|
Cum immundus spiritus exierit ab homine, ambulat per loca arida,
quaerens requiem, et non invenit (Matth. XII). Spiritus immundus,
diabolus est. Spiritus, per naturam; immundus, per culpam; spiritus, per
conditionem; immundus, per iniquitatem. Exit spiritus immundus ab
homine; cum per gratiam ab ipso fugatur in baptismate. Exiens ab homine,
loca arida requiem quaerens perambulat; dum ab aliquo per exorcismum,
aut baptismum fugatus, corda quorumlibet fidelium a mollitie et humore
fluxae cogitationis purgata, ad inhabitandum explorat; sed in locis
aridis requiem sibi minime invenit; quia cor cujuslibet fidelis animae a
bono cogitando, loquendo, operando nunquam quiescit. Tunc dixit.
Revertar in domum meam unde exivi: et venit, et invenit eam vacantem,
scopis mundatam, et ornatam. Vacantem, id est a bono opere cessantem;
scopis mundatam, id est in exorcismo, et aqua baptismi a vitiis
purgatam; ornatam, id est simulatis virtutibus palliatam. Tunc vadit, et
assumit alios septem spiritus nequiores se, et ingressi habitant ibi.
Septem spiritus, daemonum significant universitatem; qui per septem
vitia principalia iniquos inhabitant, et eos trahunt ad damnationem.
Immundus autem spiritus cum septem nequioribus se spiritibus, domum suam
vacantem scopis mundatam, et ornatam revertens inhabitat: dum diabolus
cum universitate vitiorum, animam baptizatam quondam suam a bono opere
otiosam, simulatis virtutibus palliatam, per culpam iterum intrat. Qui
ingreditur bene cum spiritibus nequioribus se; dum animam per baptismum
sibi ablatam, et per culpam recuperatam, nequius quam, ante baptismum
retentare, et gravioribus sceleribus foedare conatur. Et sunt novissima
hominis illius pejora prioribus; quia per contemptum gratiae, quam de se
male vivendo pellit, deteriora supplicia meretur.
|
|
