| #### CAP. XVI. De officio Sabbati cui titulus.
| #### “Sabbato vacat.” |
####  |

| #### #### De Sabbato autem ante ramos Palmarum, cui titulus in antiquis antiphonariis invenitur: Sabbato vacat, dominus papa et eleemosynam dat; nostrae aetatis autem libri causa brevitatis sic habent: Sabbato vacat. Ecclesiastici institutor officii nullum huic diei proprium aptavit officium ut se hac die eleemosynis vacasse ostenderet et ad idem invitasse posteros. Hac autem die potissimum vir apostolicus et se et nos largitioni eleemosynarum vacare voluit in memoriam devotissimae mulieris, ut quod ipsa in hac die fecit capiti, nos membris exhibere studeamus. Ait Evangelista Joannes: Ante sex dies Paschae venit Dominus Jesus in Bethaniam ubi fuerat Lazarus mortuus, quem suscitavit. Fecerunt autem ei coenam ibi (Joan. XII). Et post pauca: Maria ergo accepit libram unguenti nardi pistici pretiosi, et unxit pedes Jesu, et extersit capillis suis pedes ejus; et domus impleta est ex odore unguenti (ibid.). Et cum indignaretur Judas proditor, juxta Matthaeum ita Dominus approbavit opus mulieris: Quid molesti estis huic mulieri? Opus enim bonum operata est in me Nam semper pauperes habetis vobiscum, me autem non semper habebitis (Matth. XXVI). Et nos ergo pedes Domini ungamus, id est pauperibus Christi per compassionem solatia demus. Siquidem pauperes Domini pedes dicuntur, quia membra ipsius sunt loco adhuc inferiora, per unguentum autem solatia quae animos demulcent non absurde intelligi possunt. Sic et Domini pedes capillis tergere est de eis quae nobis superfluunt pauperibus subvenire. Capilli enim superflua corporis videntur. ####  |