| #### CAP. XXIII. De Hanon et servis David. |

| #### #### Tulit Hanon servos David, rasitque dimidiam partem barbae eorum, et praecidit vestes eorum media usque ad nates, et dimisit eos. Quod, cum nuntiatum esset David, misit in occursum eorum. Erant enim viri confusi turpiter valde: et mandavit eis David, Manete in Jericho, donec barbae vestrae crescant, et tunc revertimini (II Reg. X). Quid haec verba significant, nisi bellum diaboli contra Ecclesiam? Hanon enim, qui interpretatur dolor eorum, diabolum significat, qui Ammonitarum, id est malignorum spirituum est rector, id est populi moeroris, et semper in angustia constituti, qui comprimere vel angustiare homines desiderat. Radit ergo dimidiam barbam servorum David, cum diabolus quorumdam praedicatorum sermonem, vel actionem corrumpendo maculat, praecidit tunicas usque ad inguen, cum turpia facta quae persuadet in oculis hominum revelat. Hi necesse est ut sedeant Jericho, donec crescant barbae suae ne sint opprobrium et ignominia meliorum, atque efficiantur anathema omnium, donec per studium bonum, barbarum species, id est virtutum incrementa in eis nascantur et digni habeantur repraesentari suo regi. David autem noster milites suos inultos esse non patitur; sed, exercitu congregato, suorum injuriam vindicat; nec solum adversarios suos nunc per sanctorum suorum victoriam confundit, sed etiam in extremo judicio, per justam sententiam, perpetuis ignibus cruciandos tradet. ####  |