| #### CAP. VII. Spei et fiduciae suae, quo constantiores fiant, memorat causas et argumenta. |

| #### #### Ubi ergo portio mea regnat, regnare me credo, ubi sanguis meus dominatur, dominari me confido, ubi caro mea glorificatur, gloriosum me esse cognosco. Quamvis peccator sim, de hac tamen communione gratiae non diffido, et si peccata me prohibent, substantia me requirit; et si delicta propria, me excludunt, naturae communio non repellit. Non enim tam immitis est Dominus, ut non diligat carnem suam, membra sua, et viscera sua. Desperare utique potuissem propter nimia peccata et vitia mea, culpas, et infinitas negligentias, quae egi et quotidie indesinenter ago, corde, ore, opere, et omnibus modis quibus humana fragilitas peccare potest, nisi Verbum tuum Deus caro fieret, et habitaret in nobis. Sed desperare jam non audeo, quoniam subditus ille tibi usque ad mortem, mortem autem crucis, tulit chirographum peccatorum nostrorum, et affigens illud cruci peccatum crucifixit et mortem (Coloss. II). In ipso autem securus respiro, qui sedet ad dexteram tuam et interpellat pro nobis. In ipso confisus ad te pervenire desidero, in quo jam resurreximus, et reviximus, et jam in coelum conscendimus, et in coelestibus consedimus. Tibi laus, tibi gloria, tibi honor, et gratiarum actio, piissime Domine, qui nos sic amasti, et salvasti, sic justificasti, et sublimasti. Piissime Domine, quam dulcis est memoria tui? quanto magis in te meditor, tanto es mihi dulcior et amabilior. Idcirco delectat me valde bona tua puro mentis intuitu, et dulcissimo pii amoris affectu in loco peregrinationis meae juxta modulum meum interim quandiu his fragilibus subsisto membris, considerare. Tuae enim charitatis jaculo vulneratus sum, tui vehementer desiderio flagro, ad te pervenire cupio, te videre desidero. Idcirco super custodiam meam stabo, et vigilantibus oculis psallam spiritu, psallam, et mente, et totis viribus te factorem meum collaudabo (I Cor. XIV). Polum penetrabo, mente et desiderio tecum ero, ut in praesenti quidem miseria solo corpore tenear, tecum autem cogitatione, et aviditate, atque omni desiderio sim semper, quatenus ibi sit cor meum, ubi tu es thesaurus meus desiderabilis, incomparabilis, summeque amabilis. Sed ecce Deus meus piissime, ac misericordissime Domine, dum tuae immensae bonitatis et pietatis gloriam considerare volo, cor meum non sufficit. Excedit enim omnem sensum humanae mentis tuum decus, tua pulchritudo, tua virtus, tua gloria, tua magnificentia, tua majestas, et tua charitas. Sicut inaestimabilis est tuae gloriae splendor, ita ineffabilis est tuae charitatis benignitas, qua illos, quos de nihilo creasti, adoptas in filios et tibi conjungis. O anima mea, si quotidie oporteret nos tormenta perferre, si ipsam gehennam longo tempore tolerare, ut Christum in gloria sua videre possemus, et sanctis ejus sociari, nonne erat dignum pati omne quod triste est, ut tanti boni tantaeque gloriae participes haberemur? Indesinenter igitur daemones parent suas tentationes, fragant corpus jejunia, premant vestimenta, labores gravent, vigiliae exsiccent, curae excitent, clamet me iste, inquietet ille, vel ille, frigus incurvet, conscientia murmuret, calor urat, caput doleat, pectus ardeat, infletur stomachus, pallescat vultus, infirmer totus, deficiat in dolore vita mea, et anni mei in gemitibus (Psal. XXX); ingrediatur putredo in ossibus meis, et subter me scateat, ut requiescam in die tribulationis, et ascendam ad populum accinctum nostrum (Habac. III). ####  |