| #### Pars 20 |

| #### #### Sequitur: ####
| #### “Insto enim dicere, ut scienti nostris sacerdotalibus traditionibus expressa, et de angelo ipsum Jesum confortante.” |
#### #### Parum est, inquit, quod dico, quod Jesus in humanitate ab angelis sub paternis legibus ordinatus est: qui in eadem humanitate ab angelo passioni propinquans etiam est confortatus. Insto dicere, quod fortasse si prius dictum non esset, credibile omnino non esset. Insto dicere et de angelo ipsum Jesum confortante. Insto dicere, quod et ipse ego sine admiratione proferre non possum, quod credo certe, et studeo: quod si inscienti dicturus essem, dicere omnino non praesumerem. Insto dicere, quod tam magnum est, ut a parvis scientia comprehendi non possit; tam mirabile, ut a parvis fide non possit credi, de angelo ipsum confortante. Insto dicere, quod si a me dictum putaretur, non crederetur. Tibi autem scienti quae expressa sunt, id est manifeste prolata a nostris traditionibus sacerdotalibus, id est a Scripturis, quae nobis traditae sunt a sacerdotalibus, et sacra ministrantibus ac sanctificatis viris, tibi audacter insto dicere veritatem, nihil haesitans de tua fide, quae firma est, et scandalum non recipit, habens discretionem quid factum, quid dictum sit. Tibi ergo, o Timothee fili, ut scienti nostris sacerdotalibus traditionibus expressa, tibi fiducialiter ####
| #### “insto dicere et de angelo Jesum confortante,” |
#### #### ut in hoc sine dubitatione patescat, quantum humanitas secundum divinam ordinationem angelicae dispensationi subjecta sit quae in homine de tempore passionis ab angelo confortari voluit; non tamen quaerens auxilium, sed formans exemplum; non habens necessitatem, et tamen monstrans conditionem. Propterea ergo ####
| #### “insto” |
#### #### tibi ####
| #### “dicere, et de angelo ipsum Jesum confortante.” |
#### #### Aut etiam hoc ####
| #### “insto” |
#### #### tibi ####
| #### “dicere, quod ipse Jesus per nostram salutarem beneficam, et manifestatoriam veniens ordinationem, angelus magni consilii appellatur.” |
#### #### Hoc est quod ipse Jesus appellatur ####
| #### “magni consilii angelus, veniens,” |
#### #### hoc est, in eo quod venit ad nos, per nostram ordinationem, id est secundum quod ordinaverat, vel ordinatum erat venire in nostra natura: quae ordinatio salutaris erat, et benefica, et manifestatoria. Salutaris in redemptione, benefica in gratiae largitione, manifestatoria in glorificatione. Salutaris, quia a morte redemit; benefica, quia redemptis ad justificationem dona gratiarum contulit; manifestatoria, quia primum justificandis Deum in humanitate visibiliter videndum proposuit, et postea justificatos per visionem humanitatis ad contemplationem divinitatis perducit. Secundum hanc ergo ####
| #### “manifestatoriam ordinationem veniens Jesus angelus magni consilii appellatur.” |
#### #### Quia, ####
| #### “ut ipse angelus dicit, quaecunque audivit a Patre, annuntiavit nobis.” |
#### #### Si ergo angelus nuntius dicitur, merito et ipse Salvator nuntius vocatur. Qui voluntatem Dei Patris nobis annuntiat, et interna bona per Spiritum suum nostris mentibus aspirando revelat. In quo etiam dignitas angelica manifeste ostenditur, quod et ipse Salvator ad nos mandata Patris deferens angelus cognominatur. Nam, cum summa nostrae salutis per redemptionem non sine angelica cognominatione perficitur, patet quod et caetera quoque, quae ad eamdem salutem pertinent, angelica, administratione dispensantur. Et haec quidem de angelica cognominatione dicta sunt. ####  |