| ### LIBER SEPTIMUS. ### IN EPISTOLAM PAULI AD CORINTHIOS PRIMAM. ###  |

| #### CAPUT 1 |

| #### #### Duplex superbiae est genus: primum, quando ex iis, quae in nobis sunt vel esse credimus, superbimus. Et hanc superbiam Epistola ad Romanos persequitur: et ideo prima ponitur in corpore Epistolarum. Est et alia, quando ex iis, quae in aliis sunt, vel esse credimus, ut de nobilitate generis, superbimus: quam superbiam Epistola ad Corinthios persequitur: et ideo ponitur secunda. Duplex est genus humilitatis: primum, ut nihil a nobis esse, unde gloriandum sit, credamus. Secundum ut nihil esse ab aliis unde gloriandum sit, credamus. Vel ideo haec secunda ponitur, quia vicinior illi ad Romanos, et similior in sacramentorum profunditate invenitur. #### (I COR. I.) Paulus vocatus apostolus Jesu Christi per voluntatem Dei, etc. In salutatione aliquando nomina dignitatis ponit, ut audito nomine magistri, et apostoli ejus correctioni acquiescant. Quandoque nomina humilitatis, ut ad eam invitet. Apud eos, quibus vilis et abjectus videbatur, nominat se Paulum, id est admirabilem. Cum omnibus, qui invocant nomen Domini. Sunt vocantes, et non invocantes. De quibus propheta dicit: Populus hic labiis me honorat, cor autem eorum longe est a me (Isai. XXIX). Sunt invocantes quidam, qui invocant ut extra habeant, ut illi qui toto cordis affectu a Deo divitias quaerunt. Sunt invocantes intus, qui Deum gratis colunt, non aliud quam ipsum ab ipso quaerentes. #### In omnibus divites facti estis. Dives est in aliqua re, non qui in illa sufficientiam habet, sed qui abundantiam: qui scilicet aliis impertiri potest. #### In omni verbo, id est in Veteri Testamento; et in omni scientia, id est Novo Testamento. #### Significatum est mihi, quod contentiones sunt inter vos. Quicunque nostrum incumbit, ut si peccata fratrum, quae nobis manifesta sunt, per nos corrigere non possumus, praelato nostro indicemus. Nec id facientes nomen accusatoris incurrimus, sed culpam consentientis evitamus. #### Nunquid Paulus crucifixus est pro vobis? Solus pastor summus dedit animam suam pro ovibus ad redemptionem. Alii boni pastores dant animas suas pro ovibus suis non ad redemptionem, sed ad confirmationem. #### Quando generaliter persecutionem patitur Ecclesia, tunc praelati non debent minores deserere, sed in primis gladium persecutoris suscipere. Vita enim praelatorum exemplum, et regula debet esse vitae subditorum. Si autem solus pastor quaeratur, cedat exemplo Pauli. #### Aut in nomine Pauli baptizati estis? Cum baptismus detur in nomine Trinitatis, quaeritur quomodo Apostolus aliquos baptizatos in nomine Christi dicat? Solutio. Singulae personae in singulis intelliguntur, et nomina singularum in nominibus singularum - sed in primitiva Ecclesia dubitabatur de Christo, an Deus esset. Ideo maxime ad majorem auctoritatis ejus commendationem praedicabant apostoli nomen ejus, ut Deus ab omnibus sicut vere est, crederetur. Nunc vero fide communiter suscepta, forma baptizandi, quam Christus tradidit, tenenda est, scilicet in nomine Patris, et Filii, et Spiritus sancti. Si quaeratur quod sit illud nomen. Solutio. Per nomen, notitia intelligitur, id est fides: tamen melius dicit in nomine, quia corde creditur ad justitiam, ore fit confessio ad salutem (Rom. X). #### Non in sapientia verbi, etc. Sapientiam verbi vocat sapientiam mundi, quae lepore verborum adornatur, non veritatis fundamento innititur: quae in hoc reprehenditur, quod potentiam Dei naturae alligatam putat. Unde dicit: Impossibile Deum mori; virginem parere, et sic quantum in se est evacuat crucem Christi. #### Nam quia in Dei sapientia non cognovit mundus per sapientiam Deum. Mundus non cognovit Deum per sapientiam, id est propter sapientiam suam. In Dei sapientia, id est per sapientiam Dei. Id est, sapientes mundi in Filio incarnato propter sapientiam suam, imo propter superbiam sapientiae suae, Deum non potuerunt cognoscere, et ideo placuit stultos et idiotas ad hanc cognitionem eligere. #### Nos autem praedicamus Christum crucifixum et virtutem et Dei sapientiam. Christus fit nobis sapientia et justitia, quando per ipsum illuminamur et justificamur. Non est intelligendum, quod Apostolus Christum tantum hominem praedicaverit illis, inter quos non judicavit se scire nisi Jesum Christum, et hunc crucifixum (I Cor. II); sed etiam Deum, et omnia, quae necessaria erant ad salutem. Aliter enim praedicatio esset insufficiens. ####  |