|
Sequitur:
Superbia cordis tui extulit te, habitantem in scissuris petrae: qui
dicis in corde tuo: Quis me detrahet in terram?
Petra hic intelligitur anima, quae integra dicitur, quando ei nulla
carnalis passio dominatur. Scinditur, quando impugnatione vitiorum
dissipatur. Ergo scissurae, carnales sunt concupiscentiae. Solium namque
exaltat, qui opera carnis ad contemptum Dei praedicat. Dicere vero in
corde: Quis me detrahet in terram? est contempto Deo in voluptate
saeculi, et sui spem salutis et aeternitatis ponere. In quo tria
notantur vitia: odium boni, amor mali, oblivio Dei. Attendite diligenter
quomodo infelix anima velociter cadit, a statu justitiae subito deficit,
in profundum malitiae in momento decidit. Primum enim interius
pestiferam voluptatem concipit, deinde in ea glorificationem ponit. In
hac vero consensum figit, et postea deliberationem adhibet: deinceps
operationem exhibet, postea contemptum Dei, deinde praedicationem
peccati, deinceps odium boni, postea amorem mali, demum oblivionem Dei.
Hic est decalogus inobedientiae, quem in monte Sinai, quod interpretatur
humilitas, Dominus dedit Moysi. Hunc Decalogum impleverat, qui dicebat:
Nescio Dominum; et Israelem non dimittam (Exod. V). Hunc et alii
dicentes: Quis est Omnipotens, ut serviamus ei? (Job XXI.) Et: Quid
nobis prodest si oraverimus eum? (Ibid.) Hunc etiam alii: Coronemus,
inquiunt, nos rosis, antequam marcescant. Relinquamus ubique signa
laetitio nostrae. Comedamus, et bibamus: cras etenim moriemur. Haec enim
est sors, et haereditas nostra (Sap. II; Isa. XXII).
|
|
