| #### CAP. LXXV. Loquendi quae sint impedimenta et quae judicia cordis et oris. Item de quatuor quibus judicia fiunt. |

| #### #### In labiis meis pronuntiavi omnia judicia oris tui (Psal. CXVIII). Bonus ordo: Primum humilitas silentii, deinde studium boni operis, postremo fiducia pronuntiandi verbi. In corde meo, silentium: Doce me justificationes. Opus: In labiis meis pronuntiavi. Verbum. Duo sunt quae homini labia tollunt ut loqui non possit: Ignorantia, quando nescit; et conscientia mala, quando erubescit. Propterea contra ignorantiam, in corde meo abscondi eloquia tua, contra conscientiam malam, doce me justificationes tuas. Pronuntiavi, fiduciam loquendi significat. Omnia judicia oris tui, nihil abscondi, hoc est totum dixi. Quae dixisti mihi ego pronuntiavi: nihil de tuo abscondi, nihil ex meo adjeci, ne vel falsitatem praedicarem vel veritatem negarem; judicia cordis, quae sunt abscondita; judicia oris, quae sunt manifesta; judicia oris, quae proposuisti; judicia cordis, quae abscondisti; judicia cordis, ubi sententia est dictata; judicia oris, ubi sententia est prolata. Quae ergo manifesta sunt, pronuntiantur; quae abscondita sunt, sciri non possunt. Ista tacere torpor esset; in illis praesumere elatio esset. Quatuor autem sunt quibus judicia fiunt. Aliquando reddit Deus malum pro malo ad bonum, ut Saulo poenam pro culpa ad correctionem. Aliquando bona pro bono ad malum, ut diviti abundantiam bonorum pro justitia, ad retributionem. Aliquando malum pro malo ad malum, ut Herodi et Antiocho et Judae poenam pro culpa, ad damnationem. Aliquando bonum pro bono ad bonum, ut Abrahae et Job abundantiam pro justitia, ad salvationem. ####  |