| ### LIBER NONUS. ###  |

| #### TITULUS CAPITULI IX: De principatibus, archangelis et angelis, et de ultima eorum hierarchia. LITTERA. |

| #### #### Reliquus nobis in contemplationem ornatus angelicas concludens hierarchias a deiformibus principibus, archangelis, et angelis dispositas. Et primo quidem dicere necessarium existimo, secundum quod mihi impossibile, sacrarum earum cognominationum manifestationes. Manifestat enim ipsa quidem coelestium principum illud deiformiter principale eductivum cum ordine sacro, et principalibus decentissimis virtutibus, et ad superprincipale principium eas universaliter converti, et alias hierarchice ducere, et ad illud ipsum, quantum possibile, formari princificum principium, manifestareque superessentialem ejus ordinationem ornatumque principalium virtutum. Ipsa autem sanctorum archangelorum aequipotens quidem est coelestibus principatibus. Est enim, et eorum, et angelorum, ut dixi, hierarchia una, et dispositio. Verumtamen quoniam quidem non est hierarchia non et primas, et medias, et ultimas virtutes habens, archangelorum sanctus ordo communicativae hierarchicae medietati extremorum recipitur. Etenim sacratissimis principatibus communicat, et sanctis angelis. Ipsis quidem quoniam ad superessentiale principium principaliter convertitur, et ad ipsum, ut possibile, reformatur, et angelos unificat secundum bene ornatos ejus, et ordinatos, et invisibiles ducatus. Istis vero, quod et eis prophetico est ordini, divinas illuminationes hierarchice per primas virtutes suscipiens, et angelis eas deformiter annuntians, et per angelos nobis manifestans secundum sacram uniuscujusque divinitus illuminatorum analogiam. Ipsi enim angeli, sicut praediximus, completive consummant omnes coelestium animorum dispositiones, secundum quod consummandum est: quippe in coelestibus essentiis habentes angelicam proprietatem et magis apud nos angeli, quam priores aptius nominati, quantum circa id, quod manifestius est, ipsis est hierarchia, et magis circumornatus. Excellentissimam quidem enim, ut dictum est, dispositionem tanquam ipsi occulto primitus ordinate proximantem, clam, formans [formantem] existimandum ordinare secundam. Secundam vero, quae completur a sanctis dominationibus, et virtutibus, et potestatibus, ei, quae est principibus, et archangelis, et angelis, hierarchiae praeesse. Primam quidem hierarchiam manifestius; eam vero, quae est post eam, occultius. Principatuum autem, archangelorum, et angelorum manifestativam dispositionem, humanis hierarchiis per consequentia praecipere, ut si per ordinem ad Deum ascensus, et conversio, et communicatio, et unitas. Et quidem necnon a Deo omnibus hierarchicis optime indita, et communicative superveniens, et cum ornatu sacratissimo processio. Inde theologia nostram hierarchiam angelis distribuit, principem Judaeorum populi Michaelem nominans (Dan. X), et alios gentium diversos. Statuit enim Excelsus terminos gentium, secundum numerum angelorum Dei (Deut. XXXII). Si autem quis dixerit, et quomodo Hebraeorum populus reductus est solus in divinas illuminationes, respondendum quod non angelorum rectas dominationes accusari oportet aliarum gentium in non existentes deos errore, sed illos ipsos propriis inflexionibus ex ea quae est in divinum recta reductione recidentes amore proprio, et superbia ipsis visorum divinitus, et corrationaliter cultui. Hoc perhibetur et ipse Hebraeorum populus perpessus esse. Cognitionem enim Dei repulisti, ait, et post cor tuum existi (Ose. IV; Jer. II). Neque enim coactam habemus vitam; neque per providentium propriam potestatem, divina lumina providae illuminationis revelantur, sed intellectualium visionum dissimilitudo superplena paterna bonitate lucis donationem, aut omnino non participatam facit, ad earum reformationem non distributam, aut participationes facit differentes, parvas aut magnas, obscuras aut claras, unius et simplicis, et semper eodem se modo habentis, et superexpensi fontalis radii. Deinde quia et aliis gentibus, ex quibus et nos respeximus in illud, omnibus paratum in traditionem et apertum divini luminis, et magnum, et copiosum pelagus, non alienigenae quidam imperabant dii: unum autem omnium principium, et ad ipsum reduxerunt sequentes, secundum unamquamque gentem sacerdotio fungentes angeli. Melchisedech intelligendum summum sacerdotem existentem Domino amicissimum existentium, non existentium, sed vere existentis excelsi Dei. Etenim sic simpliciter Melchisedech ipsi theosophi non amicum Dei tantum, sed et sacerdotem vocaverunt (Gen. XIV). An ut sapientibus aperte significarent, quod non solum ex eis in ipsum, qui vere est, Deum convertit. Adhuc autem et aliis ut summus sacerdos educet ea, quae est ad veram, et solam divinitatem reductione. Et hoc autem tuam summe sacerdotalem intelligentiam admonebimus, quod et Pharaoni apud ipsos Aegyptios imperante angelo (Gen. XLI), et Babyloniorum principi praeside proprio, omni providentia, et dominationis providum, et potestativum secundum divisiones distributum, et gentibus illis veri Dei ministri duces statuti sunt formationum ab angelis visionis manifestatione, angelis continuo sacris viris Joseph, et Danieli ex Deo per angelos revelatae (Dan. II). Unum enim est omnium principium, et providentia. Et nullo modo existimandum Judaeos quidem pleniter dixisse divinitatem; angelos autem specialiter, aut aeque honorabiliter, aut oppositis, aut Deos quosdam altero imperare aliis gentibus. Sed et eloquium illud secundum ipsam sacram intelligentiam accipiendum non ut patiente Deo cum alteris diis, aut angelis nostrum ducatum, in Israel principatum, et gentis ducatum Israel contento. Sed ut ipsa quidem una simul, et excelsa providentia omnes homines salutariter propriorum angelorum restitutoriis manuductionibus distribuente, solo fere ultra omnes Israel in viri Dei illuminationem, et cognitionem converso. Unde theologia quidem ipsum possedisse Israel in veri Dei famulatum significans, facta est portio Domini, ait (Psal. CXXXIV; Deut. XXXII; Isa. XIX). Ostendens autem et eum viritim caeteris gentibus distribuisse cuidam sanctorum angelorum in cognoscendum per eum unum omnium principium Michaelem, dixit Judaicum duxisse populum (Dan. X). aperte nos edocens unam esse omnium providentiam, simul omnibus invisibilibus et visibilibus virtutibus superessentialiter supercollocatam. Omnes autem per singulas gentes imperantes angelos in ipsum, ut proprium principium sequentes, voluntate essentiali quasque virtutes extendere ####  |