| #### CAPUT 42 |

| #### #### Sequitur: #### Sed et per fenestras cadent, et non demolientur. #### Fenestrae quinque sunt dispensatio incarnationis, vel quinque modi divinae contemplationis. Primus modus contemplationis est consideratio culpae et gehennae; secundus, contemptus praesentium et spes futurorum; tertius, judicium et regnum; quartus, status corporis et glorificatio, status secundum quod erit passibile vel impassibile, glorificatio secundum quod erit ineffabilis pulchritudinis, vel praefulgidae claritatis; quintus, unius spiritus cum Deo, quod est per omnia conformatio. Per has fenestras apostoli, et viri apostolici salubriter cadunt, quando, devota horum consideratione, Creatori sese humiliter prosternunt. Sic cadendo non demoliuntur, sed potius eriguntur et consolidantur, juxta illud: Omnis qui se exaltat, humiliabitur (Luc. XIV). Unde in Apocalypsi: Et cum darent, inquit Joannes, illa quatuor animalia gloriam, et honorem et benedictionem sedenti super thronum, viventi in saecula saeculorum, procidebant viginti quatuor seniores ante sedentem in throno, et adorabant viventem in saecula saeculorum. Et mittebant coronas suas ante thronum dicentes: Dignus es, Domine Deus noster, accipere gloriam, et honorem, et virtutem (Apoc. IV), etc. Quinque sunt fenestrae incarnationis, nativitas scilicet, conversatio, doctrina, resurrectio, ascensio. Per quas illa quinque, quae de contemplatione dicta sunt, videntur. Nam per nativitatem ejus, multis manifesta sunt peccata et gehenna. Conversatio ejus aperte docuit praesentia contemnere et ad aeterna spem dirigere: doctrina vero satis agit de judicio et regno; in resurrectione ostensus est status corporis et glorificatio, quia sicut ipse surrexit in gloriam, ita et nos per ipsum; in ascensione autem aliquatenus nobis innotuit quomodo spiritus noster cum Deo uniendus sit. Corpus enim humanum nisi per divinitatem sibi unitam absque omni vehiculo elevari sursum vel transferri non potuit. Per has quoque fenestras apostolici viri cadunt, quia praefatorum sollicita meditatione sese funditus humiliant et carnem suam atterunt, membra sua mortificant dum ea veraciter ac specialiter appetunt. Sed non demoliuntur, quia nec benignitas laedere, nec veritas fallere, nec justitia contemnere, nec castitas corrumpere novit cui innituntur, nec sapientia falli, nec virtus infirmari, nec potentia superari, nec aeternitas mutari cui junguntur. ####  |