|
Cumque in hanc tota intentione ferveret, et jam se non caperet prae
gaudio, ecce odor suavissimus illapsus est, et cantica quaedam dulcia
sunt audita, et cuncta mira praeter solitum. Ideo flores commemorantur,
et odor, et canticum, et in omnibus dulcedo illa bonorum invisibilium et
jucunditas designatur, et dicitur: Flores apparuerunt, et vineae odorem
dederunt, et vox turturis audita est. Et omnia haec in uno sunt, et
omnia unum sunt, flores, odor, et canticum. Flores etenim sunt, quia
monstrant speciem; odor est, quia fundit suavitatem; canticum est, quia
sonat dulcedinem. Totum est, et hoc totum est, sed adhuc de longe.
Quidquid ibi videtur, pulchrum est, suave est, jucundum est; sed quasi
adhuc de longe est. Ideo adhuc gustu non percipitur, neque tactu
attrectatur, sed tanquam eminus constitutum auditur, odoratur, et
cernitur. Et tamen mire etiam sic reficit, et trahit post se animam in
concupiscentias sempiternas. Ideo ait: Trahe me; post te curremus in
odorem unguentorum tuorum (Cant. I). Et vox dilecti mei. Anima mea
liquefacta est, ut dilectus locutus est (Cant. V). Pulcher es, dilecte
mi, et decorus, et totus desiderabilis: caput tuum, capilli tui, oculi
tui, labia tua. Fuge, dilecte mi, fuge, similis esto, dilecte mi,
capreae, hinnuloque cervorum super montes aromatum (Cant. VIII). Flores
ergo apparuerunt in terra nostra. Vineae florentes odorem dederunt, et
vox turturis audita est in terra nostra. Aeterna itaque gaudia floribus,
et odore, et cantico designantur. Et diximus, quod idcirco de gustu
tacitum est, quoniam voluit demonstrare, quod de longe adhuc erant, et
necdum ad ea sponsa pervenerat, sed invitabatur ut veniret, et
demonstrata sunt ei ut videret et concupisceret et properaret. Ideo
convenienter designata sunt gaudia illa floribus, odore et cantico.
Omnia enim haec de longe reficiunt, et delectant eminus constituta.
|
|
