| #### CAPUT 22 |

| #### #### Sequitur: #### Ad te, Domine, clamabo, quia ignis comedit speciosa deserti, etc. #### Ignis occasionem facit propheta ad Dominum, ostendens causam omnium praefatorum inconvenientium: quia scilicet dum cessant virtutum exempla, dum silet vitae doctrina, dum religionis tepescit fervor, dum perfectionis torpescit rigor, virtus fugit, succedentibus vitiis; scientiae lumen exstinguitur, orientibus tenebris; religionis pulchritudo nigrescit, crescentibus negligentiis; in mente poenarum exitio laetitia punitur, et exsultatio, scatentibus angustiis. Hinc Isaias: Propterea, inquit, captivus ductus est populus meus: quia non habuit scientiam. Nobiles ejus interierunt fame, et multitudo siti exaruit. Propterea infernus dilatavit animam suam, et aperuit os suum absque ullo termino: et descendunt fortes ejus, et populus ejus, et sublimes, gloriosique ejus ad eum (Isai. V). #### Allegorice vero, ager est vita saecularis; regio, vita ecclesiastica sed communis; desertum, perfectio religionis: deserti speciosa, monachorum sunt, et anachoretarum ornatissima corda; ligna regionis, Ecclesiae praelatorum agmina: bestiae, simplices, et idiotae fontes aquarum; doctores populorum ignis, cupiditas, flamma, luxuria. ####  |