|
Nunquid et tu ex discipulis es hominis istius? Quaeritur hic, an Petrus
negando peccavit, etsi in negatione dilexit. Et volunt quidem aliqui
Petrum non solum a peccato, sed etiam a negatione defendere. Sed a
neutro defendi potest. Sed quaeritur an, cum negaret, charitatem haberet
necne? Et dicunt quidam, quod tunc non minus quam prius diligebat, sicut
aliquis pater tradens filium suum pro se ad mortem, non minus eum tunc
diligit quam prius. Ipsum tamen mavult mori quam se. Sed si sic
diligebat, ut se Christo praeferret, nullo modo charitatem habuit, cum
hoc sit charitas ut plus quam se homo diligat Deum. Sic ergo aut prius
charitatem non habuerat, aut quam prius habuit, tunc perdidit. Sed prius
eam charitatem habuisse omnes pene confitentur. Unde ex nimio charitatis
affectu et ardore, et se positurum animam, et non negaturum pro morte
promiserat. Sed dicitur, quod nunquam tantum ardorem habuit, ex quo
mortem subire posset pro Christo. Et si periculum instaret, potius
Christum negaret quam mortem pro illo subiret: quare nunquam charitatem
habuisse videtur. Sed dicimus quod multi sunt, qui charitatem habent
tamen in affectu et proposito, multi et in affectu et constantiae
perseverantia; ii vero, qui tamen eam in proposito habent, sic
videlicet, ut proponant se prius mori velle, quam Christum negare, cum
perveniunt ad experimentum, deficiunt. Non enim possunt perferre quod
promiserunt. Et sunt similes Petro, qui ut dicit Hieronymus, erat quasi
avis sine pennis, quando se pro Christo moriturum promisit. Avis enim
sine pennis volare vult sed non potest. Talem ergo affectum Petrus ante
negationem habuit: in quo si perseveraret, nunquam ex timore Christum
negaret. Sed quia virtutem constantiae, cum hoc affectu non habebat:
idcirco imminente periculo metu mortis deficit, et affectum charitatis,
quem prius habuerat, amisit. Et sic negando ad mortem peccavit: quod
peccatum amaro fletu compunctionis deletum est.
|
|
