| #### CAPUT 14 |

| #### #### (ROM. XIV.) Infirmum autem in fide assumite. Hic ordo est vitae et doctrinae, ut prius nosmetipsos diligamus, abjiciendo opera mala, et operando bona; post ea proximum, in quo impletio legis continetur. #### Qui autem infirmus est, olus manducet. Per olus intelligitur cibus de cujus nullus scandalizatur esu. #### Potens est enim Deus statuere illum. Potens est Deus etiam diabolum statuere. #### Si homo non peccasset, venenum ei nocere non posset: #### Ambigua dicuntur, quae bono et malo anima possunt fieri, ut dicit auctoritas; sed secundum hoc videtur, quod omnia bona exteriora et mala ambigua debeant dici, cum bono et malo fieri possint animo. Solutio. Illa ambigua dicuntur, quae nec apertam speciem boni, nec apertam speciem mali habe #### Nemo nostrum sibi vivit, et nemo moritur. Sibi vivit, qui utilitatem suam nisi in vita sua non quaerit. Domino vivit, qui proximi utilitatem, et Domini voluntatem facere contendit. Sibi moritur, qui in sua morte propriam gloriam quaerit. Domino moritur, qui in sua morte Dominum glorificat. Vel hoc dicit quod non est in potestate hominis vivere vel mori; sed in potestate Domini, qui morti et vitae nostrae dominatur, per hoc quod mortuus est, et resurrexit pro nobis. Omnes stabimus ante tribunal Christi. Tribunal sedes est judicum, thronus regnum, cathedra doctorum. #### Vivo ego dicit Dominus. Vivo ego, juramentum est in veteri Lege, sicut in Evangelio: Amen, amen. #### Mihi flectetur omne genu. Flexio genuum subjectionem significat omnium. #### Non ergo blasphemetur bonum nostrum. Bonum nostrum vocat fidem, quam blasphemat Judaeus videns munda et immunda comedere catholicum; quod ne fiat monet Apostolus. #### Omne quod non est ex fide, peccatum est. Quidam dicunt quod infidelibus peccatum est etiam bona facere; quod nobis esse videtur falsum, cum Hieronymus dicat: Deus non reprobat bonam vitam plurimorum. Non omne quod fit contra conscientiam est damnabile. ####  |