| #### TIT. LXXVIII. De duplici respectu Dei. |

| #### #### Duplex est Dei respectus: Hic per misericordiam, quo respicit poenitentes; in futuro per justitiam, quo reprobos damnabit. Unde: Oculi tui in me, et non subsistam (Job VII). Et quia ibi non est respectus misericordiae, praemittit, Nec aspiciet me visus hominis (ibid.), id est Christi, quia quoque illinc huc non revertitur quisquam ad emendationem, idem praemisit: Et non revertetur oculus meus ut videat bona (ibid.), quia etiam hinc illuc cito transit dicendo; Memento, Domine, quia ventus est vita mea (Prov. XVIII), orat hic se per misericordiam respici. Sed quia Deus non parcit si tibi parcis, audi quid Job idem dicat: Ego non parcam ori meo (Job VII). Ori suo parcit qui confiteri malum erubescit. Justus autem qui in principio sermonis accusator est sui (Prov. XVIII), ori suo non parcit, quia districti judicis praeveniens verbum, contra se propriae confessionis verbo saevit; sicut Psalmista: Praeoccupemus, inquit, faciem ejus in confessione (Psal. XCIV). ####  |