| #### TIT. L. De triplici locutione Dei. |

| #### #### Audiam qui loquatur in me Dominus Deus (Psal. LXXXIV). Tribus modis homini loquitur Deus. Lege scripta, lege naturali, inspiratione occulta. Lex scripta, et Vetus et Novum Testamentum. Lex naturalis: Quod tibi factum velis, id alii feceris; et: Quod tibi non fieri nolis, alii ne feceris. Lex scripta proponitur auribus, naturalis inseritur cordibus. Neutra ad salutem observatur operibus, nisi tertio modo loquatur homini Deus, inspiratione scilicet occulta. Haec est tertia locutio Dei, non loquax, sed efficax, non exterius sonans, sed interius docens et penetrans. Abigit muscas Aegypti, quae sequuntur sacrificantes in deserto. Prima musca est carnis mollities; haec contaminat sacrificium mortificatae carnis. Secunda est curiositas mundi, et haec maculat sacrificium cordis contriti. Tertia musca est malignitas diaboli et haec foedat. Totidem autem sunt ranae Aegypti loquaces. Has ranas exstinguit divinae inspirationis locutio, dum a voce carnalium delectationum, a strepitu mundanae curiositatis, et a voce male suggerentis diaboli facit quiescere. Haec item locutio est quae intus loquitur pacem. Pax autem duplex est: temporalis, quae a vitiis facit quiescere et aeterna, quae in gloria donat durare. De utraque dicit propheta: Sabbatum ex Sabbato dabit vobis (Isa. LXVI), id est requiem aeternam pro temporali. Pacem praedictam loquitur Deus in plebem suam, super sanctos suos et eos qui convertuntur ad cor (Psal. LXXXIV). In his tres in Ecclesia notantur ordines. Conjugati per plebem, praelati per sanctos continentes per eos qui convertuntur ad cor. Vel tres ordinet claustralium: incipientes, qui adhuc contra carnalia desideria pugnant; perfecti, qui soli Deo adhaerent; praelati, qui sibi et aliis praevident. Qui, etsi ad aliorum curam recedunt, per propria ad cor suum redeunt. ####  |