|
Mox ergo floribus vernantibus et vineis odorem suum spargentibus, turtur
dedit vocem suam, et impletum est gaudium, et ait: Vox turturis audita
est in terra nostra, flores apparuerunt in terra nostra, vineae
florentes odorem dederunt. Vox turturis audita est in terra nostra.
Terra, inquit, nostra, non mea, sed nostra, ut eam communicaret
nobiscum. Si ergo terra nostra est, ubi flores apparuerunt, et ubi
vineae florentes odorem dederunt, et ubi audita est vox turturis,
exsilium hic est, ubi in terra deserta, invia et inaquosa, in terra
aliena cantare non possumus canticum Domini sed: Super flumina Babylonis
sedimus et flevimus, dum recordaremur tui, Sion. In salicibus in medio
ejus suspendimus organa nostra (Psal. CXXXVI). Nusquam hic flores sunt,
vel vineae florentes, sed salices steriles habentes folia, et fructum
non habentes. Neque hic vox turturis auditur, sed suspendimus organa
nostra, et non valemus cantare canticum Domini in terra aliena. Ergo ibi
terra nostra est, hic exsilium nostrum. Ad illam fuimus creati, ad hanc
expulsi. Hic peregrinamur, illuc redituri. Illinc exeuntes, huc venimus.
Hinc exeuntes, illuc redimus. Propter hoc postquam hiems transiit, imber
abiit et recessit, statim flores apparuerunt in terra nostra, vineae
florentes odorem dederunt, et vox turturis audita est in terra nostra.
Ubi ista subtracta sunt, continuo sine mora illa apparere coeperunt.
Postquam horum concussio a nobis transiit, statim odor illorum ad nos
pervenit. Cum horum gemitus conticuit, continuo illorum concentus
auribus nostris insonuit, et vox turturis audita est. Et videtur magna
quaedam gaudia hic commendare in floribus, et odore et cantico. Nam haec
tria solum commemorata sunt: flores, et odor et canticum. Et scimus quod
flores ad speciem pertinent, odor ad fragrantiam, canticum ad
jucunditatem. Species autem ad visum refertur, fragrantia ad olfactum,
melos ad auditum. Quare ergo hi soli prae cunctis sensibus electi sunt,
et nominati? Nam habent singuli voluptates suas, et poterant interna
gaudia etiam gustu designari, sicut scriptum est: Gustate, et videte
quoniam suavis Dominus (Psal. XXXIII). Et iterum: Satiabor cum
apparuerit gloria tua (Psal. XVI). Et: Torrente voluptatis tuae potabis
eos, Domine (Psal. XXXV). Sed qui jam gustat, fruitur, et pervenit ad
finem desideriorum suorum; hic autem oportuit quaedam primordia vitae
perennis significari, quando adhuc non sunt consummata omnia. Siquidem
adhuc sponsa in exitu est, et invitatur ut veniat. Et ipsa jam
egrediebatur tabernaculum carnis suae, et se converterat ut veniret. Ibi
revelati sunt oculi ejus. Et ecce de longe quasi terram, quasi patriam,
quasi regionem amoenam usque adhuc invisibilem, sed usque adhuc visis
omnibus pulchriorem, plenam decore, et jucunditate refertam, cujus
aspectus desideria aeterna. Illic omnia, quae in hoc saeculo pulchra
visa sunt, sive quae jam praeterierunt, sive quae nunc sunt, sive quae
futura sunt, incorrupta fulgent, et multo ampliori decore quam credita
fuerint inaestimabiliter ostenduntur. In hunc ergo sponsa intuitum toto
desiderio defixa, et se colligens ad se, concupivit plenius scire unde
tam mira subito fulsisset pulchritudo.
|
|
