|
ALLEG. Illuserunt igitur ei amici ejus, annihilando ejus stultam
sapientiam; invaluerunt, destruendo idololatriam; insidias posuerunt,
carnalem annihilando concupiscentiam. Primo docendo fidei veritatem;
secundo miraculorum ostendendo claritatem; tertio corporalem sustinendo
passionem. Hinc Dominus ad Job de diabolo: Nunquid ligabis eum ancillis
tuis? (Job. XIV.) In servis etsi despecta conditio est, tamen virilitas
viget; in ancillis vero cum conditione sexus jacet. Dominus autem
diabolum, vel mundum ancillis suis ligare se asserit; quia ad nostri
redemptionem veniens, et suos contra mundum praedicatores mittens,
relictis sapientibus insipientes, relictis fortioribus debiles, relictis
divitibus elegit pauperes. Ancillis ergo suis Dominus fortitudinem, et
mundi pompam dejecit; quia, attestante Paulo: Infirma mundi elegit Deus,
ut confundat fortia (I Cor. I). Unde bene per Salomonem dicitur, in
aedificatione domus sapientiae inter caetera: Ancillas suas misit, quae
nos ad arcem, et civitatis moenia vocarent (Prov. IX). Quod
praedicatores infirmos abjectosque habere studuit, qui fideles populos
ad spiritualis patriae superna aedificia colligerent. Unde Dominus in
Evangelio, Nathanaelem laudat, nec tamen in sorte praedicantium numerat
(Joan. I); quia ad praedicandum eum tales venire debuerant, qui de luce
propria nil habebant, ut in tantum solius veritatis cognosceretur esse
quod agerent, quantum aperte cerneretur, quod ad hoc agendum idonei per
se non fuissent. Ut ergo mira potentia per praedicationem linguas
claresceret, prius mirabilius actum est, ut ipsorum praedicantium
meritum nullum esset. Sed quia quos contra diabolum vel mundum Dominus
mittat, insinuavit; nunc etiam quid ipsi agant, qui mittuntur, adjungit.
Sequitur in eodem Job: Concident eum amici, divident illum negotiatores
(Job. XL). Quos Dominus per Job ancillas, amicos, negotiatores, vocat:
hos Abdias foederatos, pacificos, convivas nuncupat. Deinde eosdem
invaseres, illusores, insidiatores nominat. Sancti etenim praedicatores
prius fuerunt ancillae per formidinem, deinde facti sunt amici per
fidem; deinde negotiatores per praedicationis actionem: prius, inquam,
foederati cum mundo, vel diabolo per infidelitatem idololatriae,
pacifici facti sunt turpissimae concupiscentiae, convivae per doctrinam
malitiae. Postea irrisores per fidei gratiam, invasores per obedientiam,
insidiatores per veritatis doctrinam. Hinc per Salomonem de sancta
muliere dicitur: Sindonem fecit et vendidit, et cingulum tradidit
Chananaeo (Prov. XXXI). In linteo sindonis, subtilitatis designatur
praedicationis. Hanc sindonem Ecclesia fecit et vendidit; quia fidem,
quam credendo texuerat, loquendo dedit, et in fidelibus vitam rectae
conversationis accepit. Quae et Chananaeo cingulum tradidit; quia per
vigorem demonstratae justitiae fluxa opera gentilitatis astrinxit, ut
hoc, quod praecipitur, vivendo teneatur. Praedicatores ergo suos
Dominus, quaerendo ancillas invenit, permutando amicos facit, ditando
negotiatores reddit, ditatos virtutibus usque ad exercendum fidei
negotium perducit, ut membra diaboli et filios hujus saeculi increpando,
et suadendo tanto severius incidant, quanto et amici facti amore
veritatis semetipsos verius copulant, atque ab eo peccantium animas
tanto celerius subtrahant; quanto citius negotiatores idonei effecti, in
semetipsis amplissimas virtutum apothecas monstrant. Dicit ergo Abdias
sub persona Domini: Qui comedunt panem tecum, ponent insidias subter te;
quia videlicet qui prius fluxe vixerant, animam carni ancillari
fecerant, et mensae daemoniorum per consensum vitiorum participaverant,
ii astutias daemonum, mundi curas, carnis illecebras subtilius
discernunt, celerius deprehendunt, sagacius judicant, virilius damnant.
Prius namque collegit indoctos, et postmodum philosophos; et non per
oratores docuit piscatores, sed per piscatores erudivit oratores.
|
|
