|
Dixit Jesus discipulis suis: Venite seorsum in desertum locum, et
requiescite pusillum (Marc. VI). Duae sunt vitae: activa et
contemplativa. Activa, est in labore; contemplativa, in requie. Activa
in publico, contemplativa in deserto. Activa in necessitate proximi,
contemplativa in visione Dei. Monemur itaque in his Dominicis verbis, ut
aliquando ab actione quiescamus, et ad secretum contemplationis
transeamus. Quae contemplatio recte desertum dicitur, quia a multis
deseritur et a paucis inhabitatur. In qua requiescimus pusillum, cum pro
nostra fragilitate divinae visioni diu non valeamus inhaerere, nec pro
necessitate proximi, curam illius diu praetermittere. Erant enim qui
veniebant et redibant multi, nec spatium manducandi habebant. Sic
nostris diebus multi veniunt, multi redeunt. Multi veniunt per
credulitatem, sed multi redeunt per iniquitatem. Venit latro, recessit
Judas. Et spatium non habemus manducandi; dum vel bonis vel malis per
praedicationem, vel per quodlibet ministerium intenti spatium non
habemus Scripturas legendi, et meditandi. Aliquando ergo cum apostolis
navem ascendentes in desertum abeamus, ut a verbo et ministratione
cessantes, per fidem, quam habemus in Deum fluctuationes mundiales
transfretantes, tantum lectioni et meditationi, orationi et divinae
contemplationi saltem ad modicum intendamus. Nemo namque (sicut in
libris beati Gregorii legimus) debet propter contemplationem Dei, omnino
postponere necessitatem proximi, nec propter necessitatem proximi,
contemnere contemplationem Dei.
|
|
