|
Et ne nos inducas in tentationem. Haec est sexta petitio quae contra
vitium gulae opponitur. Orat enim, ut non inducatur in tentationem,
neque seducatur ab illecebra blandiente, quae sub velamento necessitatis
familiarius accedens, e vicino pulsat mentis constantiam, et blande
provocat; irritans in excessum superfluitatis. Nam et idcirco
specialiter haec pestis tentatio appellatur, quia caetera vitia longe a
natura sunt humana; et ob hoc quanto minus rationis praeferunt, tanto
minus tentationis adducunt. Tentare etenim est callide experiri, et
quasi blandis quibusdam conatibus praemissis, ante violentam impulsionem
probare, quid existimari possit de illo quod dubium est. Ubi ergo
indissimulata violentia est; non tam tentatio quam oppressio est, si
praevalet, invasio nominatur. Appetitus itaque edendi, quia per insitam
necessitatem dominatur, tanto efficacius quidquid adducit, ingerit,
quanto minus repelli potest, etiam tunc, cum propter id quod illi
reprehensibile inest, probari non potest. Nam et quando superflua
suadet, quamvis per rationem ab excessu cohibeatur, non tamen ab eo quod
debitum est necessitati, compescitur. Itaque et tunc illi ad
sustentationem naturae ex necessitate servimus, quando illum per
immoderatum desiderii fervorem, metas necessitatis transire velle
cognovimus, Propterea quia per debitum necessitati obsequium suscipitur,
e vicino pulsans cum eo quod dulce est infirmitati, blande suggerit
etiam id quod concessum non est necessitati. Haec est tentatio, quam
falsa ratio nititur comprobare, ut quia id quod necessitati debitum est,
rationabiliter suscipitur, hoc quoque, quod merito superfluitati
deputandum est non caveatur; itaque tentat vitium blande per
necessitatem tangens, si forte per ipsam necessitatem, emollire animum
possit ad superfluitatem. Haec est tentatio secundum proprietatem.
Caetera vitia dum impugnant, gravare possunt, sed quia a natura,
faciendi rationem non habent, quasi tentare non possunt; propter hoc
specialiter tentatio nominata est, quia callide persuadet quod licitum
non est, ad quam quia per naturalem necessitatem inevitabiliter
acceditur, non rogat, quod impossibile est ut ad illam non veniat, sed
tantummodo, ut in illam non inducatur. Ne nos, inquit, inducas in
tentationem. Tu es enim ductor noster in via hac, qua currimus ad te,
non enim perveniemus ad te, nisi ducamur a te. Ergo dux noster es tu,
duc bene, quia veritas es, duc ad bonum, quia vita es; si erramus te
sequentes, reprehenderis tu, qui ducatum praebere debes; multa occurrunt
in via vitae hujus, quae seducere conantur, sed tuum est dirigere, ne
seducamur, sicut tuum est defendere, ne opprimamur. Vide ergo, Domine,
ut impleas, quod tuum est. Tu ducatum spopondisti currentibus ad te. Duc
igitur et dirige nos, ne forte error tentationis nostrae hic tibi
ascribatur, si nos per superfluitatem excedere permittis in illam, qui
necessitate ducis ad illam. Idcirco, Domine, ne nos inducas in
tentationem; tibi enim imputabimus, si fieri permiseris. Habemus hic
aliquid, quod opponamus adversum te; si derelinquimur a te. Idcirco hic
adversus tuam majestatem amplius aliquid praesumimus, qui sic fecisti
nos, ut sine illo vivere non possimus, cum quo securi esse non possumus;
propterea si socias illi, custodi ab illo. Alioquin, Domine, inducis nos
tu, si decipimur ab eo quod nec repellere possumus propter te, nec
cavere sine te. Si ergo, Domine, inducis nos tu, et decens non erit
bonitati tuae, si perditio nostra in tuam causationem convertatur,
propterea ne nos inducas in tentationem, sed libera nos a malo. Utrumque
enim petimus, ut et a futuris custodias, quae cavere non possumus sine
te, et a praeteritis liberes, quae non fecimus per te. Itaque ne nos
inducas in tentationem; sed libera nos a malo.
|
|
