| #### CAPUT 77 |

| #### #### Aliter possunt haec tria referri congrue ad incarnationem Verbi. Fudit namque ante resurrectionem aperte docendo, miracula faciendo, beneficia praestando. Infudit post resurrectionem, quibus voluit quasi occulte se manifestando, discipulis in conclavi residentibus spiritum insufflando, dicens: Accipite Spiritum sanctum (Joan. XX), etc. Effudit in die Pentecostes plenitudinem gratiae praestando. Effudit, dico, non minuendo quidquam divinae sapientiae, sed largiora solito praestando charismata gratiae. Ac si diceret: In exordio mundi rigavi aridam naturam, in squalore deserti Moysi in sinum legis stillavi doctrinam, in plenitudine temporis ubertatem gratiae effundam. Necessaria utique fuit, et congrua haec effusio in tempore novissimo. Tria namque erant, ignorantia, concupiscentia, malitia: ignorantia boni, concupiscentia mali, malitia impoenitendi. Venit ergo Filius, sapientia Dei et virtus; missus est Paracletus, benignitas ipsius. Sapientia fusa naevum ignorantiae, virtus infusa sordes purgavit concupiscentiae. Effusio Spiritus mundavit faeces malitiae. Siquidem sapientia illuminavit, virtus sanavit, benignitas sedavit. Quod Psalmista praevidens, et oculum prophetiae in posterum extendens, ait: Secundum multitudinem miserationum tuarum dele iniquitatem meam. Amplius lava me, Domine, ab iniquitate mea; et a peccato meo munda me (Psal. L). Ac si diceret: Dele fundendo, lava infundendo, munda effundendo. Fundendo sapientiam, ab oculis dele ignorantiam; infundendo virtutem, ab intimis lava concupiscentiam; effundendo benignitatem, a toto corpore extermina malitiam. ####  |