| #### TIT. XCVII. De pedibus et equis quibus inniti debemus |

| #### #### Duo sunt pedes quibus uti debemus: natura et consuetudo. Equi quibus ad coelum evehimur tres sunt: dolor ex poenitudine, cujus ungulas coluber mordet, hujus sella est de veniae perceptione praesumptio; frenum et chamus, solatia Scripturarum et exemplaria veterum; calcaria quibus urgetur, de reatus enormitate confusio, de poenae consideratione formido, fovea, desperatio. Sequitur fervor ex religione, cui super sedet Mardochaeus in veste regia, hujus sella temperans discretionis gravitas, frenum et chamus suspecta conditio carnis suae, et utilis emensio perseverantiae. Calcaria exercendae honestatis cupiditas, et fraternae commoditatis aviditas; fovea in quam praeceps ire potest, est intemperantia. Sequitur desiderium ex amore, cui datur fortitudo, et circumdatur binnitus. Calcaria, fluxa labilitas praesentium, stabilis aeternitas futurorum, ductor, affectuositas videndi Deum, fovea, indiscretio. ####  |