| #### CAP. XV. De viro prudente, et audiente verbum Dei. |

| #### #### Omnis, qui audit verba mea, facit ea, assimilabitur viro prudenti, qui aedificavit domum suam super petram (Matth. VII). Vir sapiens, Christus; qui est Dei virtus, et Dei sapientia, qui aedificavit domum suam super petram: quia super semetipsum aedificavit Ecclesiam suam. Sic qui verba Dei audit, et facit ea, aedificat domum suam super petram: quia aedificat super firmitatem fidei, virtutum et bonorum operum structuram. Descendit pluvia, id est aeriae tempestatis impugnatio: veniunt fulmina, id est humana potentia, et persecutio: et flant venti, id est daemonum et malorum hominum suggestio perversa: et irruunt in domum illam per importunam tentationem, sed illa minime cadit per alicujus pravi consensus deliberationem. Stultus super arenam aedificat quia contemptis coelestibus, terrenis inhiare non cessat. Veniunt supradicta mala, et quatitur fabrica ejus per inopinatam tentationem, et cadit per cujuslibet culpae perpetrationem, et fit ruina ejus magna: quia concussa per tentationem praecipitatur de tentatione in delectationem, de delectatione in deliberationem, de deliberatione in operationem, de operatione in consuetudinem, de consuetudine in desperationem, de desperatione in aeternam damnationem. Sunt autem tria genera hominum aedificantium. Sunt, qui amant solum Deum: hi aedificant aurum, argentum, lapides pretiosos. In amore virtutis, aurum; in cognitione veritatis, argentum; in cooperatione boni operis, lapides pretiosos. Sunt alii, qui amant aliquid praeter Deum: tamen nil contra Deum, nec aliquid plusquam Deum. In his fundamentum quidem manet; quia amor Dei non destruitur: sed tamen ex affectu eorum quae pariter amantur, quia quaedam corruptio contrahitur lignum, et fenum, et stipula superaedificantur. In ligno, peccatum illicit operis; in feno, sine opere peccatum pravae delectationis; in stipula, peccatum illicitae cogitationis. Sunt alii, qui amant quaedam contra Deum: et in his fundamentum omnino destruitur, quia amor Dei esse non potest, ubi non est vel solus, vel summus. Igitur ad primos pertinet salvari et laudari; ad secundos, corripi et liberari; ad tertios argui, et damnari. ####  |