| #### TIT. LXXXII. Quomodo ascendendum de convalle et deserto, et quod triplex desertum. |

| #### #### De convalle plorationis ascensuri semper ad altiora tendere et anhelare debemus. Est enim quasi quoddam desertum via ista mortalis, de qua dicitur: Terra deserta, invia, etc. (Psal. LXII). Sed triformis est species desertorum. Est quippe desertum momentanea vanitas, quam despicere vitae moderatione debemus; de quo deserto ascendere nos oportet sicut dicitur: Quae est ista quae ascendit per desertum deliciis affluens, innixa super dilectum suum? (Cant. VIII.) Deliciis affluimus cum virtutibus abundamus, super dilectum innitimur, cum Deo ascribimus quidquid boni operamur. Est aliud desertum Christianae simplicitatis, humilitas, vocata desertum, quia fere nullus est Christianus, qui studeat istud bonum plene operari. Per hoc desertum necesse est ut ascendamus. Unde dicitur: Quae est ista quae ascendit per desertum sicut virgula fumi ex aromatibus myrrhae, thuris, etc. (Cant. III.) Sicut virgula fumi ex aromatibus ascendimus, cum virtutum studio et disciplina exercitati proximos ad bene agendi similitudinem incitamus. Est aliud quoque desertum, innocentiae purioris simplicitas vel integritas: ad hoc debemus ascendere, quia ad veram medicinam, ut simus sancti corpore et spiritu debemus anhelare. Ascendamus ergo de deserto momentaneae vanitatis, per desertum humillimae simplicitatis, ad desertum integerrimae puritatis. ####  |