| #### TIT. XXXIII. De Dominica in Passione. |

| #### #### Ostenso superioribus Dominicis septem, quomodo a valle lacrymarum et plorationis ascendatur ad civitatem deliciarum et glorificationis, Dominicae Passionis inchoatur celebritas, ut quanta haec divinae miserationis magnitudine obtineatur, prae omnium oculis efferatur, et piis fidelium mentibus ingerantur vulnera et cuncta mortis insignia, quae pertulit pro cunctis unica salus Deus et homo Christus, Unigenitus Patris. Nam prodeuntia vexilla crucis et fulgidum ejus mysterium, acetum, fel, arundinem, clavos, et lanceam perforati corporis tam in nocturnis quam in diurnis semper meditamur canticis. Sicque fiunt comae capitis Ecclesiae, id est cogitationes cordis, quasi purpura regis intincta canalibus, dum passionem Redemptoris authenticis meditatur Scripturis, id est pretiosis purpurae tincturis quae per ora prophetarum et apostolorum, velut per quosdam canales Spiritu sancto conficiente perfluxerunt. Ipse qui jusserat filiis Israel: Si quando exibitis ad bellum vel habebitis dies festos, clangetis tubis super holocaustis et pacificis nostris (Num. X). Ipse Rex noster, exiturus ad bellum passionis contra diabolum principem mundi, ipse summus sacerdos noster, habiturus epulum corporis et sanguinis sui, cum discipulis celebraturus festum suae sanctae resurrectionis, clangit tuba tanti miraculi resuscitati Lazari, quo et corda piorum ad credendum animaret. Unde et ei cum palmis et laudibus obviam procedunt; et hostes turbati, pontifices scilicet et Pharisaei, collegerunt consilium adversus Jesum, dicentes: Quid facimus? quia hic homo tanta signa facit; si dimittimus eum sic, omnes credent in eum (Joan. XI). Et quia ab hac hora cogitabant quomodo eum tenerent, jam non palam ambulabat coram eis: sed cum tulissent lapides ut jacerent in eum, abscondit se et exivit de templo (Joan. VIII), futurus pontifex futurorum bonorum, sicut in Epistola invenitur, non illis qui sicut in Tractu, saepe expugnaverunt ipsum ex juventute ejus, id est primordiis in sanguine Abel justi, et iterum expugnaverunt occidendo prophetas et lapidando qui ad ipsos missi sunt. Nos cum capite secedentes, vocem laetitiae et laudis supprimere incipimus, Gloriam patri in quibusdam subtrahentes (licet brevibus) versiculis: Quia Gloria sanctae Trinitatis, propria laus est. Unde capitis nostri solitudinem et silentium non palam ambulantis, dum non dicitur, significat. ####  |