| #### Pars 40 |

| #### #### Audi: ####
| #### “Ipsam piissimam, et summe benedictam, et omnino benedictam divinitatem, fas est benedictam esse ex Deum recipientibus quantum possibile est eam cognosci, et laudari intellectibus. Ipsi enim sunt tanquam deiformes divini loci, divinae, ut eloquia aiunt, quietis.” |
#### #### Exponit supra memoratum testimonium de Ezechiele sumptum. ####
| #### “Benedicta gloria Domini ex loco suo.” |
#### #### Ipsa, inquit, prima hierarchia clamans, ####
| #### “benedicta gloria Domini ex loco suo,” |
#### #### docet, quod fas est, hoc est justum, vel debitum, vel dignum, ipsam piissimam et summe benedictam, et omnino benedictam divinitatem, benedictam esse ex intellectibus Deum recipientibus et in tantum benedictam, quantum possibile est eam cognosci et laudari. Justum est, inquit, ut ipsa divinitas, quae in se semper piissima est, parata scilicet largiri, et non indigens accipere: et quae summe benedicta est, et omnino, vel fortissime benedicta, hoc est, cujus gloria in semetipsa tanta est, ut nec alieno beneficio augeri, nec aliena laude amplius commendari possit. Fas, inquit, est, ut quamvis in se ita perfecta sit, ut benedici, vel laudari non egeat: tamen ut intellectus, id est, corda rationalia, eam benedicant et laudent, quantum scilicet eam cognoscere, et secundum cognitionem perceptam laudare possunt. Quamvis enim gloria ejus ex semetipsa perfecta sit, nos tamen a benedictione et laude ejus cessare non debemus: qui et si benedicendo et laudando illi non perficimus, perficimur tamen ex illa. Vel aliter intelligi potest, quod dicit, justum esse, ut divinitas, quae in se summe benedicta est, ex intellectibus Deum recipientibus benedicatur. Ac si diceret: Quamvis laus Dei in semetipsa summe perfecta sit, hoc tamen laudi ejus jure addicitur, quod per gratiam corda a se facta inhabitare dignatur. Sic ergo justum est divinitatem in semetipsa summe benedictam pro eo etiam benedici, et benedictam esse, quod se mentibus beatificandis recipiendam praebet, et eas tanquam locum proprium inhabitare dignatur. Non enim ita in eis habitat quasi stabilimentum quaerens, et velut ruitura, si fulcimentum non habeat. Non enim locum quaerit Deus sibi, quasi esse non posset, nisi contineretur; sed quasi receptaculum quaerit cui se infundendum praestet: quod utique beatum esse non posset, nisi ab ipso repleretur. Adjicitur ergo super omnem laudem ejus, quod summe benedictus in se alios benedictos facit ex se. Benedicatur ab illis, benedicatur et pro illis. Ab illis benedicatur quantum illis cognoscendus et laudandus revelatur; pro illis benedicatur, quantum in illis manifestatur. ####  |