| #### CAP. XV. De hymno Angelico. |

| #### #### Sequitur Gloria in excelsis Deo (Luc. II), sacerdote incipiente, et choro prosequente. Hic enim hymnus et angelorum est et hominum. Primo angelorum congratulantium quod nato Domino accensa jam esset lucerna clarissima, per quam perditam drachmam inventura esset Dei sapientia. Inde est quod jam praeoccupantes angeli dicunt: Et in terra pax hominibus bonae voluntatis (ibid.), eo quod pacem, quam nemo hominum, qui sunt in coelo, vel qui super terram, vel qui subtus terram, facere poterat inter Deum et homines, hic factor omnium Deus propter homines homo factus jam facturus esset soluto pariete inimicitiarum. Deinde sacerdos salutatione praemissa dicit Oremus, ubi oraturus, alios hortatur ut secum orent. Tunc ejus pro nobis maxime suscipitur oratio, si nostra ei jungatur devotio. Alioqui apud terrenum etiam judicem si quis pro, suo reatu intercederet; tu vero in praesentia ejusdem judicis nugis et risui intenderes; nonne iram ejus incenderes amplius, et intercessoris tui preces ne tibi prodessent efficeres? Oportet ergo ut et in missa et in caeteris officiis, cor nostrum jungamus cum voce sacerdotis. Quod autem oraturus alios ad idem admonet a Christo habet; qui et ipse oravit, et discipulos orare monuit: Vigilate, inquit, et orate (Matth. XIII). Respondet chorus, Et cum spiritu tuo, ut ei etiam spiritu orare donetur. Si quidem ore tantum orat qui verba tantum pronuntiat. Ore et spiritu orat qui intelligit orando quae dicit. Ore et spiritu et mente orat qui, per verba quae ore dicit et spiritu discernit, etiam aliquid morale vel allegoricum seu anagogicum intelligit. Unde Apostolus: Psallam spiritu, psallam et mente (I Cor. XIV). ####  |