| #### CAP. XVII. De iis qui templum destruunt, et de iis qui templum mundant, et renovant. |

| #### #### In praecedenti libro de aedificatione templi diximus plura; nunc autem de destructione ejus quid historia dicat, breviter audiamus. Sicut veridica refert historia: Antiochus illustris filius Antiochi regis qui fuerat Romae obses, ascendit Hierosolymam in multitudine gravi: et intravit in sanctificationem cum superbia, et accepit altare aureum, et candelabrum luminis, et universa vasa ejus: et accepit thesauros occultos quos invenit, et sublatis omnibus abiit in terram suam. Post duos autem annos misit rex principem tributorum in civitates Juda, et venit Hierusalem, cum turba magna, et irruit super civitatem repente, et perdidit populum multum ex Israel, et accepit spolia civitatis, et succendit eam igni, et destruxit domos ejus, et muros in circuitu: et captivas duxit mulieres et natos, et pecora possederunt: et aedificaverunt civitatem David muro magno, et firmo, et turribus firmis: et facta est illis in arcem. Et posuerunt illic gentem peccatorum, et viros iniquos, et posuerunt illic arma, et escas (I Machab. I). Ascendit in Hierusalem rex Antiochus, quando in Ecclesia dominatur diabolus, vel in anima carnalis appetitus. Ascendit autem in multitudine gravi, id est, in abundantia delictorum, et in gravitate cujuslibet criminalis peccati. Intrat in sanctificationem cum superbia, quando sanctificata per confessionem elationis spiritus aperit sibi corda. Accepit altare aureum, et candelabrum luminis, id est, puritatem orationis, et lucem divinae contemplationis. Accepit universa sanctificationis vasa, diversa videlicet virtutum genera. Et omnia comminuit, quando virtutum species diversas ad nihilum redegit. Et accepit thesauros occultos quos invenit; et sublatis omnibus abiit in terram suam. Thesaurus, est sapientiae intellectus, occultus diabolo, sed notus Deo. Quem tunc diabolus invenit, quando per jactantiae vitium caeteris manifestum reddit. Sublatis omnibus in terram suam Antiochus abiit, quoties diabolus sublatis virtutibus ad terrena desideria mentes fidelium reducit. Post duos autem annos misit principem tributorum in civitates Juda. Cupiditas tributa recipit; quia et in Ecclesia, et in qualibet anima exactiones complures agit. Cum magna turba venit Hierusalem, ut conturbet simplicium pacem. Super civitatem irruit, et populum simplicium cogitationum ex Israel perdit. Et accipit spolia civitatis, quando mentem virtutum spoliat indumentis. Et eam igne succendit, dum concupiscentiae flammis animum comburit. Interius destruxit domos, et in circuitu ejus muros, id est, intus conscientias, et in circuitu operationes perfectas. Et captivas duxerunt mulieres, imperfectas scilicet mentis affectiones; et natos, id est, actus earum imperfectos. Pecora eorum possident, cum diabolus, vel carnis appetitus in potestate sua irrationabiles animi motus retinent. Et quae filii Israel custodire consueverant, Antiocheni mactant et manducant. Civitatem David aedificant, dum mentem cujuslibet manu fortis, id est, bene operantis, in contrariam partem mutant. Muro magno et turribus firmis muniunt, dum perversa opera et eorum defensiones in circuitu ponunt. Et facta est illis in arcem, id est perversae mentis elationem. Et posuerunt illic gentem peccatorum, et viros iniquos, in anima scilicet gentem vitiorum, in Ecclesia vero haereticos Christianae fidei, graves inimicos. Et posuerunt illic arma, et escas. Arma, sunt defensionis verba, escae, delectationes terrenae. Hujusmodi cibis arcem muniunt, qui terrenis delectationibus mentem pascunt. Sed et rex Antiochus ire volens in Persidem reliquit hominem Lysiam nobilem de genere regali super negotia regia: et mandavit ei de omnibus quae volebat, et de habitantibus Judaeam et Hierusalem ut mitteret ad eos exercitum ad conterendam virtutem Israel, et reliquias Hierusalem (I Machab. III). Et congregavit Lysias electorum virorum sexaginta millia, et equitum quinque millia; et venerunt in Judaeam, et castra posuerunt in Bethoron. Et occurrit illis Judas cum decem millibus viris, et commiserunt praelium, et ceciderunt de exercitu Lysiae quinque millia virorum. Videns autem Lysias fugam suorum et Judaeorum audaciam, abiit Antichiam (I Machab. IV). Lysias ab Antiocho ad destruendam Judaeam et Hierusalem mittitur, quando spiritus luxuriae ad subvertendam confessionis pacem a diabolo destinatur. Lysias enim generans interpretatur. Luxuria siquidem plures filios generat, quia diversos motus carnis ex se quotidie creat. Et venerunt Judaeam, et castra posuerunt in Bethoron: veniunt in Judaeam, dum ingrediuntur confessionis terram, et in Bethoron castra ponunt, quia per iram terram confessionis invadunt. Bethoron enim domus irae interpretatur. Est autem Bethoron superior, ira praelatorum; et Bethoron inferior, ira subditorum. Quamcunque istarum alienigenae obtineant, terram confessionis turbant. Et occurrit illis Judas cum decem millibus viris. Judas exercitui Lysiae cum decem millibus viris occurrit, quando confessio fulta decem praeceptis legis, diversis luxuriae motibus viriliter resistit. Et commiserunt praelium, et ceciderunt de exercitu Lysiae quinque millia virorum. Judas cum exercitu Lysiae praelium committit, cum mens totis viribus luxuriae contradicit. Et sic de exercitu Lysiae quinque millia occumbunt, dum quinque sensus corporis in ore gladii confessioni succumbunt. Videt autem Lysias suorum fugam, et Judaeorum audaciam, abiit Antiochiam. Antiochiam Lysias abiit, quia luxuria divitiarum abundantiam quaerit. Antiochia enim, paupertatis silentium interpretatur. Ibi paupertas silere dicitur, ubi divitiae dominantur. Postquam Judas missum ab Antiocho fugavit Lysiam, et ille victus abiit Antiochiam. Dixit Judas ad fratres suos: Ecce contriti sunt inimici nostri; ascendamus nunc mundare, et renovare sancta. Et ascenderunt in montem Sion, et viderunt sanctificationem desertam, et altare profanatum et portas exustas, et in atriis virgulta nata sicut in saltu, vel in montibus, et pastophoria diruta: et sciderunt vestimenta sua, et planxerunt planctu magno (ibid.). Judas fugato Lysia, id est, destructa luxuria, et contritis hostibus, luxuriae scilicet operibus, in montem Sion ascendit, dum vera confessio per gradus virtutum sublimia quaerit. Ascendit mundare sancta, et renovare. Cor mundum crea, inquit, in me, Deus, et spiritum rectum innova in visceribus meis (Psal. L). A vitiis munda, virtutibus innova. Et viderunt sanctificationem desertam. Sanctificationem desertam conspicit, qui sanctitatem mentis a Deo derelictam esse cognoscit. Templum enim, sicut in eodem libro dicitur, luxuria, et comessationibus gentium erat plenum, et scortantium cum meretricibus sacratisque aedibus mulieres se ultro ingerebant (II Machab. VI). Templum luxuria plenum esse dicitur, dum luxuriae cogitationibus voluptuosis animus delectatur. Comessationes vero in eo fiunt, dum vitia carnis invicem diversis delectationum ferculis mentem pascunt. Scortantes cum meretricibus in eo habitant, dum vitia carnis cogitationibus animi concordant. Sacratis aedibus ultro se mulieres ingerunt, dum mollities et blandimenta carnis in secreto mentis sese licenter abscondunt. Altare profanatum, et plenum illicitis esse legitur, dum mens ea desiderat et exoptat, quae in lege divina prohibentur. Portae combustae jacent, dum sensuum aditus ardenti desiderio succensi, ineuntibus vitiis omnino patent. Virgulta vero in atriis nata sunt illicita desideria, quae sicut virgulta nullo colente crescunt, sic in animo sponte surgere non desinunt. Pastophoria diruta, sunt mentis secreta, ab alienigenis, id est, a spiritibus immundis destructa. Pastophoria siquidem, sunt cellulae in intimis gazophylaciorum factae, aut thalami in quibus habitant templorum praefecti. Haec igitur Judas a praedictis immunditiis purgat, et quotidie renovare non cessat. ####  |