| #### CAP. XI. De verbis Abigail ad David. |

| #### #### Si surrexit aliquando homo persequens te, quaerens animam tuam, erit anima domini mei custodita, quasi in fasciculo viventium apud Dominum Deum. Porro anima inimicorum tuorum rotabitur, quasi in impetu, et circulo fundae (I Reg. XXV). Pulcherrima comparatione statum justorum et reproborum discernit. Horum quippe animas appellat viventes, ut illorum econtrario spirituali morte praeoccupatas insinuet, juxta illud: Anima quae peccaverit, ipsa morietur (Ezech. XVIII). Hos fasciculo, illos lapidi fundae assimilat. Fasciculus enim constringitur, ut integer maneat et conservetur. Lapis in funda ponitur, ut abjiciatur. Sic enim in hoc saeculo electi pressuris tribulationum constringuntur: ut his admoniti astrictius adinvicem mutua charitate nectantur, et sic in unitate fidei connexi, adinvicem manu sui Redemptoris in perpetuum conserventur. At vero reprobi quanto latius in hac vita voluptatibus propriis velut liberi dimittuntur, tanto longius in futuro a divinae visionis gloria projicientur: ipsi enim de manu Domini repulsi sunt. Mire autem omnipotentem Redemptoris providentiam describit, cum dicit animam sancti viri quasi in fasciculo viventium apud eum esse custoditam. Sicut enim facile est quemlibet fasciculum herbae vel feni, manu sua retentum conservare, ita virtus Domini et Salvatoris nostri per orbem electos ab initio usque in finem saeculi, ne qui ex eis ulla ratione pereant, sine labore tuetur. Unde et ipse in Evangelio: Et non rapiet eos quisquam de manu mea (Joan. X). ####  |