| #### CAP. XXXII. De pica et pico. |

| #### #### Picae quasi poeticae, eo quod verba cum discrimine vocis exprimant ut homo, per ramos enim arborum pendulae, importuna garrulitate sonantes, etsi nequeunt linguas in sermone exprimere, sonum tamen humanae vocis imitantur, de qua congrue quidam (Martial.) ait: #### Pica loquax certa dominum te voce saluto. Si me non videas, esse negabis avem. #### Picus a Pico Saturni filio nomen sumpsit, eo quod ipse in auspiciis ea ave uteretur. Nam ferunt hanc autem quiddam habere divinum, indicio illo quod in quacunque arbore nidificaverit, clavum vel quidquid aliud ei infixum diu haerere non posset quin statim excidat, ubi illa insederit. #### De accipitre vide lib. I, cap. 13. ####  |