| #### CAP. X. Unde dicatur Testamentum. |

| #### #### Testamentum dicitur sacra Scriptura, humana consuetudine dante occasionem. Antiquitus enim qui carebant liberis, adoptabant liberos, et cum constituebant illos haeredes, testes vocabant, et scribebant chirographum, non tamen ita ratum, quin posset mutari vivente testatore. Similiter Deus, unum Filium habens ex natura, multos voluit adoptare ex gratia, et primitus unum elegit Abraham cui praecepit exire de cognatione sua, et promisit ei terram Palaestinam (Genes. XII). Posthaec eductis filiis Israel de Aegypto eamdem repromisit, et ne dubitarent, fecit testamentum in certitudinem promissae haereditatis, scilicet legem, quae per Moysen data est. Sed quia Deus non poterat mori, et testamentum morte testatoris confirmandum erat, interfectus est pro eo agnus mysticus, cujus sanguine respersus est liber, et totus populus in confirmationem promissae haereditatis. Eodem modo Dominus Jesus Christus, vocans ad aeternam haereditatem non unum hominem, sed omnes gentes, fecit testamentum, scilicet Evangelium. In cujus confirmationem non agnus ille antiquus occiditur, sed ipse (quia homo erat, et mori poterat) mortem subiit. Et sicut Deus ad Vetus Testamentum dandum vocavit testes, Aaron scilicet, et Mariam sororem ejus, et Ur, ita Christus, quia majora promisit plures vocavit testes, videlicet apostolos et martyres. Vetus dicitur Testamentum primum, quia prius datum est, vel quia de rebus veterascentibus institutum est. Novum dicitur quia de immutabilibus et semper novis loquitur. ####  |