| #### SERMO XIV. In synodo, aut in festo confessorum sacerdotum, de vestibus sacris. |

| #### #### Sacerdotes tui, Domine, induantur justitiam (Psal. CXXXI). Oportet, fratres charissimi, ut nos qui in domo Dei sacerdotio fungimur, dignam sacerdotio justitiam ducamus, et honestis in officio vestibus induamur, imo virtutes, quae per vestes sacerdotales designantur, exerceamus. Quid namque prodest ornari vestibus, nisi ornemur virtutibus? Certe si videremus sacerdotem sine sacerdotalibus vestimentis missam celebrare, sine alba, sine stola, sine infula, multum miraremur, et cum horrore nimio ministrum talem detestaremur. Si ergo detestandus esset qui accederet ad altare sine vestibus, quam detestandus, quam horrendus est, qui accedere praesumit cum vitiis et sine virtutibus? Quantum distat inter vas quodlibet et cibum, tantum distat inter significans et significatum. Vestes significant, virtutes significantur. Vestes foris coram populo decorant, virtutes intus coram Domino ministrum commendant. Sicut igitur non audemus accedere ad altare sine vestibus, sic non praesumamus accedere sine virtutibus. Videamus denique quae sunt istae vestes, et quae per eas significentur virtutes. Sunt ergo vestimenta, interior linea, exterior scilicet alba, amictus super humeros, quod nos super humerale dicere possumus, zona, stola, manipula, infula. Ante omnia debet sacerdos quotidiana vestimenta deponere, deinde manus abluere, et sic candida vestimenta sumere. Depositio quotidianorum vestimentorum significat veteris hominis depositionem, ablutio manuum criminum confessionem, assumptio novorum vestimentorum virtutum exercitationem. Linea interior interius est, exterior exterius. Ista est in occulto, illa in manifesto. Ista latet, illa patet. Propterea interior significat munditiam cordis, exterior munditiam corporis. Super humerale, quod supra humeros ponitur, ubi onera solent imponi, tolerantiam praesentium significat laborum, quae nobis necessaria est, si veri sacerdotes volumus esse. Unde de illis qui eam perdiderunt scriptum est: Vae his qui perdiderunt sustinentiam! (Eccle. II.) #### Et Dominus de laude patientiae in Evangelio ait: In patientia vestra possidebitis animas vestras (Luc. XXI). #### Sustineamus ergo, fratres, quidquid nobis acciderit adversum, ut sicut bona suscepimus de manu Domini, ita et mala sustineamus (Job II). Zona, quae lumbos circumdat et vestimenta constringit ne diffluant, virtutem continentiae insinuat, quae fluxam luxuriae nostrae lasciviam refrenat. Stola, quae collo imponitur, jugum suave Domini exprimit, de quo Dominus in Evangelio ait: Jugum enim meum suave est, et onus meum leve (Matth. XI). Sequitur manipula, quae in brachio sinistro dependet, quae nihil aliud denotat sacramenti, nisi quod pro cautela ibi ponitur, ne sacerdos aliquid in officio suo incaute et negligenter agat, sed omnia diligenter, sicut qui in conspectu Domini et sanctorum angelorum consistit, perficiat. Significat ergo cautelam, per quam cavenda cavemus, et facienda facimus. His omnibus minister Domini indutus, his omnibus adornatus, nondum est aptus officio sacerdotali, nec illud implere praesumit, nisi septimum, quod infula dicitur, caeteris addatur et superponatur. Istud vestimentum excellentius est caeteris, eminetque universis. Quam igitur virtutem per hoc significari dicimus, nisi charitatem de qua dicit Apostolus: Adhuc vobis excellentiorem viam demonstro. Si linguis hominum loquar et angelorum, etc. (I Cor. XII XIII), quae bene novit fraternitas vestra. Qui cum alia dona spiritualia et virtutes demonstrasset, tandem de charitate intulit dicens: Si linguis, etc. O beata virtus charitas! et beatus solus, qui in ipsa usque in finem perseverat! Qui ergo cum aliis virtutibus charitatem habet, sacerdos est. Et qui etiam alias sine ista habet, sacerdos non est. Habeamus itaque, si veri sacerdotes volumus esse, quod esse debemus, habeamus interiorem lineam per munditiam cordis, exteriorem per munditiam corporis. Super humerale per patientiam, zonam per continentiam, stolam per obedientiam, manipulum per cautelam, infulam per charitatem fraternam. His etenim omnibus armati sancte et religiose perficiemus holocaustum Domini, et dicetur de nobis quod scriptum est: Vos estis genus electum, regale sacerdotium (I Petr. II). Tales fuerunt sancti, quorum hodie solemnia celebramus. Tales, fratres charissimi, esse studeamus, ut et nos induamur justitiam, et facti cum ipsis participes meritorum, fieri mereamur socii praemiorum. Quod per merita et intercessionem eorum nobis praestare dignetur qui vivit et regnat, etc. ####  |