| #### CAP. XXXVIII. De vanitate rerum temporalium. |

| #### #### Odisti observantes vanitates supervacue (Psal. XXX). Vox justi est, praesentem felicitatem despicientis. Superius commendaverat spiritum suum Deo; et quasi nunc quaereres quid de carne fieri vellet, respondet se carnis curam non habere, quia vanitas est omnis caro. Quia ii etiam qui eam illicite et superflue amando omni studio et diligentia custodiunt, eamdem a corruptione servare non possunt. Quos nimirum odit Deus, quia dum nimis rem corruptibilem diligunt, ad amorem Dei incorruptibilem non assurgunt. Odisti, inquit, observantes vanitates supervacue. Bene supervacue. Quia, etsi transitoria ad necessitatem appetimus, nunquam tamen ad superfluitatem diligere debemus carnemque morituram non in deliciis fovere, sed ab incommodis his praecipue, quae ad salutem animae minus conducere videntur defendere. ####  |