| #### TITULUS 40 |

| #### #### Sequuntur itaque septem petitiones contra septem vitia: quibus ille oratur ut subveniat, qui nos et orare docuit, et quod orantibus bonum ad sananda vulnera nostra et ad solvendum jugum captivitatis nostrae esset, daturum se promisit. Sed nos antequam ad explanationem harum veniamus, prius volumus alia adhuc similitudine demonstrare quantam in nobis corruptionem supradicta vitia generent, ut quanto periculosior languor ostenditur, tanto magis necessaria medicina comprobetur. Per superbiam igitur cor inflatur, per invidiam arescit, per iram crepat, per tristitiam conteritur, et quasi in pulverem redigitur; per avaritiam dispergitur, per gulam inficitur et quasi humectatur, per luxuriam conculcatur, et in lutum redigitur, ita ut jam miser dicere possit: Infixus sum in limo profundi: et non est substantia. Veni in altitudinem maris: et tempestas demersit me (Psal. LXVIII). Cumque huic limo profundi animus fuerit infixus et luto coinquinationis et immunditiae involutus, evelli nequaquam potest, ad illum clamet, et auxilium ejus postulet, de quo Psalmista loquitur, dicens: Exspectans exspectavi Dominum, et intendit mihi, et exaudivit preces meas, et eduxit me de lacu miseriae, et de luto faecis (Psal. XXXIX). Propterea ergo ipse nos orare docuit, ut totum bonum nostrum a Deo esse intelligamus. Prima ergo petitio contra superbiam est, qua Deo dicimus: Sanctificetur nomen tuum. Hic enim petimus, ut det nobis timere et venerari nomen suum, quatenus ei per humilitatem subjecti simus quia per superbiam rebelles et contumaces exstitimus. Huic petitioni datur spiritus timoris Domini ut ille ad cor veniens virtutem in eo creet humilitatis, quae superbiae morbum sanet, quatenus ad regnum coelorum, quod angelus superbus per elationem perdidit, homo humilis pervenire possit. ####  |