| #### TIT. LXXVII. Quae ad orationis puritatem sint necessaria. |

| #### #### Ad hoc ut oratio sit pura, tria videntur mihi necessaria quibus orationis intentio firmiter est affigenda. Considerare namque debet is qui orat quid petit, et propter quid petit, et ipsum quem petit. in eo autem quod petit duo debet attendere: ut secundum Deum sit quod postulet, et ut hoc ipsum in summo desiderio habeat. Verbi gratia: si mortem inimici, si laesionem seu dejectionem proximi orando quis petierit, non est secundum Deum talis oratio; cum ipse praecipiat et dicat: Diligite inimicos vestros, benefacite iis qui oderunt vos, Orate pro persequentibus et calumniantibus vos (Matth. V). Si remissionem peccatorum, si Spiritus sancti gratiam, si virtutem atque sapientiam, si fidem, veritatem, justitiam, humilitatem, patientiam, mansuetudinem, et caetera spiritualia charismata quaesierit, et ea vehementer cogitando affectaverit; haec secundum Deum est oratio, et haec vere meretur exaudiri. De hujusmodi orationibus loquitur per Isaiam Dominus: Antequam clament ego exaudiam (Isa. LXV). Sunt et alia quae cum desunt, et petuntur a Deo, dantur. Et possunt esse vel non esse a Deo, quantum duntaxat interest finis ad quem referuntur. Ut corporis sanitas, pecuniae, caeterarumque rerum affluentia. Quae etsi a Deo sint, non tamen sunt magni pendenda, nec ex desiderio possidenda. Similiter et in ipso quem petit debet duo considerare, bonitatem, quae gratis velit, et majestatem, quae plene possit dare quicquid petitur. Sed in seipso qui petit debet nihilominus duo attendere, id est, ut pro suis meritis nil se accepturum putet, et ut de Dei misericordia tantum quidquid rogaverit se impetraturum speret. Tunc ergo dicitur cor purum, quando haec tria quae dicta sunt cogitat. Qui in hac puritate et intensione cordis oraverit exaudiri se sciat, quia sicut testatur Petrus apostolus: In veritate comperi quia non est personarum acceptor Deus, sed in omni gente, qui timet eum et operatur justitiam, acceptus est illi (Act. X). ####  |