| #### TIT. XXXV. De Dominica in ramis Palmarum. |

| #### #### Dominica in ramis Palmarum qua Dominus Jerusalem passurus intravit, illa luna decima exstitit, quia praeceptum erat in lege, ut decima die tolleretur agnus, et in quarta decima servaretur immolandus. Et nota quod Moyses in virga decem plagis Pharaonem et Aegyptum percussit: quibus quidem affligitur, sed donec immoletur agnus non vincitur, quia Christus in legis disciplina tanquam in virga decem praeceptis quasi decem plagis suo captivatori repugnare jubet populo Dei, quem diabolus in libertate paradisi conditum in Aegypto hujus mundi captivum tenuit; sed sicut Pharao decem plagis non adeo vincitur ut filios Israel dimitteret, sic et diabolus decem praeceptorum observatione non adeo superatus est, ut homo in paradisum rediret. At ubi Agnus Dei Christus immolatus est in morte primogenitum Pharaonis, id est originale peccatum deletum est et in mari Rubro baptismi Christi sanguine rubentis, actualia quoque peccata cum illo altero penitus absorpta sunt, Dei populo liberato. Luna ergo decima Christus, verus Agnus praecepto Patris obediens, in civitatem Jerusalem cum ramis palmarum acceptus, passurus recipitur. Et ideo post processionem palmarum ejus passio legitur. Haec autem processio praesignat quae utilitas sit in sanguine ipsius, et quis fructus passionis ex illa misericordia, in cujus multitudine benedictus advenit. A monte enim Olivarum primum duos in castellum quod contra eos erat praemittit, ut asinam et pullum illic alligatum solventes sibi adducerent; ascensurus enim erat gloria et honore propter passionem, coronatus ad dexteram Patris, qui est Deus pacis, fons et origo luminis, mons Olivarum, pater misericordiarum, et inde dando dona hominibus missurus est apostolos qui, ligandi et solvendi potestate accepta, asinam et pullum, id est utrumque populum ab errore et onere peccati absolverent, et in adducto sibi humano genere per fidem sedens, ipsum in coelestem Jerusalem induceret, turbis angelorum cum laude occurrentibus, palmarumque victorias cum ramis olivarum, quae sunt pacis insignia sublevantibus. Hoc non debet uno actu cum Dominicali computari, nec enim Dominicae resurrectionis laetitiam commemoramus, qua hoc nobis significavit quod in Galilaeam, id est transmigrationem ad videndum Dominum cum apostolis debeamus exire, ut non simus vetusti, sed in novitate vitae ambulemus (Rom. VI). Unde semper in hujusmodi processione praelatos nostros praeeuntes quasi Dominum in Galilaeam sequimur, et locum quo suprema statione processionem terminamus recte Galilaeam nominamus. Unde etiam in his processionibus, ut et gratulemur matri Virgini in resurrectione unigeniti ejus jam non morituri, in cujus passione animam gladius transiit, una statione decantando quod ei sit proprium ejus memoriam facimus etiam diversorio ejus quod in claustro ipsi consuevit esse provisum, eaque salutata processionem pro consueto postperagimus. Prima autem palmarum non laetitiam resurrectionis, sed sacramentum praefert fructus Dominicae passionis, quo illa, sicut praedictum est, ultima Domini processio figuratur. Quia ergo processio palmarum sacramentum est fructus illius passionis Domini, et hac die obediens Patri, calicem passionis bibere venit, recte cum eisdem cum quibus est exceptus palmarum ramis prius legitur passio Domini, et sequitur totum officium de passione, in qua in summa hominis humilitate Deus illuditur, conspuitur, dorsum dat percutientibus, orat pro inimicis, et caetera, obediens Patri patienter fert, quae nobis imitanda Paulus in Epistola proponit manifeste, dicens: Hoc sentite in vobis, quod et in Christo Jesu, etc. (Philip. II.) ####  |