ea asserere, similitudine rerum creatarum, secundum humanae rationis comprehensionem, in ea assertione evanuerunt, ut quando dixerunt, [p][e][r][igv] [sba][g][a][th][o][uti] [k][a][igv] [n][o][uti], id est de bono et mente et de anima mundi, asserentes ea esse tria principia et tamen inaequalia: cum noyn [[n][o][uti][n]] inferiorem to agato [[t][ohti][isub] [sba][g][a][th][ohti][isub]] esse dixerunt, et animam mundi utroque. Nec tamen negatur recte eos dixisse in quibusdam, ut cum dixerunt originales rerum causas in mente consistere divina, et caetera talia. ####  |