| #### SERMO VI. In festo cujuslibet sancti. |

| #### #### Sacra Scriptura, laudem decantans justi in capite libri, de ipso dicit: Erit tanquam lignum quod plantatum est secus decursus aquarum, quod fructum suum dabit in tempore suo (Psal. I). Quaerendum est nobis, fratres charissimi, quae sunt istae aquae, quis decursus aquarum, quae radix ligni, quis stipes, qui rami, quis cortex, quae medulla, quae folia, qui flores, qui fructus. Aquae istae dona sunt gratiae, quibus Deus justum irrigat, ut crescat et fructum faciat. Decursus aquarum vices sunt aspirationum. Scriptum est enim: Spiritus ubi vult spirat, et nescis unde veniat et quo vadat (Joan. III). Affluit nobis itaque Spiritus sanctus et defluit, accedit et recedit. Affluit ad nostram justificationem, defluit ad nostram humiliationem. Accedit ut crescamus, recedit ne superbiamus; ut crescamus virtute, ne superbiamus de virtute propter gratiam abundantem. Fons Christus, flumina dona, quibus justus vegetatur, augmentatur, consummatur per perfectionem. Radix arboris hujus est fides, quae est origo et fundamentum aliarum virtutum, et radix bonorum operum. Per istam radicem justus in Deo plantatur, sine qua nullum fructum bonum profert. Sicut Apostolus ait: Sine fide enim impossibile est placere Deo (Hebr. II). O quam bona radix ista, quam sumit initium boni, vita justi. Stipes designat spem supernorum bonorum, per quam erigimur et roboramur a transitoriis ad aeterna conscendentes. Rami charitatem insinuant, quae sursum erigitur per dilectionem Dei, et in latum extenditur per dilectionem proximi. Medulla, quae intrinsecus latet occultam significat cordis intentionem; cortex qui patet, manifestam bonae conversationis superficiem. Intentio cordis ad solam spectat conscientiam; superficies vero conversationis etiam ad famam. Istam judicat solus Deus, illam etiam proximus. Propterea ista prodest tantum tibi, illa vero prodesse potest et alteri, si te tamen velit imitari. Folia quibus vestitur significant bonam actionem, per quam justus circumdatur et ornatur. Viror foliorum exprimit ejusdem actionis perseverantiam et perpetuitatem. Flores, propter suam redolentiam, significant bonam famam. Istos flores arbor illa frondosa et fructifera, quae in coelum comas extulit, dicens: Nostra conversatio in coelis est (Phil. III). istos, inquam, flores illa habebat et redolebat quando dicebat: Christi bonus odor sumus Deo in omni loco: (II Cor. II). De his floribus scriptum est: Melius est nomen bonum, quam unguenta pretiosa (Eccle. VII). De malis autem: Nomen impiorum putrescet (Prov. X). Habet quoque fructum lignum istud, habet fructum extra, fructum intra, fructum supra. Intra in animo, extra coram proximo, supra in Deo. In animo per bonam conscientiam, coram proximo per doctrinam, in Deo per gloriam. Habet igitur lignum istud, justus videlicet secus salutarium decursus aquarum plantatus radicem per fidem, stipitem per spem, ramos per charitatem, medullam per intentionem, corticem per conversationis speciem, folia per bonam actionem, flores per bonam opinionem; fructum, sicut superius dictum est, intus per conscientiam, foris per doctrinam, supra per gloriam. Talis fuit, fratres charissimi, justus iste. Beatus enim hic cujus hodie festa celebramus, cujus virtutes recitamus, cujus sanctitatem commendamus, cujus suffragium imploramus, illuminamur verbo, formamur exemplo, munimur patrocinio. Tales esse, fratres, laboremus, et imitemur Patrem filii, magistrum discipuli, dominum servi, milites ducis, oves pastoris. Sed quia nostris viribus talia facere non valemus, Dominum exoremus qui omnibus dat affluenter et non improperat (Jac. I), ut flumine sapientiae suae, cujus impetus laetificat civitatem ejus (Psal. XLVII), nostri cordis ariditatem irrigare dignetur, ut fluant de ventre mentis nostrae flumina aquae vivae salientis in vitam aeternam (Joan. VII). Per hanc enim aquam, si nostri cordis hortum irrigaverit, vegetabitur in nobis radix fidei, roborabitur stipes spei, erigentur et extendentur rami charitatis, producentur folia boni operis, flores bonae opinionis, fructus justificationis et glorificationis: justificationis in via, glorificationis in patria. Ad cujus patriae ingressum absterget Deus omnem lacrymam ab oculis sanctorum suorum (Apoc. XXI). Et dabit quod oculus non vidit, nec auris audivit, nec in cor hominis ascendit, quae scilicet praeparavit Deus diligentibus se (I Cor. II), qui vivit et regnat per omnia saecula saeculorum. Amen. ####  |