| #### TIT. LVII. Quomodo succingi deceat ad viam, accingi ad praelium, et praecingi ad mensam, et de zona qua cingamur. |

| #### #### Sint lumbi vestri praecincti (Luc. XII). Succingimur ituri, accingimur praeliaturi, praecinguntur ministraturi. Haec tria tribus debentur in ecclesiasticis disciplinis, viae, pugnae, mensae. Viae cursum, pugnae conflictum, mensae ministerium. Via est operum, pugna est hostium, mensa sacramentorum. Succingi ergo debemus ad viam cingulo patientiae, accingi ad pugnam gladio poenitentiae, praecingi ad mensam linteo continentiae. Spectat quod dicitur Petro: Alius te cinget (Joan. XXI) ad cingulum patientiae. Ad poenitentiae pugnam: Qui non habet gladium, vendat tunicam et emat gladium (Luc. XXII), id est relinquat conversationem mundi, et assumat poenitentiae fructum. Ad linteum continentiae feminalia linea Aaron et filiorum ejus. Haec tria scilicet, cursum in via, bellum et ministerium, Paulus et in se exhibuit et alios docuit. Cucurrit enim, dicens: Curro non quasi in incertum (I Cor. IX); et: cursum: consummavi (II Tim. IV). Currere docuit, dicens: Sic currite ut comprehendatis (I Cor. IX). Pugnavit, dicens: Sic pugno non quasi aerem verberans (ibid.); et item: Bonum certamen certavi, etc. (II Tim. IV). Pugnare docuit, dicens: Omnis qui in agone contendit ab omnibus se abstinet (I Cor. IX). Ministravit, dicens: Ministri Christi sunt et ego (II Cor. XI). Ministrare docuit, dicens: Ut non vituperetur ministerium nostrum (II Cor. IX). Succincti igitur ad viam a quatuor ejus impedimentis caveamus. Est enim via aspera, ruinosa, clivosa, lutosa. Aspera, lapidibus laborum; ruinosa, vallibus defectuum; clivosa, collibus successuum; lutosa, paludibus voluptatum. Lapidibus offendimur, ruinis cadimus, paludibus demergimur. Accede ad pugnam et accingere gladio tuo super femur tuum (Psal, XLIV): Militia est enim vita hominis super terram (Job VII). Pugna haec hostium est superabilium, licet immortalium. Hi triplicem contra aciem instruunt. Prima est suggestionum, secunda occasionum, tertia occupationum. Suggestionum impugnat, occasionibus expugnat, occupationibus ligat. Suggestiones turbant affectus, et advocant in auxilium delectationes et consensum: quibus vincit et non vincitur nisi occurratur, acies prima. Occasiones sensus impediunt et considerantur ex loco, tempore, et persona. Locus solitarius praebet audaciam; tempus nocturnum, confidentiam; persona luxuriosa et impudica ansam. Haec sunt fugienda, ut non vincat acies secunda. Occupationes actus confundunt, et consistunt circa duos actus, scilicet publicos, ut sunt administrationes extrinsecae praelatorum, abbatum et consimilium: et actus privatos, ut scribere, pingere et hujusmodi. Haec si quis inoffenso pede pertransit, de tertia turma triumphat. Prima acie videlicet suggestionum, victa est turma (Gen. XXXII); secunda, id est, occasionum, capta est Dina (Gen. XXXIV); tertia, quae est occupationum, corrupta est Thamar soror Absalonis ab Ammon (II Reg. XIII). Per viam et pugnam vocaris ad mensam (quae est sacramentorum) cui quoniam ministraturus accedis, sint lumbi tui praecincti linteo continentiae; nam per linum munditia carnis, per lumbos luxuria designatur. Ad hanc lumborum restrictionem tria haec verba vim suam legimus accommodare, ut jubeamur succingi, accingi et praecingi. Succincti lumbos vestros in veritate (Ephes. VI): ait Apostolus: Et Dominus ad Job: De turbine accinge sicut vir lumbos tuos (Job XL). Et in Evangelio: Sint lumbi vestri praecincti. Hoc linteum continentiae significat lumbare illud lineum prophetae quod primo posuit super carnem suam; inde tulit et posuit in flumen Euphrate, cumque reverteretur ut tolleret, computruerat ut nulli usui aptum esset (Jer. XIII). Lumbare super carnem est continentia refrenans eam: ponitur in flumen, quando relaxatur in fluxa saeculi voluptate. In ea computrescit, quando inter carnales delicias continentia dissolvitur et perit. Nullique usui est jam lumbare aptum, quia neque Deo neque hominibus acceptum. Hoc lumbare significat zona pellicea Joannis et Eliae. Nam uterque zonam pelliceam super lumbos legitur habuisse. Duo sunt lumbi, voluptas permissa et illicita. Permissa in conjugatis; illicita in solutis et devotis. Praecingendus est lumbus conjugatorum, ne ad aliam accedant; solutorum, ne aliquam tangant nisi ducant, devotorum ne tangant vel ducant. Hi praecingi maxime debent, ut qui serviunt Domini mensae. Mundamini inquit qui fertis vasa Domini (Isa. LII). Huic mensae qui ministrant praecingant se zona Joannis et Eliae, id est continentia, quam quidem habuerunt et habent, ut virgines perpetuo continentes. Quidam prius non habuerunt, sed nunc habent, ut poenitentes; quidam nec habuerunt nec habent, ut in luxuria permanentes. Qui tenet teneat, quia beatus qui tenebit; qui non habuit, emat; qui perdidit, redimat. Praesto est venditor qui corium suum exposuit ad vendendum, et de proprio non de alieno largas in cruce fecit corrigias. Et pretium hujus zonae modicum erit: duo tantum denarii, oratio et jejunium. Hoc genus daemoniorum, inquit idem venditor, non ejicitur nisi in oratione et jejunio (Marc. IX). Hi autem denarii probi non falsi sint, quia qui reprobam pecuniam solvit, non se liberat. Nummorum autem probitas in tribus consistit. Materia, pondere, figura. Materia est charitas, quae auro comparatur; pondus spes, quae a terrenis sublevat; figura fides, quae signum crucis frontibus nostris imprimit. Hanc monetam dicit Apostolus valere, dicens: Omnia opera vestra in charitate fiant (Rom. XVI). Et quod extra hanc materiam fabricata sit falsa ostendit, dicens: Si distribuero in cibos pauperum omnes facultates meas; et si tradidero corpus meum ita ut ardeam; charitatem autem non habuero, nihil mihi prodest (I Cor. XIII). Sine figura fidei non est vera. Impossibile est, ait idem Apostolus, sine fide placere Deo (Hebr. XI). Si ergo unum defuerit a jejunio et oratione tua, crimen falsae monetae incurris, quod est vivorum exustio. Si enim falsam monetam Deo obtuleris, perpetuis ignibus concremaberis. Vide ergo ut oratio tua dirigatur in conspectu Domini, et jejunium tuum sit acceptum. Alia est oratio Tullii, alia Pharisaei, alia publicani, Tullii demulcet, Pharisaei exacerbat. Non sum (inquit) sicut caeteri hominum, etc. (Luc. XVIII). Justi impetrat; quae si sit assidua multum valet. Sit jejunium tuum quod eligat Deus, non sicut faciunt hypocritae tristes ut appareant jejunantes; sed unge caput, id est, mentem oleo laetitiae, lava faciem lacrymis poenitentiae (Matth. VI). Sed est zona pellicea quam juberis redimere, sic formanda. Primo separanda a carne per votum, ut incidatur gladio quem venit Dominus mittere in terram: Quo separantur quique a domo, filius a patre, filia a matre, nurus a socru (Matth. X). Secundo aspergenda sale per metum, ne corrumpatur, quia sal vermes fugat, et timor Domini expellit peccatum. Tertio exsiccanda sole per desiderium, ne dissolvatur, quia sol exsiccat, et desiderium inflammat. Quarto ungenda oleo per gaudium, ne frigescat, quia gaudium conscientiae laetum et hilarem facit. Gloria, inquit, Apostolus nostra haec est testimonium conscientiae nostrae (II Cor. I). Quinto radenda ferro per zelum ne sordeat, quia zelus etiam in aliis libidinis perimit sordes. Sexto coloranda est minio, per bonum testimonium, quia testimonium bonae famae coloratum et acceptabilem hominibus facit. Hac ergo zona de corrigia carnis crucifixi, duobus jam dictis denariis sic empta, si praecinxeris lumbos tuos, secure ministrabis in mensa Domini. ####  |