| #### TIT. XXX. De tribus sanctis, Deo, homine et loco, et de triplici sanctificatione. |

| #### #### Locus in quo stas, terra sancta est (Exod. XXIV). Deus est sanctus, homo sanctus, locus sanctus. Deus sanctus non sanctificatus, sed sanctificans; homo sanctus, sanctificatus et sanctificans; locus sanctus, sanctificatus, non sanctificans. Deus quippe sanctus de se, non de nobis; homo de Deo, non de se. Bonorum, inquit homo, meorum non indiges (Psal. XV); Et: De plenitudine ejus omnes accepimus (Joan. I). De qua est sanctus sanctificatus ab ipso, sanctus de ipso, hominis est exterius dare operam; Dei conferre intus gratiam, hic est qui baptizat. Locus vero sanctificatus, vel absque homine, vel per hominem non sanctificat. Quia sicut locus non sanctus sanctum non coinquinat, ut Lot Sodoma, ita non sanctum sanctus locus non sanctificat, ut coelum diabolum, et paradisus primum hominem. Homo autem plerumque locum sanctificat duobus modis, merito et officio. Triplex quippe sanctificatio agitur: Est enim sanctificatio sacramenti, sanctificatio justitiae vel meriti, et sanctificatio gloriae vel praemii. Nam sanctificantur ecclesiae, cum dedicantur; sanctificantur homines, cum justificantur; sanctificantur electi, quando praemiis aeternae gloriae donantur. ####  |