| #### CAP. XIII. Utrum peccata redeant. |

| #### #### Dicunt aliqui quod ille qui habet cordis contritionem et condignam facit satisfactionem pro praeteritis peccatis vere consequitur remissionem, etsi tunc moreretur non incurreret damnationem; sed si postea ad mortem peccat redeunt omnia, etsi tunc moreretur de omnibus puniretur. Et hoc volunt probare illa parabola. Serve nequam, omne debitum dimisi tibi quoniam rogasti me: nonne ergo oportuit et te misereri conservi tui? Et iratus Dominus ejus tradidit eum tortoribus, quousque redderet universum debitum. Sic et Pater meus coelestis faciet vobis, si non remiseritis unusquisque fratri suo de cordibus vestris (Matth. XVIII). Item Hieronymus: Si non dimiserimus ex corde quod in nos delinquitur, et hoc quod per poenitentiam dimissum erat, a nobis exigitur. Idem dicit Gregorius: Sed istis opponitur illud quod in propheta legitur: Non consurget duplex tribulatio (Nahum. I). Vel juxta aliam translationem. Non judicabit Dominus bis in idipsum, quod dictum est de salvandis. Quidam dicunt nec habent pro inconvenienti, si duplex tribulatio super alios consurgat; vel, ut dictum est, quod non hic est sufficienter punitum si postea punitur non est duplex, sed una tribulatio et una punitio. #### Sed iterum opponitur eis quod satis potest esse, ut aliquis post condignam poenitentiam criminaliter peccet. Nec potest negari quin illa poenitentia sufficienter peracta fuerit; quia si peracta illa poenitentia mortuus esset, nullam poenam inde habuisset. Ad quod ipsi dicunt quod nisi sit cum perseverantia non est sufficiens. Aliis (quibus magis videtur assentiendum) dicunt quod pro illis peccatis pro quibus Deo per poenitentiam satisfecit non sit amplius puniendus; etiam si postea vel similia vel graviora committat: Non enim judicat Dominus bis in idipsum, sed pro ingratitudine, scilicet quia gratiae qua ipsi condonata fuerant priora ingratus fuerat, eum vere fotendum est gravius esse puniendum. #### Inde est etiam quod Ecclesia difficiliorem ei injungit poenitentiam quam primo fecisset. Illud vero quod dicitur in parabola. Non exiet inde donec reddat universum debitum; sic exponendum videtur. Universum debitum vocatur non illud quod jam condonatum erat; sed potius misericordiam quam aliis impendere debuit pro eo quod a Domino misericordiam acceperat, unde dicitur: Qua mensura mensi fueritis remetietur vobis (Matth. VII). Haec enim parabola de misericordia est, ac si diceretur si aliis non vultis misereri, sicut misertus est vobis, peccata condonando, Pater coelestis: hoc debitum exigetur a vobis. #### Illud quod dicunt expositores quod dimissum erat per poenitentiam exigetur a vobis; ad terrorem dictum esse videtur. Nec tamen negamus quin Deus si districte vellet agere, posset juste pro eisdem punire quae ipse prius dimiserat; ex quo homo suscepti beneficii ingratus existit Sicut et qui de servo liber factus est, tam graviter potest offendere Dominum quod jure in servitutem redigatur; sed, quoniam in Deo non est justitia sine misericordia, verisimilius est ut non ulterius pro dimissis puniat. #### Solet quaeri de iis qui sunt in duobus criminibus utrum possint de uno per poenitentiam satisfacere dum remanent in altero. Quod videtur velle Gregorius, super Ezechielem dicens: Pluit Dominus super unam de civitatibus (Amos. IV), et caetera, cum ille qui proximum odit ab aliis vitiis se corrigit, una eademque civitas ex parte compluitur, et ex parte arida remanet (ibid.). Quia sunt qui cum quaedam vitia resecant, in aliis graviter perdurant. Ad quod dicitur quod etsi minus malus fiat (quod est ex parte complui) non tamen delet omnino illud delictum talis poenitentia. Non enim potest simul vivere et mortuus esse. Et si nondum vivit nec vere poenitet; compluitur itaque, sed non irrigatur. ####  |