| #### CAP. II. De Constantio, Constantino et Constante fratribus. |

| #### #### Constantius igitur, post patris obitum Romanum adeptus imperium, imperavit annis viginti quatuor. Hic, ut factus est imperator, depravatus est per necessarios suos a catholica fide; cujus praesidio fulti Arianorum episcopi prosperitatem Ecclesiae domestica turbatione vastaverunt, et plerosque catholicos viros sibi viriliter pro fidei justitia resistentes exsilio damnaverunt. Denique Constantinus Constantinopolitanus Augustus in suburbio Nicomediae defunctus est. Constans quoque frater ejus, dum se intolerandis vitiis tradidisset, Magnetii tyranni dolo necatus est. Mortuo vero Constante, advocavit Constantius Augustus Julianum quemdam nepotem Magni Constantini, et constituit eum Caesarem Galliarum. Julianus itaque factus Caesar devicit Gallos mira felicitate, et cum militibus esset gratus, appellatus est ab eis Augustus. Quo nomine spreto Constantio Augusto, Italiam et Illyricum pervasit. Quod audiens Constantius expeditione belli Parthici derelicta, venit contra illum. Sed in itinere defunctus est anno vitae suae quadragesimo quinto. Quo defuncto, Julianus Constantinopolim veniens factus est imperator. Hac praeterea tempestate nata est haeresis Anthropomorphitarum. Cujus auctor Andes quidam exstitit, qui dixit formam habere divinitatem, et corporis partibus Deum esse distinctum, quod catholicae contrarium est doctrinae. ####  |