|
Exiens Jesus de finibus Tyri, venit ad Sidonem per medios fines
Decapoleos. Et adducunt ei surdum et mutum, et deprecabantur eum, ut
imponeret ei manum (Marc. VII). Genus humanum tanquam unus homo varia
peste in protoplasto depravatum amisit lumen; dum perdidit divinae
contemplationis claritatem; amisit auditum, dum perdidit obedientiae
virtutem; amisit olfactum, dum perdidit discretionis virtutem; amisit
gustum, dum perdidit internae dulcedinis saporem; amisit tactum, dum
perdidit lenitatem internae suavitatis; amisit loquelam, dum perdidit
confessionem divinitatis; amisit manum, dum perdidit exhibitionem boni
operis; et quasi singulorum sensuum et membrorum officia amisit, dum
omnium virtutum exercitationem, et bonorum operum exhibitionem, per
peccatum originale perdidit. Incurvatur, dum summis demis derelictis ad
ima flectitur. Infunditur hydropisi, dum exteriorum bonorum cupiditate
distenditur; repletur daemonio, dum se palam tradit daemonum obsequio.
Diversae autem operationes miraculorum, diversarum virtutum et actuum in
humano genere designant restaurationes. Exiens Jesus de finibus Tyri.
Tyrus interpretatur angustia et significat Judaeam, cui Dominus per
prophetam ait, innuens quod eam esset derelicturus Coangustatum est
stratum, ita ut alter decidat (Isa. XXVIII). Sidon interpretatur venatio
et significat gentium ferocitatem et gentilium nationum. Regio
Decapoleos, propter numerum denarium, decem divinae legis praecepta
figurat. Mare Galilaeae quae interpretatur transmigratio facta,
fluctuosam volubilitatem nationum quae de malo ad bonum per idololatriae
desertionem perfecte transmigraverant, designat. Jesus ergo de finibus
Tyri et Sidonis exiens per Sidonem ad mare Galilaeae inter medios fines
Decapoleos, surdum et mutum sanavit, quando angustias infidelis Judaeae
deserens, ferocitatem gentium comprimens et fluctuositatem sedans in
praedicatione Decalogi, noxiam taciturnitatem et surditatem curavit
generis humani. Manumque illi imposuit quando illi donavit facultatem
suis obediendi praeceptis, et fidem catholicam confitendi; adductores
sunt apostoli et praedicatores, qui pro sanando infirmo toties rogant,
quoties pro salvandis infidelibus suppliciter orant. Sanandum vero
infirmum Dominus de turba ducit seorsum, quando quemlibet impium
justificans, de societate et communitate iufidelium, et male viventium
dividit. Digitosque in auriculas sanandi mittit et exspuens linguam
tangit, quando ei per Spiritum sanctum praeceptis suis obediendi
gratiam, et confitendi, et praedicandi sapientiam tribuit. Quod autem
ingemuit, nobis tantum modo exemplum gemendi pro aliis dedit. Aures
denique infirmi ad audiendum aperiuntur et lingua ad loquendum solvitur,
dum homo per gratiam justificatus, praecepta divina auribus cordis
auscultat, et cognita confitetur et praedicat. Hoc igitur exemplo
docemur, ut quoslibet peccatores quotidie per praedicationem nostram ad
Dominum adducere studeamus, et illum pro illis jugiter oremus.
|
|
