| #### CAPUT 3 |

| #### #### Non utique his verbis pecus aliquod vovit quod secundum legem holocautoma posset offerre, Neque enim est aut fuit consuetudinis ut redeuntibus cum victoria de bello ducibus pecora occurrerent. Quantum autem attinet ad muta animalia, canes solent dominis blando famulatu alludentes currere obviam; de quibus ille in suo voto cogitare non posset, ne in injuria Dei aliquid non solum illicitum verum etiam contemptibile et secundum legem immundum vovisse videretur. Nec ait, Quodcunque exierit de januis domus meae obviam mihi, offeram illud holocautoma, sed ait: Quicunque exierit obviam mihi, offeram eum. Ubi procul dubio nihil aliud quam hominem cogitavit; non tamen fortasse unicam filiam, quanquam illam in tanta paterna gloria quis posset anteire, nisi forte uxor? Nam quod non dixit, quaecunque, sed quicunque exierit de januis domus meae (ibid.), solet Scriptura pro quolibet sexu masculinum genus ponere, sicut de Abraham dictum est, surgens a mortuo (Gen. XXIII), cum ejus uxor mortua fuisset. Quia ergo de hoc voto atque facto nihil videtur Scriptura judicasse, sicut de Abraham, quando filium jussus obtulit, apertissime judicavit, sed tantummodo scriptum reliquisse legentibus judicandum, quemadmodum de facto Judae filii Jacob quando ad nurum quidem nescius intravit, verum quantum in ipso fuit fornicatus fuit quia meretricem putavit, neque approbavit, hoc Scriptura neque reprobavit, sed justitia et Dei lege consulta existimandum pensandumque dimisit. Quia ergo de isto Jephthe facto in neutram partem sententiam Scriptura Dei protulit, ut noster sensus in judicando exerceretur, possemus jam dicere Deo displicuisse tale votum et ad illam perductum fuisse vindictam ut potissimum filia unica occurreret. Quod si sperasset atque voluisset, non continuo, ut eam vidit, scidisset vestimenta sua atque dixisset: Heu me, filia! impedisti me; in offendiculum facta es in oculis meis (Judic. XI). Deinde quod sexaginta dierum tam longa dilatione data filiae suae, Dominus eum ab unicae charissimaeque nece non prohibuerit, sicut prohibuit Abraham, donec perficiendo quod voverat seipsum percuteret orbitate gravissima, Deum autem nequaquam hominis immolatione placaret. Et ideo hujuscemodi patri poenam fuisse retributam, ne impunitum talis voti relinqueretur exemplum, neve magnum aliquid se vovere Deo putarent homines cum victimas humanas voverent, et (quod est horribilius) filiorum, aut non vera sed potius simulata eadem vota essent, cum velut exemplo Abrahae sperarent qui vovissent, Deum prohibiturum talia vota compleri. ####  |