| #### TIT. XLVI. De concordi religiosorum cohabitatione quam sit diabolo formidolosa. |

| #### #### Pulchra es, amica mea, suavis et decora, sicut Jerusalem, terribilis ut castrorum acies ordinata (Cant. VI). Suavis hominibus, decora numinibus, terribilis daemonibus. Quare? Quia ambulat ut castrorum acies ordinata, non dissipata per invidiam, sed constipata per charitatem. Acies est per conventum, castrorum per procinctum, ordinata per consensum. Conventum facit poenitentia, procinctum ponit vigilantia, consensum praebet concordia. Sane parum timet diabolus jejunantes, vigilantes, continentes, quoniam de illis multos obruit in laqueum ruinae, sed concordes et unanimiter habitantes in domo Domini, dolorem, timorem, livorem ingerunt diabolo quos concordes invenit, praecipue cognoscit, quia in manu Dei sunt et non tanget illos tormentum mortis (Sap. III). In hoc, inquit, cognoscent homines quia mei estis discipuli, si dilectionem habueritis ad invicem (Joan. XIII). Charitatem autem inter homines expavescit diabolus, quam in coelis tenere noluit cum Deo et angelis. ####  |