| #### Pars 26 |

| #### ####
| #### “Quaeritur autem et hoc intelligibilium eloquiorum studiose intuentibus.” |
#### #### A studiose intuentibus, hoc est, a studiosis inspectatoribus intelligibilium eloquiorum, id est divinorum eloquiorum: quae sunt intelligibilia, id est spiritualia et profunda de rebus intelligibilibus facta: quaeritur, dico, hoc scilicet quare homines praelati aliis, angeli vocantur. Quare autem hoc quaeratur rationem subjungit: ####
| #### “Si enim ultima, id est inferiores ordines non sunt participantia virtutum universitatum excelsiorum,” |
#### #### id est proprietatum, quae sunt in excelsioribus universaliter, vel, ut expressius dicatur universe, id est plene et perfecte: ####
| #### “Ob quam causam ergo sacerdos, qui secundum nos” |
#### #### sive inter nos scilicet homines ####
| #### “summus est, nominatur ab eloquiis angelus Dei omnipotentis?” |
#### #### Si enim singularitatem proprietatis non habet, quare expressionem appellationis assumit? Contrarium videtur, ut nomen discretionis ad communionem deducatur. Sed tamen inquit, ####
| #### “non est contraria ratio ista,” |
#### #### sive assertio, ####
| #### “ut existimo, ante definitis,” |
#### #### hoc est, iis quae ante definita sunt, scilicet de discretione singulorum. In hoc enim, quod talem communionem appellationis concedimus plurium, discretionem non tollimus singulorum. ####
| #### “Nos quippe dicimus vere, quod ultimi” |
#### #### sive infimi scilicet ordines ####
| #### “relinquuntur ab universali, et superposita virtute majorum ornatuum,” |
#### #### id est excellentiorum ordinum, ut scilicet non participent virtutes superiorum secundum illam universitatem, sive totalitatem, vel plenitudinem, qua illi participant. Et tamen possunt aliquando convenienter nomen illorum participare; quia, quamvis non participent virtutem illorum secundum aequalem plenitudinem, participant tamen secundum consimilem imitationem. ####  |