| #### TIT. XXIII. De tribus exemplis Dei ad vitam, et tribus diaboli ad mortem. |

| #### #### Tribus exemplis nobis Christus viam ostendit qua eum sequi debemus. Similiter diabolus, tria proponit quibus praecipitantur qui eum sequuntur. Via ad Deum sursum ardua, arcta, et in longum sublimis. Iter ad diabolum, est deorsum latum, breve, et in profundum et ad praecipitium facile. Ideo Christus nobis exemplum paupertatis reliquit, ut exonerati sarcina terrenorum leves ascendamus per arduam. Unde dicitur: Vulpes foveas habent, et volucres coeli nidos; filius autem hominis non habet ubi caput suum reclinet (Matth. VIII). Ideo divitias in hoc mundo habere noluit ut simus expediti, et dedit exemplum humilitatis, ut modici sine difficultate transeamus per arduum. Unde dicit: Discite a me, quia mitis sum et humilis corde (Matth. XI). Ideo gloriam sprevit in exemplum patientiae, ne deficiamus in longum. Unde: Cum percuteretur non repercussit, cum occideretur sustinuit (I Petr. II). Ergo prima est discenda paupertas, ut abjiciamus quod gravat, in quo est peccandi occasio; et quia paupertas despicitur, sequitur humilitas, quia ipsa etiam vilitas propter Deum amatur, et quia vir qui vilis est sine reverentia laeditur, necessaria est post humilitatem patientia, qua adversa propter Deum tolerentur fortiter. Paupertas levem facit et expeditum, humilitas modicum, patientia fortem et robustum. Econtrario diabolus suos primo onerat divitiarum pondere, ut deorsum prosternat; secundo per superbiam inflat, ut per latum incedant; tertio per impatientiam frangit, ut cito deficiant. ####  |