| #### TIT. LI. De ascensionis cordis ad Deum gradibus. |

| #### #### Ascensiones in corde suo disposuit (Psal. LXXXIII). Ascensor iste in Scriptura sacra aliquando dicitur ovis perdita, aliquando filius prodigus, recedens a patre. Recessit enim a suo pastore et Patre in desertum hujus mundi, quod regio est a Deo longinqua tribus descensionum gradibus. Primus fuit a Dei magistra voluntate recedere, et suam sibi propriam magistram constituere, divinae voluntati suam praeferendo; secundus fuit a sua voluntate in carnis voluptates descendere, carnis curam in desideriis faciendo; tertius vero, a seipso sub se in terrena effluere, mundum et ea quae in mundo sunt quaerendo. Primum recessit a Deo intro ad se, secundo ab intus extra juxta se, tertio extra se. Prima dieta remotum, secunda remotiorem, tertia eum fecit remotissimum. Prima est voluntatis perversio, secunda carnalis delectatio, tertia terrenorum ambitio. His gradibus ad desertum ad regionem longinquam usque ad Babylonem descendit. Sed quia, juxta prophetam, etiam ibi aliquando liberatur, attendendum quomodo per trinam ascensionem ab hac trina descensione ad Deum redeat, quia inde incipit ascendere, ubi descendendo pervenit. Primus ascensionis gradus est terrena contemnere, paupertatem illam appetendo qua pauper in cella ditior fit in conscientia; secundus est carnis delectationes ex toto conterere, carnalia desideria vigiliis, jejuniis et orationibus domando; tertius voluntatem suam Deo et praelatis suis supponere, humilitatem in corde, patientiam in ore, perseverantiam exhibendo in opere. Nam haec tria verae obedientiae sunt necessaria, exemplo illius qui factus est obediens Patri (Philip. II);---mitis et humilis corde (Matth. XI; Isa. LIII), ---et tanquam ovis ad victimam ductus non aperuit os suum, perseverans usque ad mortem crucis (Philipp. II). ####  |