|
Favus distillans labia tua, mel et lac sub lingua tua. Quid est mel et
lac sub lingua tua? Hoc est Verbum Patris sub carne tua. Quare ergo sub
lingua tua? Quia Verbum, ideo sub lingua. Mel et lac sub lingua tua. Non
supra linguam, sed sub lingua, quia Verbum absconditum est, et ideo mel
et lac sub lingua tua. Mel et lac sub lingua tua. Sub lingua tua, sub
carne tua. Sub lingua tua, quia verbum: sub lingua tua, quia
absconditum. Mel et lac, Deus et homo. Mel divinitas, lac humanitas. Mel
de rore coeli venit, quia divina natura supra omnia est. Lac de carne
exprimitur, quia humanitas deorsum assumpta est. De carne caro. Ideo
lac, non caro sub lingua tua, quia lac de carne, non caro; sed de carne
caro, et tantum caro: non prima caro, sed de prima carne secunda caro:
de carne veteri nova caro, de carne purganda hostia caro. Ideo mel et
lac sub lingua tua, quia in tua carne Deus homo, et sub tua carne Deus
et homo unus Jesus Christus. Favus distillans labia tua, mel et lac sub
lingua tua. Odor unguentorum tuorum super omnia aromata. Nam ipse dicit:
Spiritus meus super mel dulcis (Eccli. XXIV). Ipse in te singulariter
requievit, quae prae caeteris omnibus gratia plena mater facta est
Filii, et templum Spiritus sancti. Propterea unguentorum tuorum odor
super omnia aromata, quia omnem gratiam vincit tua sublimitas, omnem
perfectionem superat tua dignitas. Tu singulariter electa, tu
ineffabiliter sublimata, nulla tibi in gratia similis esse potuit, per
quam gratia venit super omnes filios hominum. Ave, inquit, gratia plena.
Spiritus sanctus superveniet in te et virtus Altissimi obumbrabit tibi
(Luc. I). Ergo super omnem gratiam, gratia tua; super omne meritum,
excellentia tua, eminentior cunctis, sanctior universis. Nemo ut tu
gratia plenus fuit, quae sola sine exemplo mater virgo genuisti,
castitatis lilium servasti cum fructu fecunditatis. Ergo Spiritus
sanctus in tua humilitate singulariter requievit, qui in tua virginitate
miraculum nulli comparabile fecit. Idcirco odor unguentorum tuorum super
omnia aromata. Favus distillans labia tua, mel et lac sub lingua tua,
odor unguentorum tuorum super omnia aromata. Tu ad jucunditatem unguenta
accepisti, unguenta ad speciem, unguenta ad odorem. Antiqua illa Maria
nominis tantum, non leprae te reliquit haeredem, quae nec maculam, nec
rugam habuisti, quam unguenta tergerent: sed unguenta accepisti, ut
speciem et formam tuam gratius commendarent. Ergo odor unguentorum
tuorum super omnia aromata. Alii unguuntur ad curationem, alii unguuntur
ad stabilitatem, omnes unguenta ad necessitatem accipimus. Tu, filia
delicata, et omni gratia plena, charissima in deliciis tuis uncta es ad
gloriam decoris tui, et in signum dilectionis. Unctum paritura, et tu
quoque uncta es, ut ipsum in te unguentum prius excellenter effunderet,
quod postmodum in utero tuo, singulariter acciperet. Ipse etiam supra
te, prae cunctis participibus suis accepit plenitudinem, tu post ipsum
prae cunctis suavitatem. Propterea igitur odor unguentorum tuorum super
omnia aromata.
|
|
