|
O speciosa inter filias! audisti vocem turturis, audisti et
intellexisti! Intus loquebatur, et tu intus eras, et ideo audisti, et
intellexisti, et dixisti: vox dilecti mei (Cant. II). Intellexisti enim,
quia vox dilecti erat, et de dilectione erat, quia et audisti et
intellexisti, ideo et tu dilexisti et dixisti: Vox dilecti mei.
Intellexisti, et dixisti. Non enim intellexisses, nisi dilexisses, quia
dilectionis verbum erat, et non poterat nisi a diligente intelligi.
Dilectus loquebatur, et dilectae loquebatur, et dilectio commendabatur.
Quia ergo vocem dilecti audisti, et dilectionem intellexisti, ne
differas ultra, ne amplius moram facias. Surge velociter, aperi pessulum
ostii tui, et egredere ad illum, ut videas faciem ejus; et si fugerit,
tu sequere super montes aromatum (Cant. V). Secura enim curris, quia
venis de Libano, quia candida venis et munda. Venis casta et immaculata,
ideo secura curris de Libano super montes aromatum (Cant. VIII). De
merito castitatis ad praemium beatitudinis, ideo de Libano super montes
aromatum. Ibi exspectat te, qui natus est ex te, illuc praecessit te.
Illic est filius tuus ille, et dilectus tuus; ille, qui vocat te, qui
invitat te, qui venientem de Libano praecedit te, et exspectat te super
montes aromatum. Ibi flores apparuerunt, vineae florentes odorem
dederunt. Ibi vox turturis audita est in terra nostra: surge, propera
amica mea, et veni de Libano, veni, coronaberis (Cant. IV).
|
|
