| #### CAP. XVII. De sacerdotibus reprobandis ex libro Pastoralis Curae beati Gregorii. |

| #### #### Dixit Dominus ad Moysen: Loquere ad Aaron Homo de semine tuo, qui habuerit maculam, non offerat panem Domino Deo suo, nec accedat ad ministerium ejus (Levit. XXI). Ubi repente subjunxit: Si caecus fuerit, si claudus, si parvo vel grandi, et torto naso, si fracto pede, si mancus, si gibbosus, si lippus, si albuginem habens in oculo, si jugem scabiem, si impetiginem in corpore, vel ponderosus (Ibid.). Caecus quippe est, qui supernae lumen contemplationis ignorat, qui praesentis saeculi pressus tenebris, dum venturam lucem nequaquam diligendo conspicit, quo gressum operis porrigat nescit. Hinc etenim, prophetante Anna, dicitur: Pedes sanctorum suorum servabit, et impii in tenebris conticescent (IV Reg. II). Claudus est, qui quidem quo pergere debeat aspicit, sed per infirmitatem mentis, vitae viam non valet perfecte tenere quam videt; quia ad virtutis statum, dum fluxa consuetudo non erigitur, quo innititur desiderium, illuc gressus operis efficaciter non sequuntur. Hinc etenim Paulus dicit: Remissas manus, dissoluta genua erigite, et gressus rectos facite pedibus vestris, ut non claudicans quis erret, magis autem sanetur (Hebr. XI). Parvo autem naso est, qui ad tenendam mensuram discretionis non est idoneus. Naso quippe odores, fetoresque discernimus. Recte ergo per nasum discretio exprimitur, per quam virtutes eligimus, vitia reprobamus. Unde in laude sponsae dicitur: Nasus tuus sicut turris, quae est in Libano (Cant. VII), quia nimirum sancta Ecclesia, quae ex causis singulis tentamenta prodeant per discretionem conspicit, et ventura vitiorum bella ex alto deprehendit. Sed sunt nonnulli, qui dum existimari se hebetes nolunt, saepe se in quibusdam inquisitionibus plusquam necesse est exercentes ex nimia subtilitate falluntur. Unde hic quoque subditur, vel grandi, et torto naso. Nasus enim grandis et tortus, immoderata subtilitas discretionis est: quae plusquam decet excreverit, actionis suae rectitudinem ipsa confundit. Fracto autem pede, vel manu est, qui viam Dei pergere omnino non valet, atque a bonis actibus funditus exsors vacat: quatenus haec non ut claudus saltem cum infirmitate teneat, sed ab his omnino alienus existat. Gibbosus vero est, quem terrenae sollicitudinis pondus premit, ne unquam ad superna respiciat, sed solis iis intendat, quae in infimis calcantur. Qui tametsi aliquando, aliquid ex bono patriae coelestis audierit: ad hoc tamen perversae nimirum consuetudinis pondere praegravatus, faciem cordis non attollit; quia cogitationis statum erigere non valet, quem terrenae sollicitudinis usus curvum tenet. Ex horum quippe specie Psalmista ait: Incurvatus et humiliatus sum usquequaque (Psal. CXVIII). Quorum culpam per semetipsum Dominus reprobans ait: Semen autem, quod in spinas cecidit, ii sunt qui audiunt verbum Dei, et a sollicitudinibus, et divitiis mundi conculcati, non referunt fructum (Luc. VIII). Lippus vero est, cujus ingenium ad cognitionem quidem veritatis emicat, sed tamen hoc carnalia opera obscurant. In lippis oculis pupillae sanae sunt, sed humore defluente infirmitate palpebrae grossescunt, et sic dum crebra infusione oculi gravantur, etiam acies pupillae vitiatur. #### Et sunt nonnulli, quorum sensum carnalis vitae operatio sauciat, qui videre recte, et sublimiter per ingenium poterant, sed usu pravorum actuum caligant. Lippus quippe est, cujus sensum natura exacuit, sed pravae conversationis assiduitas confundit. Cui bene per angelum dicitur: Collyrio inunge oculos tuos, ut videas (Apoc. III). Collyrio quippe oculos ut videamus inungimus, cum ad cognoscendum veri luminis claritatem, nostros intellectus aliquo medicamine bonae operationis adjuvamus. Albuginem vero habet in oculo, qui veritatis lucem videre non sinitur, quia arrogantia sapientiae vel justitiae est caecatus. Pupilla namque oculi nigra, videt; albuginem tolerans, nihil videt; quia videlicet sensus humanae cogitationes si stultum se peccatoremque intelligit, cognitionem intimae claritatis apprehendit. Si autem candorem sibi justitiae seu sapientiae tribuit, a luce se supernae cognitionis excludit, et eo claritatem veri luminis nequaquam penetrat, quo se apud se prae arrogantia exaltat, sicut de quibusdam dicitur: Dicentes enim se esse sapientes, stulti facti sunt (Rom. I). Jugem vero habet scabiem, cui carnis petulantia sine cessatione dominatur. In scabie etenim fervor viscerum ad cutem trahitur, per quam recte luxuria designatur; quia, si cordis delectatio usque ad operationem prosilit, nimirum fervor intimus usque ad cutis scabiem prorumpit, et foris jam corpus sauciat, quia dum in cogitatione voluptas non reprimitur, etiam in actione dominatur. Quasi enim cutis pruriginem Paulus curabat abstergere, cum dicebat: Tentatio vos non apprehendat nisi humana (I Cor. X). Ac si aperte diceret: Humanum quidem est in corde tentationem perpeti, diabolicum vero est in tentationis certamine, et in operatione fatigari. Impetiginem vero habet in corpore quisque, avaritia vastatur in mente. Quae si in parvis non compescitur, nimirum sine mensura dilatatur. Impetigo quoque sine dolore corpus occupat, et absque occupati taedio increscens, membrorum decorem foedat, quia avaritia captum animum dum quasi delectat, exulcerat; dum adipiscenda quaeque cogitationi ejus objicit, ad inimicitias accendit. Et dolorem in vulnere non facit, quia aestuanti animo ex culpa abundantiam promittit. Sed decor membrorum perditur, quia aliarum quoque virtutum per hanc pulchritudo depravatur, et quasi totum corpus exasperat, quia per universa vitia animium supplantat, Paulo attestante, qui ait: Radix omnium malorum est cupiditas (I Tim. VI). Ponderosus vero est, qui turpitudinem non exercet in opere, sed tamen ab hac cogitatione continua, sine moderamine gravatur in mente. Qui nequaquam quidem usque ad opus nefarium rapitur, sed ejus animus voluptate luxuriae sine ullo repugnationis stimulo delectatur. Vitium quippe ponderis est, cum humor viscerum ad virilia labitur, quae profecto cum molestia dedecoris intumescunt. Ponderosus ergo est, qui totis cogitationibus ad lasciviam luxuriae defluens, pondus turpitudinis gestat in corde. Et quamvis prava non exerceat opere, ab his tamen non evellitur mente, nec ad usum boni operis in aperto valet assurgere, quia gravat hunc in abditis pondus turpe. Quisquis igitur cuilibet horum vitio subjicitur, panes Deo offerre prohibetur, ac profecto diluere aliena non valet delicta is quem devastant propria. ####  |