|
Tota pulchra es, amica mea, et macula non est in te (Cant. IV). Verba
ista, charissimi, nobis omnibus nota sunt, et magna cum dulcedine
omnibus notificata sunt: quae et propriam habent qua delectant
dulcedinem, et ex ejus cui cantantur dulcedine ampliorem capiunt
suavitatem. Ipsa enim tota dulcis est et tota suavis, unice pulchra et
singulariter speciosa. Propter hoc tam speciosae virginis praeconium
pulchrum esse necesse est, in quo laudatur dilectae pulchritudo, et
commendatur pulchrae dilectio. Ipse sponsus virginis, ipse praeconium
dicit virginitatis, a quo laudari tanto majus est, quanto eum in laude
cujusquam falli minus quam possibile est. Auctor pulchritudinis, et
judex veritatis, ipse speciem commendat et approbat charitatem. Ipse se
amare fatetur, quam fecit amabilem, et amari se gloriatur ab ea cui
dedit dilectionem. O res mira! Ipse filius matris et sponsus virginis,
integritatis auctor et fructus fecunditatis. Ipse dilectam laudat,
speciosam commendat, amicam invitat. Tota pulchra es, amica mea. O
admirabilis amator! o singularis doctor! Quid dicis? Ipsa est genitrix
tua, ipsa amica tua. Et quomodo amica tua? Num genitricem ipsam credimus
tuam amicam? aut quomodo? Certe amica est tua, et genitrix tua. Amica
tua quod intacta, genitrix tua quod fecunda. Tu siquidem integritatis
filius, et fecunditatis amicus, matrem habes virginem, et amicam, prole
laetantem. Prius te genuit amica tua, mater et virgo Maria. Postea de te
genita est amica tua, mater et virgo Ecclesia. In carnem veniens factus
es filius sponsae tuae matris et virginis corpore. In carne moriens
factus es genitor sponsae tuae, virginis fide. Nascendo de sponsa tua
accepisti substantiam infirmitatis, moriendo sponsae tuae dedisti
sacramenta incorruptionis: utrobique dilector mirabilis, utrobique
amator singularis. Sponsam tuam dilexisti, ut in ea nascereris, et
sponsam tuam dilexisti, ut pro ea morereris. Et una est sponsa tua, una
est amica tua, una est columba tua, perfecta tua; una est matri suae,
una electa genitrici suae (Cant. VI). Voca ergo sponsam tuam, invita
amicam tuam. Voca formosus pulchram, speciosus decoram, dilectus unicam.
Lauda pulchritudinem ejus, ne pertimescat ad pulchrum accedere; dic
formositatem ejus, ne se trepidet formosissimo sociare; dic qualiter
prior ad eam venisti, diligens et dilectionem quaerens, ut ipsa ad te
venire properet diligens et dilectionem reddens. Dic ergo, dilector, dic
dilectae tuae speciem suam, dic dilectionem tuam, ut dilecta diligentem
diligat, ut concupiscat amplius diligi, et properet citius sociari. Dic
ergo, dic: Tota pulchra es, amica mea. Quid ergo speciosa dubitas? Quid
cunctaris?
|
|
