|
Homo quidam habuit duos filios; et dixit adolescentior ex illis patri:
Pater, da mihi portionem substantiae, quae me contingit (Luc. XV). Homo
iste, Deus Pater, habuit duos filios, quia creator est et auctor duarum
stirpium generis humani, id est Judaeorum et gentium. Major filius, qui
in cultu unius Dei permansit; minor, qui hucusque ad colenda idola Deum
deseruit. Substantia, est omne quo vivimus, sapimus, cogitamus,
loquimur: haec Deus aeque dedit omnibus. Unde scriptum est: Erat lux
vera, quae illuminat omnem hominem venientem in hunc mundum (Joan. I).
Hujus ergo substantiae proportionem sibi minor petit dari, cum homo
rationali suo sensu delectatus, et per liberum arbitrium se regere, et a
dominio Creatoris quaerit exire. Homo iste itaque, Deus; duo filii, duo
populi; major filius, populus Judaicus; minor, gentilis; substantia,
naturalia bona; recessio minoris filii, error gentilis populi; regio
longinqua, idololatria; meretrices, carnis delectationes; dissipatio
substantiae, corruptio naturae; unus civium, aliquis daemonum; fames
filii, penuria verum Deum cognoscendi; siliquae porcorum, sordida
figmenta poetarum, et diversis erroribus polluta dogmata philosophorum,
quae sunt cibus immundorum spirituum; reversio filii, conversio gentilis
populi; occursus patris, effectus divinae miserationis; annulus, fides;
stola prima, innocentia; calceamenta, praedicatio; vitulus saginatus,
Christus; occisio vituli, passio Christi; epulae, participatio gratiae;
symphonia et chorus de reditu filii, gratiarum actio de conversione
gentilis populi. Filius major in agro moratur, dum populus Judaicus in
libris Veteris Testamenti perfectione justitiae et scientiae scrutatur.
Quod pater majorem filium ad intrandum invitat, significat quod cum
plenitudo gentium intraverit, tunc omnis Israel salvus fiet (Rom. XI).
Quotidie quoque Deus filium recipit revertentem, dum quemlibet
peccatorem suscipit poenitentem. Et omnia supradicta facit, dum gratiam,
quam in baptismo acceperat et per culpam perdiderat, iterum illi reddit.
|
|
