| #### CAPUT 111 |

| #### #### Sequitur: #### Et erit in die illa, #### #### hoc est, in illa contemplationis claritate, #### #### stillabunt montes dulcedinem, et colles fluent lacte, et per omnes rivos Juda ibunt aquae. #### Montes, sunt contemplationum sublimia; colles, innocentiae opera; rivi, poenitentiae exercitia; dulcedo, est perfecta dilectio; lac, est sancta devotio; aqua, devota compunctio. In illa ergo die, hoc est, in illa unionis felicitate, sponsa per gaudium contemplationis, dulcedinem accipit perfectae dilectionis: a qua descendens, et ad seipsam rediens affluit lacte devotionis. Unde sese prae amore superiorum crucians immergitur aquis compunctionis, indeque egrediens per poenitentiam exercetur asperam; post haec ad innocentiae trahitur opera, demum ad contemplationis avolat, dicens. Quid enim mihi est in coelo? et a te quid volui super terram? (Psal. LXXII.) Item: Elegit suspendium anima mea (Job VII). Tunc fons egreditur de domo Domini, et irrigat torrentem spinarum; quia ubertas et privilegium spiritualis gratiae de secreto gaudio purissimae manat conscientiae, aculeos retundens vitiorum, motum compescens tentationum, flatum sedans desideriorum, et sedem poliens affectionum. Tunc fugatur ignorantia, tunc pessundatur carnalis concupiscentia; quia mens claritate contemplationis illuminatur, et perfectione dilectionis concupiscentia sanatur. Aegyptus siquidem interpretatur tenebrae, per quas ignorantia: Idumaea, terrena, per quam carnalis designatur concupiscentia. Judaea vero et Hierusalem in aeternum habitabuntur. Judaea, confessio; Hierusalem, dicitur pacis visio. Mens enim devota, et perfecta vel ad sui descendens cognitionem, delicta confitetur Deo per humilitatem compunctionis; vel ad Dei ascendens cognitionem per gratiam contemplationis, sublimatur ad visionem pacis, et tunc in voce exsultationis, et confessionis sonus fit in ea epulantis. Nunquam fidelis anima deserit Judaeam; quia vel compuncta confitetur scelera, vel devota gratias agit propter gratiae munera, vel sublimata eructat hymnum recipiens praemia. Tunc quoque Sponsus sanguinem mundat, qui hactenus mundari non poterat, quia per consortium unionis, Sponsus sponsae praestat privilegium perfectionis, ut contra naturam natura sentiat, cui naturaliter natura obviat. Et tunc Dominus naturae per privilegium gratiae in Sion, hoc est, in specula gloriae commoratur. Qui nostram purgare naturam, et suam nobis praestare gratiam, ad ipsius sublimitatis gloriam dignetur. Qui trinus et unus vivit, et regnat Amen. ####  |