|
Ecce mulier, quae habebat spiritum infirmitatis annis decem et octo
(Luc. XIII). Mulier ista, humana est natura; spiritus infirmitatis, amor
terrenae cupiditatis; decem et octo anni languoris, transgressionem
exprimunt legis, quae denario consummatur, et desperationem
resurrectionis, quae octonario significatur. Quae inclinata erat per
culpam, nec omnino poterat sursum respicere per justitiam. Qui enim
terrena diligit et cogitat, non respicit sursum ad coelestia. Quam cum
vidisset Jesus per praedestinationem, vocavit eam per praedicationem, et
ait: Mulier, dimissa es ab infirmitate tua, id est absoluta es a culpa
tua. Et imposuit illi manum per gratiam spiritualem, et erecta est per
justificationem, et glorificabat Deum per gratiarum actionem.
Archisynagogus indignans, populus est Judaeorum litteram legis zelans,
non intelligens Sabbatum observandum ab effectu operis servilis, non a
curatione infirmitatis, non a cessatione divinae laudis. Hypocritae,
unusquisque vestrum Sabbato non solvit bovem suum, aut asinum a
praesepio, et ducit adaquare? Bos, qui cognovit possessorem suum, et
asinus praesepe domini sui (Isai. I), Judaicum et gentilem significant
populum, qui uterque peccati vinculis absolutus, sitim aestumque hujus
mundi haustu Dominici fontis deposuit. In his ergo duobus animalibus
vocationem duorum populorum, adversantibus Judaeis pronuntiat Dominus.
|
|
