|
Sequitur:
Auditum audivimus a Domino, et legatum ad gentes misit.
LITTERAL. Quae obscure prius dixerat, nunc evidentius manifestat,
adventum scilicet Christi ad destructionem peccati, ad salutem mundi, ad
cognitionem veri, ad dilectionem summi boni. Legatus ipse est de quo
Aggaeus: Ecce venit, inquit, desideratus cunctis gentibus, et gloria
ejus replet orbem terrarum (Agg. II). Legatus iste sub habitu
paupertatis divitias nobis attulit immortalitatis. Unde Apostolus: Qui
pro nobis, inquit, pauper factus est, ut nos paupertate illius ditaremur
(II Cor. VIII). Legatus iste tria secum attulit: Lucem, unguentum,
panem. Lucem caecis, unguentum aegrotis, panem famelicis. Lucem exposuit
in monte, panem in coenaculo, unguentum in crucis patibulo. Lucem in
carcere, panem in deserto, unguentum posuit in theatro: in carcere
ignorantiae, in theatro carnalis concupiscentiae, in deserto humanae
miseriae. Christus namque mundum illuminavit, pulsa ignorantia; ipse eum
satiavit, ordinata concupiscentia; idem ipsum in melius commutavit,
exterminata miseria. Unde ipse in Evangelio: Ego sum, inquit, via,
veritas et vita (Joan. XIV). Via illuminando, veritas sanando, vita
felicitando. Primo contra ignorantiam secundo contra concupiscentiam,
tertio contra miseriam. Quaerendum est autem ubi, vel a quo de legatione
ista propheta quidquam acceperat. Moyses in medium prosiliat, et
quidquid eo acceperat aperiat. Prophetam, inquit, suscitabit Dominus de
fratribus vestris: ipse tanquam me audietis (Deut. XVIII). Isaias
quoque: A finibus terrae, inquit, laudes audivimus, gloriam Justi (Isa.
XXIV). Intuere, lector, laudes et gloriam Justi. Gloriam in futuro,
laudes in praesenti. Laudem quippe promeruit multiplicem; quia et
aegrotis sanitatem, et egenis ubertatem, et captivis libertatem donavit.
Sit igitur laus ejus in ore meo, qui me et sanitate roboravit, et
ubertate ditavit, et libertate donavit. Post hanc arrham si pure et
fideliter accipio, ego gloriam Justi accepturum me nullatenus dubito.
Auditum enim audivimus a Domino, et legatum misit ad gentes. Quod autem
auditum audivimus, dicit, locutio quidem minus est Latina, sed ex Graeco
fideliter expressa. Inculcatio vero verbi intentionem sifignicat
eloquii. Historialiter autem adventus regis Babylonici super Idumaeos
significatur: pro quo Dominus misit, quando ut veniret, justo judicio
permisit. Hic enim vocatus est malleus universae terrae, per quem
Dominus dignatus est justissimae vindictae exercere judicia, et per quem
justo Dei judicio innumeri populi attrita est superbia. Unde legitur in
alia prophetia: Fili, inquit, hominis, quid dabitur Babylonio regi pro
labore, quod apud Tyrum servivit mihi? Da, inquit, ei regnum Aegypti.
Intuere, lector, formam divinae providentiae et ordinem vindictae, et
normam justitiae. Babylonii siquidem expugnaverunt Assyrios, Medi
Babylonios, Macedones, Medos, Romani Macedones, Christus Romanos; sed
ultima victoria non ex crudelitate acta est, sed ex benignitate et
clementia. Aliis vero pro qualitate meritorum digne illata est ultio
suppliciorum. Haec per excessum juxta historiam diximus.
|
|
