| #### CAP. XXV. De turture Ecclesiae, et fideli animae comparata, et de nido ejus, et de Christo marito talis turturis. |

| #### #### Turtur secretum deserti diligit, quandoque tamen ad hortulos pauperum, et agros cultorum descendit, ut grana seminum colligat, unde vivat. Turtur est Ecclesia, vel quaelibet fidelis anima; secretum deserti, solitudo claustri; grana seminum, sententiae doctorum. Hortuli vel agri sunt doctorum libri. Ex his animus reficitur. In iis vita spiritus. Sic enim vivitur, et in talibus vita spiritus mei. In locis tutissimis et delectabilibus invenit turtur sibi nidum, ubi reponat pullos suos. Inter ramos arboris condensae nidum collocat, ova ponit, unde suo tempore procreentur pulli. Per arborem intelligimus crucem; per nidum, salutem; per ova, spem; per pullos geminam charitatem, amorem scilicet Dei et proximi. Quaeramus igitur nidum turturis, quaeramus ovum in nido, nidum in arbore, id est spem salutis in ligno crucis. Notum etiam compluribus esse reor naturam turturis esse talem, ut si semel socium amiserit, absque socio semper eat. Christus est sponsus Ecclesiae, vel cujuslibet fidelis animae. Ascendens Christus in arborem crucis, undique nidum contraxit. Ascendam, inquit, in palmam (Cant. VII), id est crucem, et: Cum exaltatus fuero omnia traham ad meipsum (Joan. XII). Mortuus est Christus, exspectat eum Ecclesia, vel quaelibet fidelis anima, donec redeat, et castae societatis interim legem servat. Redit saepius ad arborem, frequentat nidum, videt effusionem sanguinis, judicium videlicet mortis, dum haec attendit, gemit. Similiter quaelibet anima fidelis saepius ad memoriam reducit mysterium crucis, attendit pretium sanguinis, quae, dum attente considerat, multiplicatis gemitibus mentem ad lamenta vocat. ####  |