| #### CAPUT 99 |

| #### #### Sequitur: #### Sol et luna obtenebrati sunt, et stellae retraxerunt splendorem suum. #### Sol est mundi philosophia: luna saecularis potentia: stellae, caeterae potestates Sol vero et luna in humilitate judicii obtenebrati sunt: quia ex quo sapientes hujus mundi, potentes hujus saeculi ad fidei claritatem accesserunt, statim sui erroris tenebras agnoverunt. Stellae vero retraxerunt splendorem suum, quia dum discipulos Christi in causa fidei contemptum arripere mundi, abjectionem sui, agonem sitire martyrii; dum eos fulgentes signis, ornatos prodigiis, gloriosos miraculis prospexerunt, mox ab elatione conversi, a dignitate terrena prostrati, humilitatem Christi sectati, colla fidei dederunt. Et hoc est stellas splendorem suum retrahere: potentes hujus saeculi, optimates hujus mundi amplectendo humilitatem fidei, florem mundi omni modo despicere. Haec vero de adventu Christi in carnem. Si vero de ultimo adventu legatur, ut quibusdam placet, facilis erit in parte interpretatio: difficilis vero, et absurda, et inconveniens erit quorumdam assignatio. In illo enim districto judicio quae erunt aratra? qui gladii? qui ligones? quae lanceae, falces, torcularia? Sed qui id asserunt, ad locum allegoriae currunt. Nos vero, ut eis morem geramus, dicimus praefatas gentes idcirco deduci in vallem judicii, ut interficiantur, et corruant, ut a Domino judicentur. Cujus moerorem diei, et tormenta pereuntium, nec sol quidem nec luna, nec astra caetera poterunt intueri; sed retrahent fulgorem suum, et severitatem judicantis, reddentisque uniuscujusque opus in caput suum, respicere non audebunt. Non quia clementiora sunt Dei judicio, sed quo omnis creatura in tormentis aliorum, de sui pertimescit judicio. ####  |