| #### TIT. XXXI. De praeconiis B. Joannis. Baptistae viro innovato et perseveranti applicandis. |

| #### #### Ex praeconialibus titulis plurimi sicut B. Joanni historialiter, ita viro renascenti et perseveranti, moraliter non incongrue possunt adaptari. Hi autem sunt, miraculum in conceptione, gaudium in nativitate, sublimitas in conversatione, humilitas in confessione, veritas in praedicatione, constantia in morte. Cum enim de veteri Adam per timorem Dei, qui quasi quidem signifer coelestis militiae mentes ad Deum solet convertere, ac a malo deterrere, ac ut praevaricatores ad cor redeant efficere, aliquis fit novus homo, et de terreno coelestis et spiritualis. Quid aliud quam quadam nova conceptione mutatur in ventrem Ecclesiae et concipitur? Et in hac conceptione est gaudendum. Digitus enim Dei est hic subtiliter operans, suaviter renovans, salubriter immutans. Fit autem tribus in unum concurrentibus: cogitatione, quia in spiritu et mente; voluntate, quae non est sine merito; stabilitate propositi, quae non sine justitia. Sequitur gaudium in nativitate. Nativitas duplex est: prima ex patre diabolo, cujus vita perversa, mors ad utrumque consequens periculosa; secunda ex patre Deo, cujus vita religiosa, mors ad utrumque consequens pretiosa. Fit autem haec nativitas tribus, fide firma, spe certa, charitate robusta. Sequitur sublimitas in conversatione, quae fit habitu, actione, sermone. Caveamus in habitu conspici notabiles, in actione reprehensibiles, in sermone contemptibiles. Sit habitus noster in mediocritate, actio in integritate, sermo in veritate. Sequitur humilitas in confessione. Qui stat videat ne cadat per superbiam. Fit autem praedicta confessio tribus. Si minoribus confiteatur se non majorem, aequalibus minorem, majoribus obedientem, minoribus socium, aequalibus amicum, majoribus filium. Sequitur veritas in praedicatione, quae fit tribus, fidelitate, utilitate, humilitate. Verumtamen debet esse fidele et verum, nebula simulationis non decipiens; utile auditores ad aedificationem erudiens; humile, per altitudinem eloquentiae non intumescens. Sequitur constantia in morte. Nam qui in finem perseveraverit, hic salvus erit (Matth. X). Quod fit tribus cum quis in necessitate fidem negandi positus divitias oblatas spernit, honoris potentiam contemnit, tormenta libens suffert, recogitans apud se quod Scriptura dicit: Vincenti dabo edere de ligno vitae quod est in paradiso Dei mei (Apoc. II). Constans enim eligit pugnare ut vincat; laborare, ut quiescat; mori, ut vivat. Quis ergo dubitat eum esse Joannem in quo sunt haec? utique in eo est gratia Dei: quod interpretatur Joannes. ####  |