| #### CAP. XIV. De secundo nuntio, qui est amor et desiderium aeternae vitae, et de gaudiis et incolis coeli per eum enuntiatis. |

| #### #### PRUDENTIA LOQUITUR. Alius nuntius venit pulcher et hilaris, qui videtur afferre bona. #### JUSTITIA. Admittatur, forsitan nos laetificabit nam iste prior terruit nos. #### PRUDENTIA. Admittam. Ingredere et quis sis, unde venias, quid videris edicito. #### NUNTIUS. Ego sum amor vitae aeternae et desiderium coelestis patriae. Si me vultis audire, silentium et quietem habete; non enim inter clamores et tumultus audiri possum. #### JUSTITIA. Si nos, dum timor et memoria mortis loqueretur, tacuimus, justum est ut te loquente multo magis taceamus. #### DESIDERIUM VITAE AETERNAE. Tacete ergo. Vidi talia, quae nullus hominum potest digne loqui. Dicam tamen aliquid, prout potero. Vidi Deum, sed per speculum et in aenigmate. Contemplatus illam ineffabilem individuae Trinitatis majestatem initio fineque carentem. Sed quia lucem habitat inaccessibilem ab ipsa luce reverberati sunt oculi mei, et intuitus obtusus. Exsuperat enim omnem sensum, omnemque intuitum illa claritas, illa pulchritudo. Aliquantisper tamen intuitus sum Dominum Jesum Christum in dextera Patris sedentem, in aeterna vita regnantem, quamvis super omnem creaturam adeo speciosum, ut in eum desiderent angeli prospicere (I Petr. I), ad haec tamen vulnera passionis, quibus nos redemit, in corpore suo habentem, Patri pro nobis assi tentem. Vidi juxta ipsum gloriosam Matrem ejus cum omni honore et reverentia in throno mirabili sedentem, super omnes ordines beatorum angelorum et hominum exaltatam, suum Filium pro nobis interpellantem, et ejus cui vult miserentem. Sed hanc admirabilem claritatem matris et Filii diu ferre non sustinens converti aspectum meum ad illos beatorum spirituum ordines, qui ante Deum assistunt, quorum sempiterna beatitudo de visione Dei et amore, nec minuitur, nec finitur, sed semper crescit, et permanet. Sed nec istorum quidem gradus et dignitates laudes quoque quas Creatori referunt, ullus hominum cogitare nedum enarrare sufficiat. Deinde prophetas intuitus sum, et patriarchas miro exsultantes gaudio, qui eam, quam olim a longe salutaverant patriam, obtinent, qui ea quae in spiritu praeviderant completa conspiciunt. Vidi apostolos in thronis sedentes, tribus et linguas omnes judicare paratos, et de pauperibus, et de infirmis tam gloriosos tamque sublimes factos a Domino Jesu, satisque super hoc miratus sum. Vidi, sed pervidere non potui innumerabilem beatorum martyrum exercitum gloria et honore coronatum, qui passiones hujus temporis, quas pertulerant minimas reputabant ad illam gloriam, quae revelata erat in eis. Horum felicitate et gloria diu delectatus respexi gloriosam multitudinem confessorum, inter quos viri apostolici, et doctores, qui sanctam Ecclesiam doctrinis suis munierunt, fulgent quasi stellae in perpetuas aeternitates. Sunt ibi monachi, qui pro claustris et cellis angustis immensa et sole clariora palatia possidentes, pro asperis tunicis nive candidiores; omnique suavitate molliores vestes induti, ab oculis quorum abstersit Deus omnem lacrymam. Regem in decore suo vident. Postremo ad chorum virginum respexi, quarum gloria ornatus et melodia dulcis. Nam cantabant canticum, quod nemo alius poterat dicere (Apoc. XIV), nulla hominum eloquentia digne enarrare potest. Sed odor in regione earum tam suavis erat, ut omnia aromatum genera exsuperet. ####  |