| #### CAP. XLVII. De natura ardeae. |

| #### #### Ardea vocata quasi ardua propter altos volatus. Formidat enim imbres et supra nubes evolat, ut procellas imbrium sentire non possit. Cum autem evolaverit, significat tempestatem. Hanc multi tantalum vocant: unde Rabanus: ####
| #### “Haec avis potest significare animas electorum, quae formidantes perturbationem hujus saeculi, ne forte procellis persecutionum instigante diabolo involvantur, intentionem suam super omnia temporalia efferentes, ad serenitatem patriae coelestis ubi assidue conspicitur Dei vultus, mentes suas elevant.” |
#### #### Licet autem ardea cibos in aquis quaerat, in sylvis tamen et in altis arboribus nidum locat, quia justus, qui rebus labentibus et transitoriis seipsum pascit, in rebus tamen divinis et ita sublimibus spem ponit, et licet ejus caro sustentetur transitoriis, anima tamen delectatur aeternis. Ardea pullos in nido rostro defendere nititur, ne ab aliis avibus rapiantur. Eodem modo justus forti invectione percutit, quos perversos ad decipiendum subjectos novit. Quaedam vero earum habent colorem album, quaedam cinericium, uterque tamen color in bonam partem accipitur, si per album munditia, per cinericium poenitentia designetur. Ejusdem generis sunt et qui poenitentiam agunt, et qui munde vivunt. Et color igitur ardeae, et modus vitae exemplum salutis religiosis demonstrant viris. ####  |