|
Quicunque sapientiae, sive scientiae studet divinae, fructum lectionis
proprio magis experimento, quam alieno cognoscere valet documento. In
ipso namque legentis animus bonum possidet honestae occupationis,
solertiam meditationis, instantiam orationis, et claritatem supernae
invenit contemplationis. Ibi informatur ad exemplum sanctae imitationis;
instruitur ad exercitium virtutis; stabilitur ad exhibitionem boni
operis. In ipsa, reprobato fuco falsitatis, depulsa malitia iniquitatis,
perducitur ad veram, vel ad perfectam veritatis cognitionem, et ad
bonitatis dilectionem. In ipsa animatur, ne frangatur in adversis;
solidatur, ne dissolvatur in prosperis, et sumit recordationem de
praeterito, cautelamque de futuro. Quisquis autem sacrae Scripturae cibo
pasci renuit, vitam animae suae perdere jam incipit, ut de eo dici
possit: Omnem escam abominata est anima ejus et appropinquavit usque ad
portas mortis (Psal. CVI). Accipe itaque, frater charissime, hanc
secundam excerptionum nostrarum, quas postulasti, partem, quasi quoddam
ferculum animae tuae paratum: ut in ipso spiritualiter incrasseris,
impingueris, dilateris. Capitula autem hujus partis sicut, et
superioris, ad evidentiam totius operis sequentis, ante principium libri
tibi per ordinem disposui.
|
|
