| #### CAP. IX. De caeco illuminato. |

| #### #### Praeteriens Jesus vidit hominem caecum a nativitate (Joan. IX). Caecus iste designat genus humanum in parentibus primis excaecatum per originale peccatum. Me oportet, inquit Dominus, operari opera ejus, qui misit me, donec dies est. Non solum tunc cum Christus erat in mundo, sed et semper usque ad consummationem saeculi per fidem est cum electis, et est tempus operandi. Venit, nox, quando nemo potest operari. Nox illa, est infernalis obscuritas, in qua nulli licet operari ut nec ardenti diviti licuit; sed tantum est tempus recipiendi. Exspuit in terram: et fecit lutum ex sputo, et linivit lutum super oculos ejus, et dixit ei: Vade, et lava in natatoria Siloe (quod interpretatur missus). Abiit ergo, et lavit: et venit videns. Itaque vicini, et qui viderant eum prius, quia mendicus erat, dicebant: Nonne hic est, qui sedebat, et mendicabat? Saliva est divinitas; terra, humanitas; lutum ex utroque, conjunctio utriusque naturae. Siloe, quod interpretatur missus, Christum significat in quo caecus luto linitus lavatur, dum peccator in fide divinitatis, et humanitatis, ejus baptismo renovatur. Et caecitas aufertur, dum peccatum deletur. Lotus denique videt clare, dum renatus quisque credit, et diligit, aut contemplatur bona coelestis patriae. Caecus itaque iste est genus humanum; caecitas, peccatum; lutum, incarnationis sacramentum; linitio et lavatio, fides cum baptismo; receptio luminis contemplatio supernae claritatis. Sed Judaei illuminatum ejiciunt, dum populum Christianum contemnunt. Et Jesus illuminatum suscipit, quia Christianum Judaeo anteponit. ####  |