| ### III. IN EPISTOLAM II AD CORINTHIOS. ###  |

| #### PROEMIUM |

| #### #### Paulus apostolus, etc. Haec est secunda epistola, quae Corinthiis destinatur. Scribit autem aliquando duas, aliquando unum epistolam tantum Apostolus; sed nec, cum unam, aliquid diminutum et imperfectum, nec cum duas aliquid superfluum dicit, ut hic videri potest. Nam haec epistola, quae sequitur, consummatio et confirmatio est praecedentis. In hac enim secunda, monet eos corrigi, qui nondum per praecedentem epistolam erant correcti. Notat eos, quod in eleemosynis erant parci. Correctum fornicatorem praecipit recipi. Unde patet quae hujus materia epistolae sit, quae etiam intentio. Est autem materia specialis status Corinthiorum, in quo tunc erant. Intentio vero ad unitatem et integritatem fidei revocare. In hoc autem statu speciali generalem Ecclesiae statum signat, et informat, et omnes ad unitatem fidaei invitat. Praemittit more suo, et aliorum scribentium epistolas, salutationes eorum, quibus scribit, captando benevolentiam: unde et dicit, Paulus apostolus, conjungendo nomen humilitatis et nomen dignitatis, ut dignitatis excellentiam humilitas comes temperet, sine qua omnis virtus cassa et inanis. Item Jesu Christi, Jesus est nomen personae. Fuerint autem plures hoc nomine dicti, ut Jesus Nave, Jesus magnus sacerdos, sed et omnes nuncupative. Christus vero solus substantive, quia et nomen, et rem habuit: qui Salvator mundi vere fuit. Interpretatur enim Jesus Salvator. Christus vero nomen personae, quod utramque complectitur naturam. Est enim nomen officii, ut sacerdos, miles, et interpretatur unctus. In Veteri Testamento duae ungebantur personae, regalis et sacerdotalis; Christus vero unctus est unctione regali, qui secundum divinam naturam suos regere potuit; secundum vero naturam humanam offerendi potestatem accepit, qui semetipsum obtulit Deo Patri: unde ex officio regali et sacerdotali Christus dicitur. Voluntas Dei multis modis accipitur, ut jam superius dictum est, et iterum dicere non erit superfluum. Dicitur enim voluntas Dei ipsa dispositio, et beneplacitum. Unde: Omnia quaecunque voluit fecit (Psalm. CXXXIV). Dicitur etiam voluntas Dei, consilium, vel praeceptum: unde dicitur: Deus vult omnes salvos fieri (I Tim. II), id est, consulit et praecipit ea facere: per quae salventur, ut sunt prohibitio, vel permissio, et si qua hujusmodi. ####  |