|
Appropinquavit Jesus Jerusalem, et videns civitatem flevit super illam,
dicens: Quia si cognovisses et tu (Luc. XIX). Quod Dominus secundum
historiam semel fecit, hoc quotidie per electos suos Ecclesia agit. Plus
plangit reprobos, qui nesciunt cur plangantur, quia exsultant in rebus
pessimis (Prov. XX). Qui si damnationem sui praeviderent, seipsos cum
electorum lacrymis plangerent. Qui in perversitate sua diem suam hic
habent, in qua et pacem habent ex abundantia temporalium, et supplicia
nunc absconduntur ab oculis eorum, quia refugiunt ventura praevidere,
quae temporalem laetitiam perturbant. Sed veniens dies quando animas
exeuntes a corporibus daemones inimici circumdabunt vallo, trabentes eas
ad societatem suae damnationis. Et undique circumdabunt et
coangustabunt, quando non solum operis, sed etiam locutionis et
cogitationis iniquitates ante oculos eorum replicabunt. Et ad terram
prosternentur, cum caro in pulverem redigetur. Filii etiam cadent, cum
illa die peribunt omnes cogitationes eorum (Psal. CXLV). Quae
cogitationes etiam per lapides signantur, cum subditur: Non relinquetur
in te lapis super lapidem, Perversa enim anima, cum perversae
cogitationi perversiorem addit, quasi lapidem super lapidem struit. Sed
cum anima ad ultionem rapitur, talis cogitationum constructio
dissipatur. Et hoc ideo, quia non cognovit tempus visitationis suae.
Perversam enim animam Deus aliquando visitat praecepto, aliquando
flagello, aliquando miraculo. Sed quia superbiens contemnit, nec de
malis suis erubescit, in extremo inimicis traditur, cum quibus in
aeterno judicio damnationis societate colligatur.
|
|
