|
Homo quidam peraegre proficiscens vocavit servos suos, et tradidit illis
bona sua (Matth. XXV). Homo iste, Christus; servi, Christiani;
profectio, ascensio; bona, sunt dona; quinque talenta, exterior
scientia, quinque sensibus acquisita; duo talenta, intellectus et bona
operatio, unum talentum, intellectus tantum; multiplicatio talentorum,
exercitatio virtutum et exhibitio bonorum operum ad justificationem
propriam et ad utilitatem alienam. Servus, qui pecuniam Domini sui in
terram abscondit, falsos significat Christianos, qui acceperunt
ingenium: et in rebus terrenis et transitoriis expendunt, altioris vitae
vias arripere metuunt, acceptam divinitus sapientiam, vel scientiam
praedicando multiplicare parvipendunt, erubescunt vel contemnunt. Meto
quod non seminavi, et congrego ubi non sparsi. Quasi diceret: Non solum
ab illis, quibus gratiam operandi et praedicandi tribui, fructum
operationis et praedicationis requiro; sed et illos, quibus nil gratiae
tribui, pro infructuositate et sterilitate condemno. Serve male et
piger; serve, quia mihi servire debuisses operando, et praedicando;
male, malum faciendo; piger, a bono cessando. Oportuit te committere
pecuniam meam nummulariis; et ego veniens, quod meum est, recepissem cum
usura. Nummularii, sunt qui, audita praedicatione, facto et verbo quae
audierunt multiplicare satagunt; ac si diceret. Accepta gratia mea,
bonae operationi et praedicationi intendere debuisses. Quod si fecisses,
non solum te, sed et alios multos, exemplo tuo, et verbo mihi
lucrifecisses. Sed quia per pigritiam tuam qua a bono cessasti, et per
malitiam tuam qua malum fecisti, damnum mihi non solum justificationis
tuae, sed et alienae intulisti; ideo de malitia et pigritia tua te juste
arguo et condemno. Tollite ab eo talentum, et date ei, qui habet decem
talenta. Omni enim habenti dabitur, et abundabit, etc. Habenti meritum,
dabitur praemium. Dabitur, quantum ad remunerationem; abundabit, quantum
ad beatitudinem. Ei autem, qui non habet, etiam id, quod habere videtur,
auferetur ab eo. Quia falsus quisque Christianus in damnatione nec nomen
Christianitatis permittetur habere. Et, sicut nunc nudus est a
sacramentorum interiori veritate, sic tunc foris nudabitur exteriori
obumbratione. Provideat itaque sibi humana conscientia nunc in tempore,
ut postmodum de praemio gaudeat in aeternitate. Sic talentum doni
coelestis expendat, ut non damnationem, sed salvationem in fine
recipiat, Nemo dicat: Sufficit mihi ipsi attendere, mihi soli providere,
de me redditurus sum rationem, nolo salutem alterius quaerens,
periclitari; non sum eruditus in Scripturis, nec expeditus in verbis;
modicum scio, nunquam pro tantillo si non praedicetur Deus quemquam
accusabit, vel damnabit. Quot etenim hominibus quisque, quantum ad se
pertinet, prodesse potest verbo, de tot Deo damnum fecit ex silentio et
de tot non injuste redditurus est rationem in judicio. Qui igitur multa
novit, multa dicat; et qui pauca novit, pauca dicat; et quantum quisque
novit, tantum dicat: qui scit vel unum Evangelium, vel unum virtutis
exemplum, quidquid acceperit per cognitionem, aliis tribuat per
praedicationem. Non consideret sexum, aetatem, personam, tempus, locum;
sed praedicet omnibus, semper, ubique. masculis, feminis, senibus,
juvenibus, divitibus, pauperibus, in prosperitate, in adversitate, die,
nocte, mane, meridie, vespere, in Ecclesia, in platea, in via, in agro,
in terra, in mari in omnibus semper ubique bonum, quod novit dicat, si
adsit, qui audire possit. Sunt namque multi, qui his in omnibus
spectabiliora considerant semper, et his oppositis praedicare recusant,
quasi Dominus Deus altiora prospiceret, et inferiora non curaret, cum
nonnunquam quae hominibus videntur infima, apud Deum habeantur summa.
Sunt etiam qui numerosiori populo praedicant, paucis vero loqui non
curant, et qui majori culpa apud Deum se obligant, quia verbum Dei, sive
prae pudore, sive prae superbia, et pompa divitiarum penitus referre
recusant. Qui igitur talentum cogniti boni praedicando expendit,
largitori talenti lucrum facit, et si non in alio, tamen in semetipso;
quia, quamvis ille qui audit malum non derelinquat, bonumque non faciat,
ille tamen in eo quod loquitur animam suam liberat, et audientem
ignorantia non excusat, et ideo illum divina sententia, justius damnat.
Nemo autem est, qui se possit ab hac talenti erogatione excusare quia
nemo est qui non valeat ad meliora aliquem verbo suo provocare. Quod
autem multi, qui ad ministerium praedicationis signati sunt, et ejusdem
ministerii sumptus sumunt, et de eis delicate vivunt et luxuriose, quod,
inquam, divinas Scripturas nesciunt, de torpore et ignavia sive
contemptu arguendi sunt; quia, cum Ecclesiae, bibliothecis, homiliariis,
expositionibus, tractatibus repletae sint, ipsi lectioni vel meditationi
Scripturarum studium nullum impendunt. Erubescant ergo quarumdam
Ecclesiarum ministri inutiles, inscii et ignari torporem excutiant,
libros legant, talentum expendant, redimant tempus quoniam dies mali
sunt. Omnibus denique modis quibus possumus nos ipsos emendare, vel
alios adjuvare, debemus talentum Dominicum erogare et erogando
multiplicare, utpote de quo in stricto judicio reddituri sumus rationem.
|
|
