| #### TIT. LXII. De tribus quae desponsata recipit. |

| #### #### Tria recipit desponsata: Monile in pectore, annulum in digito, dotem in jure haereditario. Monili pectus munitur, annulo manus ornatur, dote conjugium consummatur. In pectore ratio, cum qua versatur cogitatio; in manu operatio; in dote utriusque remuneratio. Per monile, quod ex auro et gemmis cum labore fabricatur, nota coelestis sapientia quae diversis disciplinis illustratur. Ut enim ait Scriptura, Sapientia desursum est (Jac. III). Primum quidem pudica, deinde pacifica, modesta, suadibilis, bonis consentiens. Haec cum difficultate acquiritur, quia disciplinatis tantum mentibus infunditur. Non enim in malevolam animam intrabit sapientia (Sap. I). Haec ergo acquisita pectus munit ne secreta sinus aperiantur, ne tenere mammae sponsae aura adulationis flante laedantur, ne suggestio immittatur, qua ratio obnubiletur, cogitatio casta prostituatur; sed tota integra et sigillo sapientiae undique munita, digna efficitur laude sponsi dicentis: Quam pulchrae sunt mammae tuae, soror mea, sponsa. Pulchriora sunt ubera tua vino (Cant. IV). Per annulum sine quo nulla desponsatur, Spiritus sancti pignus accipitur, sine quo coelestis sponsi amplexibus nemo jungitur: qui omnem operationem quae per manus signatur, ornat et diligit, ut dicere possit: Manus meae dis illaverunt myrrham probatissimam; digiti mei pleni sunt myrrha (Cant. V). Tantis ornamentis decorata et muneribus pignorata, dote coelesti efficitur digna, quae est aeterna remuneratio. Spe et amore cujus, fidelis anima spirituali viro desponsatur, de quo dicitur: Vir oriens nomen ejus (Zach. VI). ####  |