|
Sequitur:
LITTERAL. Et in monte Sion erit salvatio; et erit sanctus. Et possidebit
domus Jacob eos, qui se possederant. Et erit domus Jacob ignis, et domus
Joseph flamma, et domus Esau stipula. Et succendentur in eis, et
devorabunt eos: et non erunt reliquiae domus Esau, quia Dominus locutus
est.
Idumaea subversa, et ab inimicis gentibus, cum quibus prius contra Jacob
foedus inierat devorata, in monte Sion reliquae erunt eritque salvatio,
et erit sanctus, hoc est, vel ipse Dominus revertetur ad templum, quod
propter peccatum populi dimiserat, vel dic sanctum absolute, id est
Sanctum sanctorum. Et possidebit domus Jacob sub Zorobabel, Esdra et
Nehemia eos qui se haereditate possederant, et erit domus Jacob, id est
domus Juda ignis. Et domus Joseph decem tribuum flamma. Domus autem
Esau, id est Idumaeorum, qui tam saevi et crudeles exstiterant contra
fratrem suum, vertetur in stipulam. Et quomodo ignis, et flamma
stipulam, sic duo regna in unius sibi virgae, juxta Ezechielem copulam
foederata vastabunt Idumaeam, et devorabunt eam. Et non erit residuus ex
populo qui possit eversionem vicinis gentibus nuntiare. Cuncta quae
diximus et dicturi sumus, videri sibi futuro tempore pollicetur, quando
pro Christo recipient Antichristum impleta prophetia Salvatoris: Ego
veni in nomine Patris mei, et non accipistis me; si alius venerit in
nomine suo illum accipietis (Joan. V). Quidquid contra Idumaeam
interpretati sumus, illi adversum Romanum regnum somniant.
MORAL. Sane quod diximus juxta historiam sub Zorobabel esse completum;
juxta prophetiam et mysticos intellectus in Ecclesia quotidie asserimus
fieri, et in regno animae adversus carnem in unoquoque compleri. Mons
Sion, allegorice est Ecclesia; tropologice anima in specula coelestium
posita, contemplationis gaudio sublimata. Christo igitur super nubem
levem ingrediente in Aegyptum, in Dothain descendente, dum lavacro aquae
salutaris per verbum Ecclesiam sanctificat Salvator, qui ejus revera
sanctificatio, ut eam sibi sine macula et ruga exhibeat, mons Sion
sanctificari dicitur; quia ei Salvator, ejus, ut dixi, sanctificatio per
gratiam, et mysterium conjungitur. Hinc ipse Filius ad Patrem: Pater,
inquit, sanctifica eos in veritate (Joan. XVII). Sermo tuus veritas est.
Item ipse: Ego, inquit, pro eis sanctifico meipsum (ibid.). Vide,
lector, novum et admirabile genus sanctificationis in forma nostrae
redemptionis, cujus dignitatis fuerit hominis conditio, quantoque
majoris momenti ipsius fuerit reparatio. Pater siquidem sanctificat,
Verbum sanctificat, Spiritus sanctificat. Quid est enim sanctificare
nisi sanctum facere? Quid est sanctum facere nisi a terreno appetitu, a
terreno affectu, a terreno intellectu, a terreno contagio liberare?
Agios enim Graece, id est sanctus, Latine sine terra dicitur. Sane in
unoquoque homine naturaliter sunt tria, quae a terrenis contagiis
pressa, vitiorum sordibus inquinata, superba daemonum tyrannide fuerunt
subjugata, Haec autem sunt posse, velle, nosse. Potentia namque hominis
erat infirmata, voluntas sauciata, scientia turbata. Potentiam
infirmatam senserat Apostolus, qui dicebat: Condelector legi Dei
secundum interiorem hominem; video aliam legem in membris meis
repugnantem legi mentis meae, et captivum me ducentem in lege peccati,
quae est in membris meis (Rom. VII). Voluntatem sauciatam noverat, cum
diceret: Non enim quod volo bonum, hoc ago; sed quod odi malum, illud
facio (ibid.). Scientiam quoque turbatam viderat dicens: Ex parte enim
cognoscimus, et ex parte prophetamus (I Cor. XIII). Hoc etiam Psalmista
breviter insinuat dicens. Cor meum turbatum est (Psal. XXXVII), ecce
voluntas sauciata: Et dereliquit me virtus mea (ibid.), ecce potentia
infirmata: Lumen oculorum meorum, et ipsum non est mecum (ibid.), ecce
scientia obscurata. Porro in monte Sion, id est in sublimitate speculae,
in perfectione Ecclesiae, erit salvatio; per potentiam Altissimi, per
incarnationem Verbi, per adventum Paracleti. Et erit sanctus mons ille,
videlicet Ecclesia, actu, sensu et affectu a terrenis omnino elevata,
accipiens potentiam in sacramentis, sapientiam in praeceptis,
fecunditatem in donis: a Patre potentiam, sapientiam a Filio,
fecunditatem a Spiritu, perinfusam ab ipso nobis charitatem. Haec dicens
non divinae essentiae unitatem divido, nec propria personarum confundo;
sed in operatione divina personarum discretionem, et unitatem essentiae
sane et fideliter ostendo. Est igitur mons Sion sanctus in adventu
Salvatoris; quia Ecclesia in adventu Sponsi sui, ab ipso accepit
sanctitatem sacramentorum, sanctimoniam praeceptorum, sanctificationem
donorum; ab ipso, inquam, sanctificatur, id est elevatur a terrenis fide
sacramentorum, ab ipso elevatur spe praeceptorum, ab ipso sublimatur
charitate donorum coelestium. Sanctificata igitur sanctificat et sanat;
illuminata illuminat; quod accepit, praestat, ut sint ex uno omnes, et
qui sanctificatur, et qui sanctificat.
|
|
