| #### CAP. XIV. De cervorum natura. |

| #### #### Cervi dicti sunt [sba][p][ogv] [t][ohti][n] [k][e][r][aac][t][oh][n], id est a cornibus, dicunturque nongentos annos vivere, atque cum infirmitate vel senectute deficere se sentiunt, spiritu narium serpentes de cavernis extrahunt, et superata eorum pernicie veneni eorum pabulo reparantur. Sagittas infixas pastu dictami excutiunt. Mirantur autem sibilum fistularum. Erectis auribus acute audiunt, submissis nihil; si quando immensa flumina vel maria trasnatant, clunibus praecedentium capita superponunt, sibi invicem succedentes, nullum ponderis laborem sentiunt. Lacrymae eorum collectae, et ossa in eorum corde inventa, apta sunt potui, cordis pulsu laborantibus. Cervus quoque significat Dominum nostrum Jesum Christum, qui diabolum humani generis inimicum, quasi spelunca latitantem in omni natione, spiritu divinae sapientiae abstrahens, virtutis pede caput ejus contrivit, pabuloque veneni mortis quam sponte subiit, nostram naturam peccaminum senectute praegravatam renovavit. Ad ipsum enim Psalmographus dicit: Levavi oculos meos in montes, unde veniet auxilium mihi (Psal. CXX). Montes, apostolos et prophetas dicit, cervos vero fideles homines, oculos in montes, id est preces ad apostolos, ex quibus veniet nobis auxilium, levantes. Item duo sunt genera cervorum. Unum, quod ut invenerit serpentem in caverna ubi latitat, flatum immittit ut exeat, et egredientis collum percutiens hinc et inde, occidit serpentem, et devorat; postea autem propter tumorem currens ad aquas purissimas, venenum evomit, sed propter hunc tumorem pilos mutat, et cornua abjicit. Cervus figuram poenitentium habet, qui poenitentes constringuntur intrinsecus conscientia peccatorum, et vadunt ad fontes, ad doctrinam Scripturarum, forasque projiciuntur, quia segregant se per poenitentiam a corpore et sanguine Christi usque dum recipiantur per reconciliationem sacerdotis. Aliud est genus cervorum, quod si invenerit serpentem, occidit eum, et post victoriam petit montem, ubi pabulum inveniat. Sic et unusquisque sanctus ubi sentit diabolum in se vel in alios venena malae persuasionis infundentem, cum virtute Domini eum interficere et a se projicere studeat, et veniat ad montem Christum, ubi animae pabulum quaerat, et inveniat. ####  |