| #### QUAESTIO CCCXIV. |

| #### #### Suo Domino stat, aut cadit. Videtur Apostolus, cum id dicit, omne judicium de bono nobis auferre: nam, cum ex intentione et sola charitate homo sit bonus, quae hominis judicio non subjacent, quomodo possumus aliquem bonum judicare? Solutio. Ecclesia de manifestis tantum judicat, et non de occultis: non enim judicat quod charitas in aliquo sit, quia tunc judicaret esse, quod nesciret esse, sed quod signa charitatis, quae in eo sint, ostendunt in eo esse charitatem. Similiter, cum judicat, vel condemnat aliquem, non judicat quod criminis, de quo accusatur, reus sit, sed quod ei signa in accusatione ejus concurrunt, propter quae in eum justam dat sententiam. Si objiciatur quod testes falsi sint, quibus convincitur, et accusatio falsa, quia de crimine sibi imposito non tenetur, dicimus quod accusatio vera et testes veri sunt, etsi criminis illius reus non sit; quia vera dicitur accusatio, id est irreprehensibilis, cum fiat ordine judiciario. Similiter dicimus quod Ecclesia damnat reum, licet crimen in eo non sit super quo accusatur, quia reum ibi convictum judiciario ordine accipimus. ####  |