| #### TIT. XXV. De Sexagesimae officio. |

| #### #### In Sexagesima ille quem circumdederunt dolores mortis (Psal. XVII) suam miseriam considerans, jam incipit clamare ad liberationem, dicens: Exsurge, quare obdormis, Domine (Psal. XLIII). Unde et Redemptor calamitatis ejus misertus: Exiit seminare semen (Matth. XIII) bonum in terram cordis ejus, et est statio ad Sanctum Paulum digna satis causa. Exsurgens enim ad vocem orantis miseri qui dormire videbatur, seminator verbi Dei, sapientiae coelestis aratores suos conducit sanctos apostolos, et praecipue sanctum Paulum qui plus omnibus laboravit, operarium utilem, ducem verbi et vere seminatorem verborum, per quem omnes entes cognoverunt gratiam Dei quam ad gentes misit, et acuto vomere linguae suae corda dura proscindens, fidei et morum semen copiosum effudit. Unde sacerdos ingressus, in Collecta celebrem doctoris gentium memoriam facit. Amplius ad hoc sequens Epistola pertinet, qua idem fortissimus coelestis agricola et operarius veros labores suos enumerat et pericula quibus illum affecerunt qui Domini sui fines invaserunt et arari non permittebant, qui rebellantes Dominatori universae terrae aratrum ejus confregerunt et boves jugularunt innocuos. Disseminato verbo doctoris, in Graduali canit: Jam sciant gentes quoniam nomen tibi, Deus; et qui repulerunt positi sunt ut rota; quod surgentes in his quae retro sunt, id est in carnalibus, cadunt in anterioribus, id est in intellectualibus; et quemadmodum ante faciem venti, sic disperierunt flante spiritu irae Dei. In Tractu gratias agit seminatori quod commota terra et conturbata, id est universi peccatores qui. culturas suas exsecrabiles advertentes, commoti sunt ad poenitentiam, et per significationem praedicationis incipientes timere, fugiunt a facie arcus, id est divini judicii: in quo duobus Testamentis quasi duobus cornibus inflexis, rebelles divini verbi damnationis sententia ferientur. Lecto evangelio orat in Offerenda: Perfice gressus meos (Psal. CXVIII). Timendum est enim ne susceptum semen verbi Dei, si ceciderit secus viam, id est in exterioribus vacantes, diripiatur a volucribus immundorum spirituum, vel a spinosis divitiis suffocetur, vel sine humore charitatis arescat, et sic non perficiantur gressus nostri. In ipsa vero Offerenda postulantur misericordiae Dei, ut Deus custodiat semen suum sicut pupillam ne compungatur a suffocantibus spinis (Luc. VIII); protegat sub umbra alarum, ne siccetur ab ardoribus solis, id est aestuantis avaritiae; eripiat ab impio, ne auferat verbum de cordibus nostris, ut dicat bona terra afferens fructum in patientia: Ego autem in justitia apparebo conspectui tuo (Psal. XVI). Quod et communio. Canitur: Introibo, inquit, ad altare Dei (Psal. XLII). Semen enim Dei terram nostram in qua crevit quod mutabile est sursum vehit secum in horrea coeli, quia, cum terra simus, nisi verbo Dei, quod est Christus, portemur, in coelum non ascendimus, sicut ipse ait: Nemo ascendit in coelum, nisi, (Joan. III) etc. Cum quo et per quem sublevati portantes manipulos justitiae laetificabimur, Deo renovante juventutem nostram, vigore novitatis aeternae. ####  |