| #### CAP. XVIII. De reprobatione Saulis. |

| #### #### Factum est verbum Domini ad Samuelem, dicens: Poenitet me quod constituerim Saul regem. Et ait Samuel ad Saul. Nonne cum parvulus esses in oculis tuis, caput in tribubus Israel factus es? (I Reg. XV.) Quid per hanc increpationem, nisi superbia regis elati abjicitur? Quod quisque praelatus ad suam salubriter poterit et debet correptionem convertere. Ac si aperte diceretur: Cum tu te parvulum conspiceres, ego te prae caeteris magnum feci. Quia vero tu te magnum conspicis, a me parvus existimaris. Quocirca, David cum regni sui potentia coram arca Domini saltando despiceretur, dixit: Ludam, vilior fiam, plusquam factus sum: et ero humilis in oculis meis (II Reg. VI). Si ergo sancti viri, etiam cum fortia agunt, de semetipsis vilia sentiunt, quid in sui excusatione dicturi sunt, qui sine opere virtutis intumescunt? Sed, etsi quaelibet adsint bona opera, nulla sunt nisi ex humilitate condiantur. Miranda quippe actio cum elatione non elevat, sed gravat. Qui enim sine humilitate virtutes congregat, in ventum pulverem portat, et unde aliquid ferre cernitur, inde deterius caecatur. In cunctis ergo quae agimus, radicem boni operis humilitatem teneamus, neque quibus jam superiores, sed quibus adhuc inferiores sumus, aspiciamus, ut dum meliorum nobis exempla proponimus ad majora semper ascendere ex humilitate valeamus. ####  |