| #### CAP. XVII. De Epistola et causa hujus nominis. |

| #### #### Epistola, personam legis gerens et prophetarum, praecursoris debitum ait officium ante Evangelium. Quae quamvis persaepe de apostolicis sumatur litteris, tamen in eo gradu est ac si semper de lege sit et prophetis. Semper enim moralitatem vitamque activam magis quam contemplativam, quae in Evangelio radiat, apostolica quoque lectio instruit et dispensat. Epistola Graece, supramissio vel supererogatio dicitur Latine. Supramissio eo quod supra narrationis ejus seriem et scribentis et ejus cui scribitur nomen praemittitur, Supererogationis autem nomen bene congruit litteris apostolicis, quia videlicet Evangelio Christi supererogatae sunt. Quod et supramissionem non inconvenienter intelligi potest. Qui enim supererogat, super debitum mittit aliquid. Ordo siquidem apostolicus, stabularius ille est, cui noster Samaritanus, id est custos Dominus Jesus Christus, hominem illum quem a latronibus despoliatum invenerat commisit, conferens duos denarios, id est legem et Evangelium, dicensque ei: Curam illius habe, et quodcunque supererogaveris, ego, cum rediero, reddam tibi (Luc. X). Igitur Epistola tantum differt ab Evangelio, quantum servus a domino, praeco a judice, legatus ab eo qui misit illum. Quapropter cum legitur Epistola, non injuria sedemus. Cum autem Evangelium audimus, dimissis reverenter aspectibus sicut Domino nostro assistimus. In eo quod praecedit Evangelium Epistola, Joannis imitatur officium, qui praevicatores legis corripiens et mores eorum evangelicae fidei suscipiendae praeparans, implebat quod de illo praedixerat angelus: ipse praeibit Dominum in spiritu et virtute Eliae (Luc. I). Et in Malachia: Ecce mitto angelum meum ante faciem tuam, qui praeparabit viam tuam ante te (Malach. III). ####  |