| ### LIBER TERTIUS. ###  |

| #### PROLOGUS. |

| #### #### Nosti, charissime, quod ea, quae de ordinatione claustri materialis diximus, non solum scripta, sed etiam pro loco, et tempore, et personis sunt ordinata, et exsecutioni apud nos mandata. Sed forsitan dubitas utrum omnes consenserint an non consentientes recesserint aliqui. Nullus recessit, omnes consenserunt, exceptis quibusdam laicis, qui adhuc jugum portant et murmurant, et tales qui in saeculo pauperiores vixerant quam nunc vivant, et nunc in monasterio quaerunt quae nec foris habere potuerunt. Sic, cum David ad debellandos proficisceretur Amalechitas, quidam abierunt, quidam remanserunt ad sarcinas (I Reg. XXX). Ad sarcinas vestis et cibi remanent inertes et infirmi, ad bellum vero expediti et fortes ire non timent. Qui igitur vestes, cibos et quietem carnis diligunt ad debellandos Amalechitas, id est, ad destruendas carnis delectationes non procedunt. Hoc enim interpretatur Amalech, populus lambens. Sic filii Gad, et filii Ruben, et dimidia tribus Manasse renuunt transire Jordanem, et ad bella cum fratribus procedere; sed magis amant terram Jazer aptam nutriendis animalibus obtinere (Num. XXX). Qui terram Jazer animalibus quaerunt, hi sunt qui motus animi irrationabiles in desideriis carnis pascunt. Nullus clericorum, charissime, modo discordat, sed unusquisque pondus religionis benigne portat, et quibus prius fuit gravior, nunc est gratior. Pro hoc igitur laboro, ut cum ipsis semper quietus vivam, et cum ipsis in pace moriar, cum ipsis et sub ipsis frater et conservus. Nunc autem ad ea, quae de claustro sunt animae dicenda, transeamus ####  |