|
Sequitur:
In die cum stares adversus eum, quando capiebant alieni exercitum ejus,
et extranei ingrediebantur portas ejus; et super Hierusalem mittebant
sortem: tu quoque eras unus ex eis. Et non despicies in die fratris tui,
in die peregrinationis ejus. Et non laetaberis super filios Judae in die
perditionis eorum. Et non manifestabis os tuum in die angustiae. Neque
ingredieris portas populi mei, in die ruinae eorum. Neque despicies et
tu in malis ejus, in die vastitatis illius. Et non emitteris adversus
exercitum ejus in die vastitatis illius: neque stabis in exitibus, ut
interficias eos, qui fugerint. Et non concludes reliquos eorum in
tribulatione; quoniam juxta est dies Domini super omnes gentes. Sicut
fecisti, fiet tibi; retributionem tuam convertet in caput tuum.
Historialiter ostendit in humanitatem Idumaeorum, et crudelitatem eorum
adversus populum Israeliticum, qui non solum tempore angustiae ejus
defuerunt auxilio, sed etiam ad ipsum impugnandum inimicorum se
junxerunt consortio. Et hoc est, quod dicit: In die cum stares, etc.,
usque et non despicies. Allegorice saevitiam ostendit haereticorum in
Christianos, qui tempore primitivae Ecclesiae, quando eos
persequebantur, affligebant, trucidabant idololatrae, non solum nullam
praebuerunt defensionem; verum etiam ipsis fuerunt praecipue in
scandalum, et laqueum, et ruinam, et captionem. Hierusalem, est
Ecclesia; praelati, portae ejus; exercitus, populus Christianus.
Tropologice ostendit petulantiam carnis tempore tentationis insurgentem
adversus animam: quae non solum sensus suos cohibendo, membra sua
castigando, non exhibuit ea servire justitiae et Deo in
sanctificationem, sed etiam arma iniquitatis peccato ea constituens,
fecit illa servire immunditiae et iniquitati ad animae destructionem.
Hierusalem, est contemplatio; portae ejus, eminentia puritatis, spes
immortalitatis, perfectio charitatis. Postquam ostendit praefatorum
saevitiam, subsequenter declarat eorum dignissimam retributionem, et
ipsorum justo Dei judicio impotem voluntatem in praefati populi
destructionem dicens: Non despicies tu, etc. Ac si diceret: Non
despicies, quia de eodem calice bibes. Historice, dies peregrinationis
asperitas est captivitatis; allegorice, cursus vitae praesentis;
tropologice, fervor manifestae tentationis. Filii Judae, filii sunt
Ecclesiae. Dies perditionis et angustiae, est in haeresim evidens
lapsus, vel in tentationem carnalem subitus casus. Porta populi, sanitas
fidei vel confessio peccati. Exitus viarum, multiplex dubietas
sententiarum vel multiformis occasio carnalium tentationum. Conclusio.
Infidelitas, et desperatio. Dies Domini, adventus Christi, vel
prosperitas vindictae, vel illuminatio gratiae. Super omnes gentes quia
Deus alios vasa facit misericordiae per gratiam, et alios per justitiam
relinquit vasa irae aptata in interitum et contumeliam, etc.
|
|
