|
Si quis autem dicat in vera cordis contritione peccata ante esse remissa
apud Deum, quam ad sacerdotem veniat qui poenitet, et sic non oportere a
sacerdote remitti: dicimus quod non est ita; sed et Deus prius, ex quo
vere ingemiscit, remittit: et similiter in confessione per ministerium
sacerdotis, et etiam in exsecutione satisfactionis remittit. Tandiu enim
debitum remitti dicitur, quandiu de debito aliquid restat faciendum, et
cum debitum pro peccato dimittitur, merito et ipsum peccatum dimitti
dicitur. Sicut et in eo qui ad baptisma in vera cordis contritione
accedit, apparet: ante enim quam baptisma suscipiat per fidem et veram
poenitentiam, peccata ei remissa sunt, per baptismum remittuntur; nec
est alia haec remissio quam illa; nec iterata, sed eadem et continuata.
|
|
