| #### CAP. LXIV. De confessione duplici, et quod Dominus mitis est et suavis. |

| #### #### Bonum est confiteri Domino, et psallere nomini tuo, Altissime (Psal. XCI). Duplex est confessio, altera criminis, altera laudis. Confessio criminis est conversio peccatoris, confessio laudis glorificatio Creatoris. Confessio criminis est in detestatione mali; confessio laudis in exaltatione boni. Confessionem criminis parit timor; confessionem laudis parit amor. Propterea bonum est confiteri Domino, quoniam mitis est, et psallere nomini ejus bonum, quoniam suavis. Exemplum mansuetudinis ejus fuit, quod peccatores ad se venientes non repulit. Exemplum suavitatis ejus, quod qui eum gustaverunt, fastidire non potuerunt. Exemplum mansuetudinis fuit, quod infirmantibus compatiebatur. Exemplum suavitatis, quod imperfectis conformabatur. Infirmantibus compatiebatur, confitentibus dans veniam, et poenitentibus non indicens poenam. Imperfectis conformabatur spiritalia seminans, et metens carnalia. Seminans verbum cibum mentis, et metens victum cibum carnis. Venit ad illum peccatrix, et fudit lacrymas ad pedes ejus per confessionem criminis, ipse, ut ostenderet mansuetudinem suam et parvicordibus daret fiduciam appropinquandi, cito veniam indulsit, poenam nullam indixit. Sed ait, Vade, et amplius noli peccare (Joan. VIII). Dicitur et in alio loco, quod habebat Jesus loculos, et ea quae dabantur suscipiebat (Joan. XII), conformans se imperfectis, ut qui Evangelium praedicant, de Evangelio vivant (I Cor. IX). Paulus autem noluit sumptus accipere de Evangelio, sed gratis factus est minister verbi (ibid.). Et invenitur Paulus magis aliquid fecisse quam Christus. Christus autem in numero imperfectorum inveniri voluit, ne praesumerent non accipientes, et confunderentur accipientes, et existimaretur non esse Christianus, faciens quod voluit facere Christus. Propterea cum fiducia accedamus ad mitem, et non derelinquamus suavem. ####  |