| #### TIT. XLII. De incrementis tristitiae Ecclesiae, imminente Dominica passione. |

| #### #### Deinde, imminente vespera, majora tristitiae sequuntur incrementa, altaria spoliantur, campanae conticescunt, omnes horas praeter nocturnas triste silentium absorbet, altare nudatur, dum Christus illud utique altare quod de terra fieri a Moyse praecipitur, nostrae menti praesentatur, sine specie et decore, ut cum propheta eum propter nos exspoliatum videntes, dicamus: Ecce vidimus eum non habentem speciem neque decorem. Vere languores nostros ipse tulit (Isa. LIII.), etc., ipse speciosus forma prae filiis hominum (Psal. XLIV), seipsum exinanivit, nudatus omni honore, non solo divino, sed dum conspuitur, et alia patitur, etiam humano. Hoc autem altare hispidis ramusculis aqua et vino lavatur, dum Christus asperis flagellis aquam ablutionis et vinum redemptionis nobis propinasse creditur. Campanis silentium indicimus, notantes sanctos Christi praecones, qui charitatis igne decocti, et divina institutione formati, in protectione Dei coeli tanquam in turre fortitudinis commanentes, quadam supernae dilectionis chorda commoventur, ut tota die et nocte non cessent laudare nomen Domini, scilicet sanctos apostolos, non solum tunc conticuisse, sed etiam fugisse. Unde illa vehemens campana Petrus, cujus vox dicentis: Tu es Christus, Filius Dei vivi (Matth. XVI), in omnem terram exivit, tunc non solum reprimitur, sed fugit, et negando rauca sonat. His ergo signis cessantibus, Christum torcular calcantem, solumque in ligno crucis extenso corpore tympanizantem, ligneo malleolo in tabula suspenso et personantem, populum ad Ecclesiam invitantem significamus. Hoc quoque silentium apostolorum Horarum silentium notat. Nocturnae vero non solum sub silentio, sed magis sonora voce decantantur, quia tempus aliud per diem, per noctem aliud notatur. Nam diurnis horis praesentiam significamus Dominicae passionis; nocturnis autem priora, per quae futuram eamdem passionem prophetae aperte pronuntiaverunt, quinque non tacentes occisi sunt. Nobis eorum voces protendentibus candelae exstinguuntur: quarum ultima quae exstinguitur ad canticum Evangelii, ipsum Dominum qui evangelizans occisus est significat, ut eo exstincto jam pro morte tristes in die sileamus. ####  |