| #### CAPITULUM 47 |

| #### #### Qui sine peccato est vestrum, primus in eam lapidem mittat, etc. (Joan. VIII.) Hic videtur Christus omne judicium hominibus auferre, cum nullus sit, qui sine peccato vivere possit. Si ergo solus ille, qui sine peccato est, in adulteram lapidem mittere possit; nemo vero praeter Christum, sine peccato esse possit, manifestum est judicium hujusmodi cuilibet ablatum esse: unde soli Christo relinquendum esse judicium videtur. Sed est manifestum quod judicia Ecclesiae Christi sunt, cum rationabiliter fiunt, non causa hominum vel commodi alicujus, sed solum causa Dei. Cum enim judex latronem suspendit, non sibi vindictam sumit, sed Domino. Et hoc modo soli illi, qui sine peccato est judicium est relinquendum. Dicunt autem quidam, quod nec habens potestatem judicare potest alium, si ipse reprehensibilis est, maxime si in consimili fuerit culpa. Nos vero dicimus quod non aufertur potestas judicandi quandiu ab Ecclesia recipitur. Ipse tamen talis non est, qui de aliis judicium dare possit. Quod ergo judicat potestatis est; quod talis, culpae. Vel qui sine peccato est, occidat adulteram, id est adulterium remittat: quod solus Christus potuit, ideoque adulteram justificare. In ore duorum, vel trium testium stet omne verbum. Qui facit peccatum servus est peccati (II Cor. XIII). Hoc est, qui delectatur in peccato, vel qui ex consuetudine facit, servus est peccati, quia servit peccato a quo agitur. Hic etsi intrat per sacramentorum susceptionem, non manet in domo in aeternum, nisi de servo fiat liber, quod fit per Christum. ####  |