|
De hac plenitudine quaeritur cujus sit; sed dubium non est quin Christi
sit, sed secundum quam naturam? secundum divinam, eam ab aeterno
naturaliter habuit, sed in tempore eam secundum humanam accepit. Fuit
itaque haec plenitudo Christi secundum humanam naturam. Unde quaeritur,
quomodo in eo fuerit secundum humanitatem. Utrum tantam plenitudinem
habuit secundum humanam naturam, quantam secundum divinam. Volunt autem
quidam ex hac auctoritate et ex aliis quibusdam quod anima Christi
tantam scientiam habuerit, quantam et Deus. Dicitur enim, quod quidquid
habuit Filius Dei per naturam, habuit filius virginis per gratiam. Unde
dicunt, quod tantam habet anima illa scientiam per gratiam, quantam et
Filius Dei per naturam; non tamen aequalis est ei in scientia vel in
aliquo alio. Cum aliter habeat anima, aliter Deus. Deus enim habet illam
per naturam, anima vero per gratiam. Aequalitas tamen solet considerari
secundum quantitatem et non secundum qualitatem, ut si hic tantas
divitias habeat ex acquisitione, quantas ille ex patrimonio, aeque illi
dives dici potest. Gratiam per gratiam, quia ex gratia, quam dedit ad
promerendum, dabit tandem vitam aeternam; et sic totum ex gratia est, et
quod meremur et quod meriti fructum consequimur. Nec tamen excludo
liberum arbitrium, quod gratiam oblatam non repellit, sed ei consentit.
Potest quidem ex se consentire, sed non consentit absque auxilio
gratiae. Vel pro gratia electionis dat gratiam dilectionis et
operationis. Lex per Moysen data est; veritas per Jesum Christum facta
est. Quia quod Moyses docuit, ipse adimplere nequaquam potuit; unde
dedit quod ipse facere non potuit; sed Jesus Christus quod docuit, hoc
ipsum etiam opere adimplevit, unde dicitur: Quae coepit Jesus facere et
docere (Act. I). In Moyse quidem figurae praecesserunt; in Christo vero
figurarum adimpletio, unde et veritas per ipsum facta est. Deum nemo
vidit unquam. Nemo enim in carne Deum, ut est, videre potuit. Unde per
creaturas, vel signa aliqua patriarchis et prophetis apparuit. Moysi
quoque quaerenti ut ipsum sibi ostenderet, respondit: Sta in caverna
netrae, et videbis posteriora mea (Exod. XXXIII). In caverna petrae hoc
est, in cruce Christi et videbis posteriora, id est carnem assumptam,
quae inferior natura Christi est. Paulus quoque cum raptus ad tertium
coelum secreta illa videret, quae non vidit homo, supra hominem fuit.
Unde et ipse dicit: Sive in corpore, sive extra corpus, nescio, Deus
scit (II Cor. XI). Illa vero visio, qua videbitur Deus facie ad faciem,
in futuro erit. Unde quod dicitur modo apparere in creatura aliqua;
nihil aliud est, nisi per subjectam aliquam creaturam, voluntatem
manisfestare. Ipse enarravit. Prophetae narraverunt, sed nullus eorum
enarravit; sed ipse in carne veniens enarravit. Multa enim dixit de se,
quae alii non dixerant; et evidentius dixit quam alii. Quod quidem ipse
bene potuit cum sit in sinu, id est in secreto Patris, id est genitus de
essentia Patris. Unde ipse illam generationem plene enarrare potuit, cum
aequalis Patri per illam generationem sit. Et Verbum caro factum est et
habitavit in nobis. Quia unio illa habitus in ipso fuit. Ex quo enim
semel assumpsit nunquam deposuit. Et hic est habitu inventus ut homo.
Christus hominem assumptum nunquam deposuit. Semper enim ex quo
assumpsit eum sibi in unam personam unitum habuit; quia et in morte
hominem unitum sibi habuit, id est animam et carnem. Tunc etiam homo
fuit sub eodem sensu, quia humanam naturam sibi unitam habuit. Unde non
est quaerendum an homo mortuus tunc esset, an vivus: Ego vox clamantis
in, etc. Praeco Domini vocem Christi se confitetur, quod nullus
praecedentium dicere potuit. Est enim vox animi interpres, quae sine
fructu est, nisi eam verbum sequatur. Sic et Joannes vox est, id est
praeco animi, id est Christi, qui est sapientia Patris, et mens quae vox
omnino inutilis esset, nisi Verbum eam sequeretur. Vel vox dicitur
Joannes, quod nullus aliorum dici potuit, quia quemadmodum inter vocem
et verbum nihil est, sic inter Joannem et Verbum Dei nihil medium fuit.
Et qui missi fuerant, etc. Erant tres sectae Judaeorum, Essaei,
Sadducaei, Pharisaei. Essaei nihil proprium retinebant; solem autem
orientem adorabant. Sadducaei, id est justi, qui resurrectionem
negabant, asserentes animas simul interire cum corporibus. Pharisaei
vero periti in lege, diversi a plebe excellentia suae scientiae
dicebantur; hi suam justitiam ostentabant; hi vero in multis Joannem
audiebant, quia resurrectionem corporum praedicabat, quam et ipsi
futurum credebant, licet carnalem. Medius vestrum stat [stet], etc.
Medium dicitur, quod distat aeque ab utroque extremorum, sic Christus
distabat ab illis, quia sine peccato, et idcirco eum non noverunt. Vel
medium commune et vile dicitur. Unde quia Dominus in communi et vili
natura apparebat, non potuerunt eum scire, unde medius fuit Christus
quia mediator Dei et hominum; quod non possit esse, si solum Deus, vel
solum homo esset; et quoniam erat Deus et homo, idcirco eum non
cognoverunt. Cujus non sum dignus, etc. Non est dignus, quia ejus
officii non est praedicare sed baptizare, vel nomen sponsi usurpare.
Tangitur legis consuetudo. Mos enim in lege fuit, quod si quis habens
uxorem moreretur non relicto semine, proximus cognatione eam duceret, et
suscitaret semen fratri suo; quod si nollet, alter eam duceret et ipsum
in porta discalciaret et in faciem ejus spueret, et postea dicebatur
domus discalciati in opprobrium illius. Altera die, etc. Potest enim hoc
relativum, altera, vel ad diem praecedentem, in quo venerunt Pharisaei
ad Joannem referri, vel ad illud, altera, quod subsequitur: Venit vir,
id est viriditatem habens; unde spes fructus esse potest, ubi enim nulla
viriditas est, ibi nec spes fructus esse potest. In Christo vero
viriditas fuit; ex qua nos omnes fructificavimus. Baptizatur Christus a
servo, ne dedignentur superiores ab inferioribus baptizari. Non autem
solus voluit ab ipso baptizari, ne ipse ex Joannis baptismate aliquid
accepisse videretur. Neque enim baptismus Joannis aliquid alicui
contulit, sed morem tantum, et consuetudinem induxit.
|
|
