| ### SERMONES CENTUM ###  |

| #### PRAEFATIO. |

| #### #### Cum, Scriptura teste, lucerna sit pedibus nostris verbum Dei et lumen semitis (Psal. CXVIII), modis omnibus sacrae Scripturae ver bis legendis, meditandis, audiendis, dicendis scribendisque, prout licet, studium impendere debemus, praesertim, nos fratres charissimi, sociique claustrales, qui actionis turbationibus abrenuntiavimus, et solius praestandae contemplationis quieti nos mancipavimus. Cujus virtutis evidentissimum beata Maria, soror Marthae, nobis praebet exemplum, quae, sorore circa frequens ministerium satagente, secus pedes Domini, auribus intentis, sitiendo verba loquentis, optimam partem, Domino teste, legitur elegisse: cujus laudabilem mirabilemque virtutem multi contemnunt. Ex quibus nonnullos, qui intellectu sibi caelitus dato in Scripturis gaudia capere potuissent, ad tantam audimus vitiorum et morum foeditatem enormitatemque delapsos, ut anima eorum verbum Dei nauseante et spiritalem escam abominante, usque ad portas mortis appropinquarent, et inter Aegyptios magis quam inter Israelitas, interque cives Babylonis magis quam Jerusalem viderentur reputandi. Vidimus et alios, solertia sui studii, cooperante gratia Christi, ad tantam virtutum bonitatem, honestatemque morum de pravitate pervenisse, ut in ipsis luce clarius agnosceretur impletum quod scriptum est: ####
| #### “Misit Dominus verbum suum, et sanavit eos, et eripuit eos de interitionibus eorum (Psal. CVI).” |
#### #### Omnes igitur ad legendum verbum Dei provocemur, sed eruditiores etiam ad loquendum, minus autem docti ad audiendum, ut et in nobis perficiatur quod scriptum est: ####
| #### “In doctrinis glorificate Dominum (Isa. XXIV).” |
#### #### Et quoniam quaedam vobis de florentissimo divinae Scripturae agro documenta dudum collegi, visum est mihi in hoc sermone ea vobis proponere, ut in his etiam vestrum valeatis sensum exercere. Sciendum tamen est quod non omne tempus nostrum lectionibus debemus impendere, quia secundum Salomonem omnia tempus habent et suis spatiis transeunt universa (Eccle. V). Est ergo et tempus legendi, et est tempus meditandi. Est tempus veritatem inquirendi ut erudiatur sensus, et est tempus virtutem exercendi ut sanetur affectus; et est tempus boni operis exhibendi ut adjuvetur proximus: Est tempus orandi, et est tempus cantandi, tempus divinis officiis assistendi, et tempus cuilibet rei necessariae intendendi. Ex quibus omnibus, velut apes mel de diversis floribus, debemus internae suavitatis dulcedinem nobis colligere, mellifluumque justitiae favum sancte vivendo consummare. ####  |