|
In his ergo vitiis sicut prima superbia animam a summis detrahit, ita
novissima luxuria in infimis defigit, sicut scriptum est: Infixus sum in
limo profundi, et non est substantia (Psal. LXVIII). Recte ergo contra
gloriam superbiae opponitur immunditia luxuriae, et ubi praecedit
spiritus elatio, sequitur carnis turpitudo: ut qui in se perverse
considerat unde gloriatur, in se etiam juste inveniat unde confundatur.
Haec sunt septem vitia, quae universam animae integritatem corrumpunt,
contra quae sananda opponuntur septem dona Spiritus sancti quasi septem
antidota specialia: quae tamen septiformi petitione praemissa
impetrantur. Primum enim homini condito quaedam bona dederat Deus gratis
non rogatus, sed quia homo ingratus haec abjecit, dignum est ut secunda
bona non accipiat, donec humiliatus haec desiderando et supplicando
requirat. Idcirco praecedit petitio, ut sequatur largitio ejus, quod
voluntas requirit. Hae autem septem petitiones in oratione Dominica
continentur, singulae singulis vitiis opponendae. Contra superbiam
opponitur prima petitio: Sanctificetur nomen tuum. Contra invidiam
opponitur secunda petitio: Adveniat regnum tuum. Contra iram opponitur
tertia petitio: Fiat voluntas tua, sicut in coelo et in terra. Contra
acediam opponitur quarta petitio: Panem nostrum quotidianum da nobis
hodie. Contra avaritiam opponitur quinta petitio: Dimitte nobis debita
nostra, sicut et nos dimittimus debitoribus nostris. Contra gulam
opponitur sexta petitio: Et ne nos inducas in tentationem. Contra
luxuriam opponitur septima petitio: Libera nos a malo.
|
|
