| #### TIT. XXXIX. De auro, thure et myrrha. |

| #### #### Afferte Domino, filii Dei, afferte Domino filios arietum. Afferte Domino gloriam et honorem, etc. (Psal. XXVIII). Quia satius est Domino afferre quam sanguisugae, id est concupiscentiae, cujus duae filiae, voluptas et vanitas, non dant requiem die ac nocte, dicentes: Affer, affer (Prov. XXX): Quid autem afferendum? Afferte, inquit, gloriam, scilicet auri et honorem thuris. Afferte Domino gloriam nomini ejus, myrrham sepulturae ejus. Myrrha in corde tuo dolorem; myrrha in corpore tuo laborem, si tamen hic et ille sit poenitentialis. Myrrha gustu amarissima effectu corruptioni resistit. Quid autem amarius dolore quo peccator recogitat annos suos in amaritudine animae suae (Isa. XXXVIII), dicens Deo: Noli me condemnare (Job X). Quid enim salubrius quam quod vindicat tam a corruptione luxuriarum in quibus computruit, quam vermium immortalium quos meruit. Labor autem corporis non tam myrrha est quam myrrhae fasciculus, in quo regula jejuniorum et vigiliarum, asperitas vestium, et omnia amara velut in unum fasciculum colligata sunt ad ferendum. Unde ille: Convertimini ad me in toto corde vestro; in jejunio et fletu, et in planctu, etc. (Joel, II), ut vere dici possit fasciculus. Debet amaritudo cordis mitigari amaritudine exteriori, quem admodum cholera stomachi potu absinthii, ut homo usu dulcium corruptus, potione purgetur amara. Peccatori enim debet dari myrrhatum vinum Dominicae passionis (Marc. XV); quod noluit bibere Jesus, quia peccatum non fecerat quod ei crucifixio imputabat. Post hanc thus offertur, quia post sacrificium spiritus tribulati et corporis humiliati sequitur sacrificium laudis cum thure devotionis. Quod cum regi obtuleris, suppone ignem charitatis, ut dirigatur oratio devotionis sicut incensum in conspectu Dei (Psal. CXL). Et de hoc sacrificio odoratus odorem suavitatis, dicat tibi: Odor vestimentorum tuorum, sicut odor thuris (Cant. IV). Post haec duo offertur aurum. Myrrha enim oblatio est incipientium, thus proficientium, aurum vero perfectorum: quod est sapientia, quam non novit nisi qui accipit. Pretiosius est hoc aurum cunctis opibus, etiam myrrha et thure. Hoc enim ultimum dives est in omnibus qui valet offerre in contemplatione et prudenti administratione. Haec est quidem vera sapientia, sapientia in contemplatione aeternorum et administratione temporalium. Qui novit seipsum regem et alium, non tamen negligit offerre thus in devotione divini operis, et myrrham in mortificatione sui. Nos igitur, fratres, in gloriam pueri regis qui natus est nobis, offeramus aurum, thus, et myrrham, quae conservat a vermibus. Nam vermis carnis est luxuria; qui ingreditur blandiendo, mordet ridendo, transforat delectando, perimit consensu voluntario. Vermis item est tristitia, quia sicut tinea vestimento, et vermis ligno, ita tristitia viri nocet cordi. His et similibus vermibus vermescunt corpora et corda, si quotidie non distillet de manibus myrrha. Manus ergo nostrae per universum corporis nostri distillent myrrham, praeveniendo ungere corpus in sepulturam illius. Corpus enim nostrum Jesus est, quod sepelitur cum omnibus vitiis subtrahitur. Qui sic ungitur, ut dictum est, non timet vermem qui non moritur, quia jam mortuus est. Offeramus etiam thus devotionis et aurum sapientiae. Et si quis indiget sapientia postulet eam ab eo qui dat omnibus affluenter, a Patre scilicet luminum, qui dat, omne datum optimum et omne donum perfectum (Jac. I). ####  |