| #### TIT. XXVIII. Quid sit ab Jezabel ad speluncam fugere, et Dominum in spiritu leni agnoscere. |

| #### #### Elias Jezabel fugiens, in spelunca absconditur (III Reg. XIX): quia nonnunquam animus turpitudinem declinat, sed ad deserendam carnis mansionem nondum animatur. Concupiscentiam fugit, sed in spelunca latitat, quia non roboratur ad tolerantiam passionum. Unde illi divina voce per increpationem dicitur: Quid hic agis, Elia? (ibid.) Quasi dicat: Non ad hoc factus es, ut sub latebra carnis moram tibi facias, sed ad contemplandam speciem Creatoris, Surge ergo, sta in ostio speluncae (ibid.). Surge; id est ne terrae inhaereas, ad superiora erigere; quae sursum sunt quaere. Sta perseverantia, sta patientia, sta paratus per desiderium exeundi, sta fixus per obedientiam sustinendi. In ostio speluncae, ut nec ingrediaris per concupiscentiam, nec egrediaris per patientiam. Ecce pertransibit Dominus spiritus grandis et fortis, subvertens montes et conterens petras. Non in spiritu Dominus; et post spiritum commotio. Non in commotione Dominus; et post commotionem ignis. Non in igne Dominus; et post ignem sibilus aurae lenis (ibid.). Ecce praeambulos Dei, spiritum, commotionem, ignem. Spiritus est terror aeterni judicii, qui si in cor peccatoris impegerit, montes superbiae dejicit, petras duritiae dissolvit. Sed hic nequaquam Deus esse dicitur, quoniam anima quam adhuc timor afficit perditionis, charitatis dulcedinem nondum sentit. Post spiritum commotio sequitur, quia terrore judicii mens mota, compunctionis amore inflammatur. Postremo igni sibilus aurae lenis succedit, quia post longa compunctionis incendia, purgata mens, afflata Spiritu sancto consolationis refrigerium sentit. In quo sibilo nequaquam Dominus inesse negatur, quia nimirum illa sola mens dulcedinem percipit, quae post laborem poenitentiae et anxietatem, consolationis refrigerio percepto in spe propagationis divinae requiescit. ####  |