| #### CAPUT 59 |

| #### #### Sequitur: #### Inter vestibulum et altare plorabunt sacerdotes ministri Domini, et dicent: Parce, Domine, parce populo tuo, etc. #### Vestibulum est timor Dei, Sancta sanctorum sponsi contemplatio, altare perfecta dilectio. In vestibulo est populus, circa altare pontifex summus: in medio templi sacerdotes lugent, ministri gemunt; aequo omnes reconciliationis funguntur officio. Inter vestibulum et altare pro populo supplicat sacerdotium, quia et timore premitur ne divina populum destituat misericordia; et amore regitur, ut praesumat adire thronum gratiae humili conscientia. Inter vestibulum et altare Deus placatur, quia quem timor custodit ab illicitis, et amor sublevat in excelsis, ad integrum reconciliatur. Inter vestibulum, inquam, et altare fit fructuosa et humilis poenitentia, quam timor pungit, ne torpescat; amor accendit, ne tepescat. Utilis, inquam, et fructuosa, quia timor temerariam exclusit praesumptionem, et amor pusillanimitatis abjecit confusionem. Dicunt ergo: Parce, Domine, parce populo tuo, etc. Tria sunt judicia hominis praecipua: primum de seipso, secundum de proximo, tertium de seipso et de proximo. In primo debet esse districtus, in secundo pius, in tertio justus. Debet enim quisque se accusare districte, proximum judicare pie, se et proximum discutere juste. Quia ergo nobis remissi et pii, proximo vero sumus districti et austeri, dicimus: Parce, Domine, propriae remissioni; parce fraternae districtioni; parce, inquam, nobis quod injuste egimus; parce quod in proximo inique fecimus. Vel quia duo sunt loca, duo quoque his adjuncta pericula: loca, mundus et infernus; pericula, vanitas et calamitas. Dicitur ergo: Parce, Domine, a vanitate mundi, parce a calamitate orci; parce, inquam, a prima, ne nos afficiat, parce a secunda, ne nos absorbeat. Vel quia hominis persona ex gemina constat natura, corpore scilicet et anima,---in qua quidem natura frequenter peccavimus, in anima enim impie egimus, in corpore inique fecimus.---dicamus ergo: Parce, Domine, impietati mentis, parce iniquitati corporis. Vel quia lex duplex nobis est data, lex scilicet naturae, et lex scripta; utriusque vero transgressores sumus; dicamus ergo: Parce, Domine, praevaricationi primae, parce transgressioni secundae. Vel quia actio nobis datur ad perfectionem praesentis vitae, contemplatio quasi arrha beatitudinis ad praelibationem futurae; in actione vero remissi, ex contemplatione fuimus elati, dicamus: Parce remissioni, parce elationi. Parce populo tuo: populo, scilicet coetui hominum ad juste vivendum tibi congregato. Tuo, a te condito, a te redempto, utrumlibet a te ponendo. ####  |