| #### CAPUT 20 |

| #### #### Allegorice vero aliter exponi possunt. Joel namque praevidens ruinam populi sui in adventu Jesu Christi, compatiendo lamentatur: lamentando ad cautelam exhortatur, dicens: A, a, a, diei, quia prope est dies Domini: et quasi vastitas a potente veniet. Ac si diceret: A, veniet qui avertet impietatem a Jacob, et eripiet jugum ab Israel. A. Et non est ei species, neque decor: et vidimus eum, et non erat aspectus (Isai. LIII). A. Et quasi absconditus vultus ejus et despectus. Unde nec reputavimus eum. Vere languores nostros ipse tulit et dolores nostros ipse portavit (ibid.). A. Et putavimus eum quasi leprosum, et percussum a Deo, et humiliatum (ibid.). A, quia vidimus, et non cognovimus; A, quia audivimus et contempsimus. A, quia operantem bona accepimus et pro nobis orantem interfecimus. Audivimus verba, accepimus beneficia, vidimus miracula. Sed A, verba contempsimus. A, beneficiis ingrati fuimus. A, miraculis detraximus. Audivimus docentem in monte: sed A, haec surda aure pertransivimus: inde dolor. Vidimus eum turbas pascentem juxta mare, sed A, non curavimus: inde moeror. Vidimus eum pendentem in cruce: sed A, contempsimus, et inde terror. Audivimus doctrinam, accepimus vitam, vidimus mortem. Doctrina vero illius nostram caecitatem illuminavit, A, cui non obtemperavimus. Vita ejus nostram informavit, A, quam non recepimus. Mors ejus mortem nostram captivavit, A, quam contempsimus, imo quam fecimus. #### Dies, etc. Juxta allegoriae leges, tempus incarnationis Verbi significat, dies Domini ipsum repraesentat: qui bene dicitur Domini, quia tunc factum est judicium mundi, juxta illud Evangelii: Nunc judicium est mundi; nunc princeps hujus mundi ejicietur foras (Joan. XII). Dies Domini tripliciter accipitur: scilicet vel tempus incarnationis, vel dies obitus hominis, vel dies extremi examinis. Qui recte solius Domini dicitur: quia solius ejus potestas noscitur; quod ejus sapientia in primo judicii facit examen, in secundo discernit meritum, in tertio variat praemium. ####  |