| #### CAP. XXIX. De Zachaeo. |

| #### #### Ecce vir nomine Zachaeus, et hic erat princeps publicanorum, et ipse dives. Et quaerebat Jesum videre quis esset: et non poterat prae turba, quia statura pusillus erat (Luc. XIX). Zachaeus, qui interpretatur justus, significat credentes ex gentibus, qui per occupationem temporalium depressi erant et minimi, sed a Deo sanctificati. Qui intrantem Jericho Salvatorem videre volunt, dum fidei quam mundo contulit participare volunt. Sed turba, id est vitiorum consuetudo, quae caecum clamantem increpabat, etiam Jesum suscipientem tardat. Sed, sicut caecus amplius clamando turbam vicit, ita pusillus terrena relinquendo, arborem crucis ascendendo, turbam obstantem transcendit, clamans cum Apostolo: Mihi absit gloriari nisi in cruce Domini nostri Jesu Christi (Galat. VI). Sycomorus est arbor similis moro foliis, sed altitudine praestans, et interpretatur ficus fatua, id est crux, quae credentes ut ficus pascit ab infidelibus irridetur ut fatua. Quam pusillus ascendit, dum quilibet humilis et propriae infirmitatis conscius in virtute crucis gloriatur. Et per hanc laudabilem fatuitatem prope Dominum cernit transeuntem; quia, si nondum ita solide ut est, jam tamen raptim, et quasi in transitu, luci sapientiae coelestis intendit; Dominus autem in domo manens reficitur, cum populum gentilem ad fidem conversum, vel quemlibet fidelem per spiritum inhabitans bonis ejus operibus satiatur. Zachaeus quoque dimidium bonorum suorum dat pauperibus, cum ipse, quia ad Deum convertitur, ea tantum quae necessaria sunt corpori reservat sibi, caetera vero pauperibus erogat. Quadruplum denique pro defraudatione reddit, cum pro qualibet culpa, quatuor Evangeliorum praecepta complet, aut quatuor cardinales virtutes exercet. ####  |